DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเรื่องราว

ร่างบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวบอดี้สูทรัดรูปสีดำ ท่อนล่างแมทช์กับมินิสเกิร์ตหนังสั้นสีดำ อวดเรียวขาสวยแค่มองเห็นวับ ๆ แวม ๆ ยังพานให้คนรู้สึกใจเต้นแรง เอวบอบบางของเธอเล็กจนแทบโอบได้ด้วยมือข้างเดียว เรือนผมสีน้ำถูกดัดลอนให้ดูยุ่งเล็กน้อยแลดูเซ็กซี่และน่ารัก เหมือนแมวเปอร์เซียจอมหยิ่งแต่ที่จริงแล้วขี้อ้อนเมื่อได้อยู่กับเจ้าของ บุคลิกแบบนี้ชวนให้คนที่ลอบมองอยากจะกระโจนเข้าหาเสียเหลือเกิน

ติดเพียงแต่ว่าใบหน้าสวยจัดของเธอกลับถมึงทึงอย่างน่ากลัว ท่าทางไม่สนสี่สนแปด และพร้อมจะพุ่งชนทุกคนที่ขวางหน้า ทำเอาบรรดาชายหนุ่มในโซนช่างซ่อมไม่กล้าเผยตัว แต่กลับมองตามร่างบางอย่างไม่ลดละ เหมือนไฮยีน่าที่ล็อกเป้าเหยื่อ

ดวงตากลมโตล้อมรอบด้วยแพขนตางอนยาว ตวัดสายตามองอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะรู้สึกรำคาญที่ถูกจับจ้อง แน่นอนว่าถ้าเป็นเวลาปกติ ดาน่า คงจะไม่สนใจเพราะชิน แต่เพราะพี่สาวสุดที่รักของเธอถูกจับตัวไป จะให้อยู่เฉยก็คงจะไม่ได้

ทั้งที่วันนี้อุตส่าห์พา เดวา พี่สาวจากต่างมหา’ ลัยมาเปิดหูเปิดตาที่สนามแข่งรถแท้ ๆ แต่ดันซวยถูกหมาที่ไหนเอาไปก็ไม่รู้ เธอจึงไปขอความช่วยเหลือ จากพี่นำทัพและพี่นำศึกซึ่งทั้งคู่ก็เป็นญาติของเจ้าของสนามแข่งแห่งนี้อีกที เพื่อช่วยตามหาพี่สาว

และช่วงเวลาที่แสนทรมานก็สิ้นสุดลงเมื่อพี่นำศึกโทรมาบอกว่าเจอตัวเดวาแล้ว และพี่สาวตัวดีดันกลับไปพร้อมกับพี่เขย แม้จะอารมณ์เสียแต่อย่างน้อยเธอก็เบาใจที่พี่สาวปลอดภัย ส่วนเรื่องราวการหายตัวไปนั้น แน่นอนว่าเธอยังติดใจสงสัยและคนที่ทำจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้

“พี่ศึกแล้วใครกันที่เอาตัวเดวาไป”

ดาน่าเอ่ยปากถามรัวเร็ว เมื่อชายหนุ่มเรือนผมสีเทาสว่างเดินกลับเข้ามาในคลับเฮ้าส์พร้อมเพื่อน ๆ อีกโขยง นำศึก หนุ่มสุดฮอตของมหา’ ลัยแอลเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยเสมือนมหาสมุทรในยามค่ำคืน แม้ภายนอกจะดูสงบแต่ภายในของเขากลับยากจะหยั่งถึง

“เรื่องนี้เด็กไม่ควรรู้นะ”

นำศึกที่กำลังคุยกับเพื่อนอยู่หันมามองดาน่าเล็กน้อย ก่อนจะวางมือหนาไว้บนศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบแต่ยังคงอ่อนโยนมากกว่าปกติ จนคนที่เดินตามมาด้วยเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“น่าไม่ใช่เด็ก”

เธอปัดมือหนาของนำศึกออกก่อนจะถอนหายใจพรืด ทุกคนเอาแต่พูดอยู่ได้ว่าเธอเป็นเด็ก ทั้งที่โตจนสามารถตัดสินใจและแยกแยะอะไรได้อย่างคนที่มีวุฒิภาวะแล้ว

“ก็เด็ก เมื่อกี้เกือบร้องไห้”

“พี่ทัพ!”

ใครบางคนเดินแทรกออกมาจากกลุ่มคนที่มาใหม่ และเอ่ยประโยคราวกับสนิทสนม ทำให้เธอชะโงกหน้าไปมองก่อนจะขมวดคิ้วเพราะนำทัพก็เป็นอีกคนที่ว่าเธอเด็ก

“เห็นไหม เราน่ะกลับไปได้แล้วที่นี่อันตรายแล้วอย่ามาอีก”

นำศึกเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แม้ดาน่าจะไม่ใช่ญาติตามสายเลือดแต่ยังไงก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และอดห่วงไม่ได้อยู่ดี ดาน่าและเดวาก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่งของพวกเขา

“บ้าเหรอ นี่สมัครวีไอพีคลับเฮาส์ไว้แล้วนะ”

ที่สนามแข่งรถครบวงจรแบบนี้จะมีคลับเฮ้าส์ไว้สำหรับรับรองผู้ชมอยู่แล้ว และมีเพียงคนที่สมัครวีไอพีรายปีเท่านั้นถึงสามารถมาใช้บริการคลับเฮ้าส์เพื่อชมการแข่งรถได้ และราคาของมันก็แพงหูฉี่

“เดี๋ยวให้เซริมยกเลิกให้”

“ไม่นะ!”

เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เมื่อได้ยินนำศึกอาสาจะไปขอยกเลิกกับเจ้าของสนามแข่งอย่างเซริมให้ แน่นอนว่าดาน่าไม่มีทางให้ญาติผู้พี่อย่างนำศึกทำแบบนั้นแน่

“พี่ทัพช่วยน่าหน่อยสิ”

“หึ สร้างเรื่องตลอดน่ะเราเอาตามไอ้ศึกว่าดีแล้ว”

“ไม่นะ ๆ น่าสัญญาว่าจะไม่มาอีก แต่อย่ายกเลิกเลยนะเผื่อเวลาขายที่นั่งในคลับเฮ้าส์ให้พวกเพื่อนต่อ นะคะ” ร่างบางรีบคว้ามือของนำศึกไว้ ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์ แต่เธอรู้ว่าคนที่ดูใจดีอย่างพี่ชายคนนี้ไม่ใจอ่อนแน่นอน จึงเบนสายตาไปยังนำทัพที่ยืนอยู่ข้างกัน

“พี่ทัพช่วยพูดให้หน่อยสิ” เจ้าของชื่ออย่างนำทัพยกมุมปากขึ้น ก่อนจะโคลงศีรษะเบา ๆ เป็นเชิงรับปาก

“เย้ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ” ดาน่าร้องลั่นอย่างดีใจ ก่อนจะปล่อยมือนำศึกแล้วพุ่งมากอดนำทัพอย่างคุ้นเคย เพราะเรื่องมาเที่ยวที่อันตรายแบบนี้ที่บ้านไม่รู้ เมื่อพี่สาวสุดที่รักอกหักเธอเลยต้องพามาเปิดหูเปิดตา และไม่คิดว่าจะเกิดปัญหาด้วยซ้ำ แต่เรื่องราวมันซับซ้อนเอาไว้ไปติดตามกันเองก็แล้วกัน

“มากอดเป็นเด็กไปได้”

“ก็เป็นพี่ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย” ดาน่าผละตัวออกมาก่อนจะส่งยิ้มสดใสให้นำทัพ ส่วนอีกฝ่ายก็มองเธออยู่เนิ่นนานและยกยิ้มเหมือนอย่างเคย การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของทุกคนในห้อง โดยเฉพาะนำศึกที่กำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“มึงไปส่งน่าด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ น่ากลับเองได้”

ร่างบางเจ้าของชื่อเอ่ยแทรกขึ้นมา เมื่อนำศึกใช้น้องชายอย่างนำทัพให้ไปส่ง ดาน่า ซึ่งเธอเองก็เกรงใจมากจึงไม่รบกวน และรีบปฏิเสธทันควันเพราะยังมีบางอย่างที่ค้างคาใจ

“ไม่ได้มันอันตราย”

นำทัพโพลงขึ้นมาอย่างดุดัน ทำให้สาวน้อยหนึ่งเดียวเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะพี่ชายคนนี้พึ่งจะทำตัวใจดีกับเธอ และยังไม่เคยทำเสียงเข้มแบบนี้ด้วย

“เอาตามนี้แหละน่า อย่าดื้อ” นำศึกเอ่ยเสริม

“ก็ได้ค่ะ” เมื่อเจอสายตาเย็นชาของนำศึก เธอก็ไม่อยากเรื่องมากจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองของคลับเฮ้าส์ เพื่อเอาของสำคัญอย่างกระเป๋า โดยที่นำทัพจะรออยู่ข้างล่างกับพวกเพื่อนของเขา ซึ่งดาน่าเองก็ไม่ได้มีเวลาจะมาสนใจใครเพราะรู้อยู่แล้วว่าทั้งนำศึกและนำทัพอยู่แก๊งคนหล่อ หมายถึงเพื่อนหน้าตาดีและฮอตปรอทแตกสุด ๆ

“เฮ้ยศึก เซริมจะคุยด้วยมันรออยู่ด้านบน”

“เออเดี๋ยวกูไป”

ระหว่างที่ดาน่าเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ใครบางคนก็วิ่งพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาภายในคลับเฮ้าส์ และยังตะโกนเสียงดังอย่างไร้มารยาทอีกด้วย

จากตอนแรกจะไม่สนใจ แต่เมื่อได้ยินชื่อของพี่ชายอย่างนำศึก เธอเลยเหลือบตาลงไปมองยังชั้นล่าง และบังเอิญสบตากับคนที่เดินเข้ามาใหม่ทันที ดาน่าเผลอชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขามันเหมือนกับใครบางคนซะเหลือเกิน

เขารูปร่างสูงเกือบเท่าพี่นำศึก ใบหน้าเรียวยาวนัยน์ตาคมกริบแสดงออกอย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งดุดันและอันตราย ไว้ผมทรงรากไทรยาวลงมานั่นยิ่งทำให้เจ้าตัวดูดิบเถื่อนมากยิ่งขึ้น

“ต้องตอนนี้ เพราะไอ้คิลล์มันไม่ยอมให้ใครลงแทนไอ้ราม”

“น้องมึงนี่มันเอาแต่ใจจังวะ”

ดาน่ารีบละสายตากลับ เมื่อได้ยินเสียงบทสนทนาของทั้งคู่ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินนำขึ้นมายังชั้นสอง เพราะทิศทางของทั้งนำศึกและเพื่อนอีกคนคือทางเดียวกับเธอ

ช่วยไม่ได้ที่ตอนทั้งคู่คุยกันพี่นำศึกยืนหันหลัง จึงไม่รู้ว่าดาน่าแอบฟัง และเรื่องราวที่ได้ยินมันทำให้เธอรู้สึกสนใจขึ้นมา

เมื่อถึงชั้นสองดาน่าก็รีบหลบเข้ามุมที่เป็นซอกเล็ก ๆ ทันที เห็นท่าทางรวดเร็วแบบนี้เพราะตอนเด็กชอบเต้นหรอกนะ ร่างกายเลยดูแอคทีฟตลอดเวลา ไม่ใช่หัวขโมยตีนผีแน่นอน มุมปากของดาน่ายกยิ้ม เมื่อเห็นนำศึกและผู้ชายอีกคนเดินผ่านซอกระหว่างทางไปห้องน้ำชั้นสองที่เธอซ่อนตัวอยู่ไป

พวกเขาช่างสมกับเป็นตัวท็อปของมหา’ ลัยจริง ๆ แค่เห็นจากข้างหลัง ก็รู้แล้วว่าข้างหน้าต้องน่าดูแน่ เธอจุ๊ปากกับตัวเองในใจ เพราะมหา’ ลัยกว้างใหญ่ดาน่าเองก็จำได้ไม่ทั้งหมดว่าใครชื่ออะไรบ้าง รู้แค่ว่าแก๊งของพี่ชายน่ะหล่อกันแทบทุกคนเลย

“ไอ้จีก็อยู่ข้างใน” ผู้ชายหน้าดุที่มากับนำศึกเอ่ยขึ้นระหว่างที่เปิดประตูเข้าไปข้างใน

“อือ”

ดาน่าแทบอยากจะร้องว่า ‘แย่แล้ว’ เพราะที่นี่ทำเป็นห้องกระจกเสียส่วนใหญ่ ถ้าวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปมีหวังโดนจับได้แน่ ดวงตากลมโตจึงกวาดมองหาที่ซ้อนอีกครั้ง ก่อนจะเห็นครึ่งล่างของห้องกระจกเป็นผนังทึบ ถ้าค่อย ๆ คลานไปคงไม่มีใครสักเกต

“เอาวะ บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของเดวาก็ได้”

เพราะตอนที่ผู้ชายหน้าดุคุยกับพี่นำศึก ก็มีชื่อผู้ชายของพี่สาวอยู่ด้วย ดังนั้นเธอจึงคิดว่าพวกเขาอาจจะมีคำตอบให้ก็ได้ ร่างบางคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะค่อย ๆ คลานต่ำเหมือนแมว โชคดีที่มินิสเกิร์ตที่ใส่มามันเป็นแบบกางเกงด้านใน ดาน่าจึงไม่กลัวว่าจะมีใครมาเห็น

แต่ถ้ามีก็ช่างหัวมัน