ตอนที่ 18 คำขอของคนร้าย
1961 Words
23:15 น. โกดังเก็บของหลังไนท์คลับ
โกดังที่ตั้งอยู่ด้านหลังของไนท์คลับเป็นบริเวณที่ถูกจำกัดคนนอกเข้าออก โกดังใหญ่สี่เหลี่ยมมีพื้นที่กว้างและด้านในจะมีของที่ถูกเก็บไว้บัง
หน้าแต่ทว่าลึกลงไปข้างในของโกดังกลับมีห้องลับซ่อนอยู่เป็นห้องลับที่ใช้ไว้ซ่อนตัวผู้หญิงหลายคนไว้ในนั้นแต่ทว่าผู้หญิงพวกนั้นกลับถูกดูแลอย่างดีเพื่อเตรียมที่จะพาส่งขาย 1 ในนั้นคือเธอ คนที่สองเองก็รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมากเธอใบหน้ารูปไข่งดงามแต่ทว่าในตอนนี้กลับมีใบหน้าที่ดูไร้สีเลือดหน้าซีดดวงตาที่เคยสดใสในเวลานี้กลับหม่นหมองลง สองเองที่ในตอนนี้ได้นำลูกน้องของน้ำพุมาบุกทลายโกดังแห่งนั้นลง
ปัง! เสียงปืนดังขึ้นสองที่ได้ยิงไปที่ลูกน้องที่อยู่ในโกดังอย่างไม่ลังเล ปัง! เสียงปืนยังคงดังขึ้นซ้ำ ๆโดยที่สองแทบจะไม่ละสายตาไปจากลูกน้องที่เฝ้าอยู่ในโกดังเลยด้วยซ้ำเดินมุ่งตรงไปยังเธอที่เขาต้องการเจออย่างแน่วแน่โดยไม่มีท่าทีที่รอช้าเลยด้วยซ้ำ หลังจากที่เขาได้บุกเข้ามาถึงเธอได้แล้ว สองไม่รีรอที่จะรีบเข้าช่วยเธอทันทีส่วนลูกน้องคนอื่น ๆในโกดังก็ถูกลูกน้องของน้ำพุฆ่าตายหมดเช่นกัน
“พี่สองคะ ขวัญอยู่นี่พี่สองช่วยขวัญด้วย”
“ขวัญเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนมั้ย มีคนให้พี่มาช่วยพาเราออกไป ไม่ต้องถามอะไร ถึงที่พักแล้วค่อยคุย” เธอที่กลับไม่พูดตอบเพราะพี่ดูเหมือนเธอตอนนี้แทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะพูดตอบเขากลับเลยเช่นกัน สองที่ทำได้ทำการอุ้มเธอขึ้นแนบอกแล้วพาเธอเดินตรงออกมาโดยที่ยังคงมีลูกน้องของน้ำพุค่อยคุ้มกัน
“ขวัญเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนมั้ย?”
เธอที่ในตอนนี้ที่ดูเหมือนแทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะพูดตอบเขาเลย
สองที่ทำได้ทำการอุ้มเธอขึ้นชิดแนบอกแล้วพาเธอเดินตรงออกมาโดยที่ยังคงมีลูกน้องของน้ำพุค่อยคุ้มกันให้
“จัดการที่เหลือให้เรียบร้อยเก็บหลักฐานให้หมดด้วย อย่าให้มีเรื่องสาวมาถึงพวกเราได้” สองที่ได้จัดการเรื่องลูกน้องเสร็จก็ได้อุ้มเธอตรงมายังรถ 4 ประตูทรงสูงเพื่อพาไปยังเซฟเฮ้าส์
“ไหวมั้ยเราอ้ะ พักที่นี้ไปก่อนนะ”
“ขวัญไหวค่ะ เดี๋ยวนอนพักสักหน่อยก็น่าจะดี”
“นี่เราท้องอยู่หรอ?”
“ค่ะ 3 เดือนแล้ว”
“พี่สองคะ พี่ธีร์ล่ะคะ พี่ธีร์ไม่ได้มากับพี่ด้วยเหรอ”
“เรานอนก่อนเถอะเดี๋ยวพอเราหายดีพี่จะให้คนมารับพอไปถึงแล้ว เราก็จะได้รู้เรื่องทุกอย่างเอง” แต่ในขณะที่สองกำลังจะก้าวขาออกจากห้อง กลับต้องหยุดฟังกับเสียงเรียกของเธอที่เพิ่งพามา
“พี่สองคะ พี่ภูมินทร์เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเจ้านายพี่นะ” สองที่ยังคงยืนฟังนิ่งและได้แต่เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อเป็นการเก็บอารมณ์แทน
“รู้เรื่องอะไรมา”
“รู้เกือบทุกเรื่องค่ะก่อนหน้านี้พี่เวย์มาหาและคอยมาดูแลแล้วก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังบ้างแล้วค่ะแต่พอมาช่วงหลังพี่เวย์ก็ไม่ได้มาหาอีกเลย”
“นอนพักเถอะดีขึ้นแล้วพี่จะให้คนมารับ”
สองได้สาวเท้าออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย
“คืนนี้น้องไม่ได้อยู่ที่นี้ด้วยนะ” อั้มพูดขณะที่ยื่นมือมาจับมือของเธอไว้เพื่อเป็นการปลอบใจเพราะอั้มที่รู้ดีว่าวันนี้คือวันอะไรและรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง
"อืม.. ไม่เป็นไรไปเถอะจัดการเรื่องร้านเสร็จแล้วถึงไปรับของขวัญใช่มั้ย?”
“ใช่พี่สองได้ไปช่วยออกกมาแล้ว แต่ยังให้พักอยู่ที่เซฟเฮ้าส์ก่อน เพราะร่างกายของขวัญค่อนข้างอ่อนแอมาก”
เธอที่ยังคงถามด้วยสีถอดสีลงเรื่อย ๆข่มอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองไว้
“อื้ม”
“พี่ทีนกินข้าวก่อนนะ เพราะเดี๋ยวพี่จะได้กินยา”
“น้อง….ถ้าพี่ไปด้วยไม่ได้จริง ๆเหรอ?”
“ไม่ได้ พี่ทีนยังเจ็บอยู่ให้ไปด้วยไม่ได้”
“พี่กินข้าวก่อนนะเดี๋ยวได้กินยา และได้พักผ่อน"
“เหนื่อยมั้ย?”
เธอที่ถามอั้ม ทั้งที่ยังคงก้มหน้ามองอาหารตรงหน้าอยู่เหนื่อยมั้ย? คำถามที่เรียบง่ายแต่เธอที่ถามมาด้วยความรู้สึกทั้ง เป็นห่วง กลัว เสียใจ เหนื่อยใจ อ่อนแอ ความรู้สึกต่าง ๆ ที่พลั้นให้เธอพูดออกมา
“ไม่เหนื่อยเลย... น้องสัญญา ว่าถ้าน้องไปรับของขวัญเสร็จ จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ น้องจะรีบกลับเลย น้องสัญญาจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนแน่นอน”
อั้มพูดพร้อมทั้งบีบมือเธอเบาๆ เพราะเขาเองก็รู้ว่ตอนนี้เธอคงเศร้าใจ แต่ยังคงฝืนตัวเองว่า ตัวเองไม่เป็นอะไร
“ขอบคุณนะ แต่ที่จริงน้องได้เงินแล้ว น้องควรจะไปมีชีวิตใหม่ น้องไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ ไม่ควรที่จะต้องมาเหนื่อย หรือเสี่ยงอะไรเพราะพี่อีก”
“พี่ทีน พี่จะให้น้องไปไหน อย่าไล่กันแบบนี้สิเพราะพี่คือครอบครัวทุกคนคือครอบครัว”
“พี่รักน้องนะ ขอบคุณที่อยู่กับพี่ตลอด”
“พี่ให้ชีวิตใหม่กับน้องน้องจะไม่มีวันทิ้งพี่เด็ดขาด”
“หือ…..อึก…..”
เสียงร้องของเธอที่พยายามเก็บกลั้นไว้ก็ได้ไหลลง น้ำใสๆ ก็ได้เปียกชุ่มเต็มหน้าของเธอ
“อยากกอดน้องหรือเปล่า” อั้มถาม เธอตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน
“อยาก…….อยากกอด….อ่อนแอใส่ได้มั้ย? จะมีใครว่าหรือเปล่า”
“ไม่… ไม่มีใครว่าพี่แน่นอน พี่สามารถอ่อนแอกับน้องได้เลย คนสวยของน้อง โอ้ๆนะ”
“ฮือ….อึก…ฮือ ขอบคุณนะ”
“เอาอย่างนี้ดีมั้ย ถ้าเรื่องทุกอย่างจบแล้วเราไปหาที่เปิดร้านกันเหมือนเดิมดีหรือเปล่ายังอยากทำอยู่มั้ย? ยังอยากกลับไปทำงานที่พี่เคยทำอยู่หรือเปล่า”
“อื้ม…อยาก..อยากสิแล้วน้องล่ะยังอยากทำกับพี่อยู่มั้ย”
เธอที่ยังคงถามด้วยน้ำตาและเสียงสะอื้น
“อยากสิ น้องจะอยู่กับพี่ตลอดไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข และอีกอย่างพี่เป็นคนให้ชีวิตใหม่กับเด็กผู้ชายคนนี้ น้องจะไม่ทิ้งพี่และหักหลังพี่เด็ดขาด”
“สัญญาแล้วนะ”
“สัญญา น้องจะอยู่กับพี่เองจะไปรับเด็กๆมาอยู่ด้วยกันดีหรือเปล่า”
“อึก….ฮือ…เอา เอาสิ” เธอที่ยังคงกอดชายร่างบางตรงหน้าเธอ เพราะทุกครั้งที่เธอมีปัญหาไม่มีใครอยู่ข้าง ๆเธอ เธอยังคงมีชายหนุ่มหน้าหวานคนนี้อยู่กับเธอตลอดเขาที่คอยเป็นทุกอย่างให้เธอ เขาที่มีความอ่อนโยนและเข้าใจเธอที่สุด
“เรามากินข้าวกันดีมั้ย? ผอมหมดแล้วเนี่ยไม่ชินกับพี่ที่ผอมแบบนี้เลย”
อั้มที่พูดพร้อมกับน้ำตาที่เก็บกลั้นไว้ไม่ไหวและได้ปล่อยให้น้ำใสๆนั้นไหลออกมาอย่างช้า ๆ
“ตัวเองก็ผอมหมดแล้วเนี่ย…..อย่าผอมเยอะเดียวกอดไม่อุ่นนะคนสวย ฮ่า ๆ ๆ….” เธอที่ได้แกล้งหัวเราะ ทั้งที่เธอยังคงร้องไห้ซึ่งไม่ต่างกับชายตรงหน้าเธอที่ยังคงร้องไห้ไม่ต่างจากเธอทั้งคู่ต่างคนต่างกอดกันด้วยความเป็นห่วงกันและกัน
“ฮ่า ๆ….ฮ่า ใครไม่สวยกันล่ะ ตัวเองหรือเปล่าน้า”
“ตัวเองนั้นแหล่ะ….แต่ถ้าพี่สวย น้องก็สวยและถ้าพี่น่ารักน้องก็ต้องน่ารักเหมือนกัน”
“ฮ่า ๆๆ ขนาดนั้นเลยเหรอสรุปเรา 2 คนแหล่ะที่หลงตัวเอง”
ทั้งคู่ ต่างพูดคุยหยอกล้อกันไปมาเพื่อไม่ให้เสียใจกันไปมากกว่านี้
“ขอโทษ…ที่ทำให้ต้องเสียใจนะ”
“ขอโทษน้องทำไม ที่น้องร้องเพราะกลัวคนแถวนี้อายที่ต้องร้องคนเดียวมากกว่า”
“ฮ่าๆๆ ไม่เล่นด้วยแล้วกินข้าวดีกว่า”
เธอที่พูดพร้อมทั้งใช้มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ และของเขาอย่างอ่อนโยนและได้กินข้าวตรงหน้าตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย
“นี่ยา กินยาด้วยถ้าง่วงก็นอนในห้องนั่งเล่นตรงนี้กับน้องก่อนนะ”
“อืม…ได้”
หลังจากนั้นได้ไม่นานเธอก็ได้เผลอหลับเพราะฤทธิ์ยา
“น้อง! อั้ม!” เธอที่สะดุ้งตื่นจนตัวโยน พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิทของเธอทันที
“น้องอยู่นี่! เป็นอะไรฝันร้ายเหรอ”
“อะ..อ่อ..เปล่า จะไปแล้วเหรอ?”
“ยัง แต่ก็น่าจะใกล้แล้วน้องรอพี่สองมาอยู่เป็นเพื่อนพี่แทนน้องก่อน”
“ไม่ต้องเหรอก ไปเถอะพี่อยู่ได้ พี่เก่ง”
“ไม่ น้องจะไม่มีวันให้ต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด พี่ทีนน้องรู้ว่าพี่เจ็บปวด เสียใจแต่น้องก็ยังอยากให้พี่กลับมาสดใสยิ้มง่ายเหมือนในเมื่อก่อนอยู่นะ น้องไม่อยากให้พี่ต้องมาจมอยู่กับความทุกข์ความรู้สึกผิดอยู่แบบนี้”
“พี่ดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ใช่... พี่กลายเป็นคนยิ้มยาก ไม่มีความสดใส และอีกอย่างอาการนอนไม่หลับของพี่มันเริ่มจะหนักขึ้นมาอีกแล้ว”
ยิ้ม....เธอที่แกล้งยิ้มให้อั้มเห็นว่าผู้หญิงคนนี้เก่งพอที่จะสามารถอยู่คนเดียวได้ เพราะเธอไม่อยากให้ใครต่อใครต้องมาคอยเป็นห่วงเธอ
“ยิ้ม...นี้ไง! พี่ยิ้มแล้ว บอกแล้วไงว่าพี่เก่ง งั้นพี่ขอไปนอนต่อในห้องนะ”
หลังพูดจบเธอก็ได้รีบรุจเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปในทันที
“พี่สอง พี่อยู่ใหนแล้วเนี่ย รีบมาหน่อยสิ”
[ถึงแล้วเนี่ย บ่นเก่งจริงๆ อยู่กับทีนเยอะเกินไปหรือไง?]
“น้องมีนัดกับลูกค้าพรุ่งนี้บ่ายโมง จะไปให้ถึงที่นู้นเช้าจะได้มีเวลาพักหน่อยไง”
[จ้า!! รู้แล้วจ้า! แล้วจะเอารถคันไหนไปให้น็อตช่วยขับไปนะ]
“ไม่ต้องหรอก พี่สองผมขับคนเดียวได้ใหวแค่นี้สบายมาก”
[เอามันไปด้วยเถอะ อย่างน้อยก็ได้มีคนช่วยขับไง]
“เค งั้นก็ได้แหละ” หลังจากวางสายแล้ว สองก็ได้รีบขึ้นไปหาเธอในทันที
“พี่สอง ฝากดูแลพี่ทีนด้วยนะไม่รู้ว่าแอบไปกินเหล้าอีกหรือเปล่า”
“พี่รู้……. ว่าวันนี้มันคือวันครบรอบแต่งงาน”
“ขอบคุณนะพี่ แต่รู้สึกเป็นห่วงพี่ทีนจัง”
“พี่รู้น้า…ไปเถอะเดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง”
“ครับ งั้นน้องไปจริง ๆแล้วนะฝากพี่ทีนด้วยอย่าให้พี่ทีนกินเหล้านะ”
อั้มพูดทั้งที่กำลังเดินออกไปทางประตูก่อนจะหายลับออกไปจากประตูหลังจากอั้มออกไปได้ไม่นาน สองก็ได้ทำการเปิดประตูห้องนอนของเธอเข้าไปทั้งที่หน้าประตูจะต้องใส่รหัสเธอผู้ที่ไม่ไม่ไว้ใจใครและเธอเองที่ไม่เคยบอกรหัสกับใครเลยแม้แต่อั้ม แต่ทว่าสองกลับกดรหัสประตูได้อย่างง่ายดาย
- Writer
