Sa Gitna ng Dugo at Lihim
1259 Words
“Dominic…”
Mahinang ungol iyon mula kay Aira, habang unti-unting bumagsak ang katawan niya sa sahig ng penthouse. Naramdaman niya ang mainit na likidong dumaloy sa pagitan ng kanyang mga hita—dugo.
Dugo.
“Dominic!” sigaw niya, halos hindi na niya marinig ang sarili sa sobrang panghihina. “Dominic… ang anak natin…”
Bago pa siya tuluyang mawalan ng malay, isang pares ng braso ang sumalo sa kanya. Mainit. Malakas. Nanginginig.
“Aira!” Sigaw ni Dominic, nanginginig din ang boses. “Huwag kang bibitaw! Aira, p*tangina, tumawag ng ambulansya!”
Hindi niya maalala kung paano siya naipasok sa loob ng ambulansya, kung paano siya binaybay ng sirena sa gitna ng gabi. Ang tanging alam niya, may kamay na hindi bumitaw sa kanya. May mga mata na puno ng takot, na tila mas takot pang mawala siya kaysa sa lahat ng bagay sa mundo.
Pagdating sa ospital, mabilis siyang isinugod sa emergency room. Pinaghiwalay sila ni Dominic.
“Sir, hindi po kayo pwedeng sumama,” sabi ng nurse. “Critical po ang kondisyon niya.”
“Wala akong pakialam. Siya ang asawa ko!” galit na sigaw ni Dominic. Pero wala rin siyang nagawa nang ipasara ang kurtina ng emergency bay.
Nanatili siya sa labas, nananahimik, nanginginig ang mga kamay.
Bawat segundo ay parang isang taon.
Mula sa isang lalaking sanay sa kontrol, ngayon ay isa na lang siyang batang humihiling na sana, hindi siya muling mawalan ng minamahal.
Dalawang oras ang lumipas bago may lumabas na doktor.
“Kamusta siya?” agad na tanong ni Dominic. “Kamusta si Aira? Ang… ang bata?”
“Stable na si Mrs. Alcaraz. Naagapan namin ang bleeding. But…” Napabuntong-hininga ang doktor. “She needs strict bed rest. High-risk pregnancy ito. Any stress or physical exertion can cause another hemorrhage.”
Tumango si Dominic, pero ramdam niyang nabasag ang puso niya sa salitang iyon—high-risk. Isang maling hakbang at mawawala ang batang iyon. Ang batang minsang ayaw niyang paniwalaan. Ang batang muntik na niyang itakwil.
“Pwede ko na ba siyang makita?”
“Sandali lang, Sir. Ipinapahinga pa namin siya. Pero pwede kayong maghintay sa loob kapag nailipat na siya sa private room.”
Naglakad siya pabalik ng hallway, mabigat ang bawat hakbang. Pagdating sa harap ng pinto ng room 312, pumasok siya.
At doon, nakita niya si Aira—maputla, pero buhay. Humihinga. Nakapikit, tila tahimik na lumalaban sa lahat ng sakit.
Nilapitan niya ito. Umupo sa gilid ng kama. Dahan-dahang hinawakan ang malamig nitong kamay.
“Pasensya na,” bulong niya. “Pasensya na sa lahat.”
Walang tugon. Pero naramdaman niyang gumalaw ang kamay nito, humigpit ng kaunti ang hawak. Parang sinasabing: naririnig kita.
Pagkatapos ng tatlong araw, pinayagan si Aira na makalabas ng ospital. Pero may mahigpit na bilin: bawal ang pagod. Bawal ang stress. At higit sa lahat, kailangan niyang mag-ingat sa emosyon.
Kaya’t pagbalik nila sa penthouse, naging isang bangungot na tila mahika ang bawat galaw ni Dominic. Pinapalitan nito ang kama. Lahat ng kagamitan sa kusina ay ipinasadya. May nurse na naka-duty araw-araw. At hindi siya pinayagang tumayo nang walang kasama.
“Dominic, para na akong preso,” reklamo ni Aira minsan habang pinapahiran nito ang kanyang paa ng warm compress.
“Hindi ako papayag na may mangyaring masama sa ‘yo,” sagot ng lalaki, walang tingin sa kanya. “Hindi na.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Marami na akong pinabayaan noon. Hindi ka na kasama ro’n.”
Hindi siya nakasagot.
Sa kauna-unahang pagkakataon, narinig niya si Dominic na tila may pagsisisi.
Kinagabihan, habang himbing na ang lahat, hindi makatulog si Aira.
Lumalalim ang gabi, pero ang isipan niya ay punung-puno.
Naalala niya ang liham. Ang sulat ng ina ni Dominic. Ang banta sa sulat na natanggap nito—isang anonymous threat na ibubunyag ang tunay na ama ng kanyang anak.
Kung hindi magkadugo sina Dominic at Aira, bakit may gustong sirain sila?
Sino ang may alam ng lihim na iyon? At bakit ngayon lang lumilitaw?
Hindi siya makatiis. Bumangon siya. Tahimik na lumabas ng kwarto habang natutulog si Dominic sa sofa sa tabi niya.
Nagtungo siya sa study. Binuksan muli ang lumang kahon. Isa-isa niyang binasa ang mga sulat.
At doon, may nahanap siyang bagong papel—isang birth certificate.
Ngunit hindi sa kanya.
Kundi kay Isadora De Leon.
Isadora?
Hindi siya pamilyar sa pangalang iyon.
May larawan sa likod ng papel—isang batang babae na nakasuot ng lumang uniporme ng paaralan. Nakatayo ito sa tabi ni Ernesto De Leon—ang ama ni Aira.
Pero ang mas nakakagulat?
Hindi iyon si Aira.
“Hindi ikaw ang anak ni Ernesto.”
Nilingon ni Aira si Dominic, nakatayo sa likod niya, hawak-hawak ang kopya ng parehong birth certificate.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya, nanginginig.
“Isadora. Siya ang anak ng tatay mo sa ibang babae. Hindi ikaw.”
“Pero—bakit—bakit nasa kahon ng nanay mo ‘to?”
Tahimik si Dominic.
“Dahil minahal niya ang tatay mo. At hinanap niya ang anak ng lalaking iyon hanggang sa huli.”
“Bakit hindi ko alam ‘to?”
“Dahil lahat tayo, biktima ng mga lihim.”
Sa gabing iyon, hindi sila nakatulog.
Nag-usap sila. Matagal. Mahaba.
At sa kabila ng lahat, may isang bagay silang napagkasunduan:
Hindi sila magkadugo.
Hindi sila dapat itulak ng nakaraan.
At higit sa lahat—karapatan nilang lumaban.
Hindi dahil perpekto sila.
Kundi dahil may batang umaasa.
Lumipas ang dalawang linggo.
Unti-unting bumalik ang kulay sa pisngi ni Aira.
Naglalakad na siya sa loob ng unit. Kumakain. Ngumiti minsan.
At si Dominic, nanatiling tahimik ngunit laging nandoon.
Hanggang sa isang araw, biglang nag-ring ang telepono.
Si Rafael—ang half-brother ni Dominic sa ama.
“May kailangan kang malaman,” anito.
“Ano ‘yon?”
“Hindi si Aira ang target ng blackmail. Ikaw.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“May taong nagbabayad para mapalabas na ikaw ang ama ng isang bata sa ibang babae. At ginamit si Aira para iligaw ka.”
Tumigil si Dominic.
“Bakit? Sino?”
“Isang tao mula sa loob ng kumpanya mo.”
Kinabukasan, pinatawag ni Dominic ang kanyang legal team.
May inilabas silang dokumento—isang kasunduan ng silent transfer of shares.
At sa ilalim ng kasunduan: ang pirma ni Rafael.
Hindi siya makapaniwala.
“Si Rafael?” tanong ni Aira.
“Oo. Gusto niya ang posisyon ko. Ginamit niya ang pangalan mo para sirain ako.”
“Anong gagawin mo?”
“Lalaban ako.”
“Dominic…”
“Hindi lang dahil sa kumpanya. Kundi dahil sa ‘yo. Sa inyo ng anak natin.”
Kinagabihan, habang tahimik ang lahat, bumangon si Aira para uminom ng tubig.
Napadaan siya sa study.
Nakita niya ang laptop ni Dominic, bukas.
Sa screen, may nakasulat:
Paternity Test: Inconclusive – Further Testing Required.
Napakunot-noo siya.
Bakit may isa pang test?
Hindi ba tapos na?
Bakit may inconclusive result?
At doon, napansin niya ang ibang folder.
May nakapangalan na “Isadora_DNA_Confirm”.
I-click na sana niya, nang—
“Anong ginagawa mo?”
Nilingon niya si Dominic, nakatayo sa pintuan, nakatayo sa dilim.
“May hindi ka sinasabi sa’kin…”
Tahimik ito.
Tumingin sa kanya—ngunit hindi sumagot.
Lumapit si Aira, hinawakan ang kanyang braso.
“Dominic. Sabihin mo sa’kin. Ano ‘to?”
Huminga ito nang malalim.
At sa boses na halos hindi marinig, sinabi nito:
“Aira… hindi ako sigurado kung ako ang ama ng anak mo.”
- Writer
