เธอไม่เข้าใจว่าพวกรุ่นพี่เป็นอะไรกับเธอนักหนา หลังจากหนีเรเน่แล้วยังมาเจอแก๊งรุ่นพี่สาวสองสี่ห้าคนยืนล้อมเหมือนเจอของแปลก แล้วท่าทางแต่ละคนดูประหลาดจริง
“มีอะไรหรือเปล่าคะ” สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจถามออกไป
“น้องเรียนคณะนี้ใช่ไหม” อาจิงเอ่ยปากถามอย่างตื่นเต้น
“ใช่ค่ะ”
“ละแล้ว เรียนปีหนึ่งใช่ไหม?” มินิเองก็เปิดปากถามต่อ
“ใช่ค่ะ” เธอพยักหน้าลง
ห้าสาวต่างหันมาสบตากันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะกรี๊ดออกมาเสียงดัง ทำให้บรรดานักศึกษาที่อยู่แถวนั้นต่างหันมามองกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ถึงอย่างนั้นพวกอาจิงก็ไม่สนใจ เพราะตอนนี้มีคนที่น่าสนใจมากกว่า ทั้งห้าดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับเมื่อเจอเพชรเม็ดงาม ไม่ต้องเจียระไนอะไรมากเลยด้วยซ้ำ แค่นี้ก็สวยครบจบในคนเดียว
“น้องพอจะรีบเวลาสักเล็กน้อยไหม พวกพี่จะขอคุยด้วยหน่อย”
“เรื่องอะไรเหรอคะ?” ดาน่าอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ปกติเธอก็เข้ากิจกรรมตลอดนะ แต่ทำไมต้องมีรุ่น
