Ang Babaeng Walang Apelyido
1120 Words
Tahimik ang buong silid habang pinagmamasdan ni Dominic si Aira na mahimbing pa ring natutulog. Ngunit sa kanyang isipan, tila isang malakas na kulog ang paulit-ulit na umaalingawngaw—ang blood type mismatch, ang mensahe, at ang katanungang pilit bumabalot sa katauhan ng babaeng minahal niya.
Hindi siya anak ni Ernesto.
Paanong nangyari iyon? Paanong sa dinami-rami ng pagkakataon, ngayon pa niya matutuklasan ang isang lihim na maaaring gumiba ng buong pagkatao ni Aira?
Hawak-hawak niya ang papel. Nakalimbag ang dalawang impormasyong hindi dapat magkatugma:
Aira Cruz – AB-
Ernesto Cruz – O+
Imposibleng maging anak ng isang taong may type O blood ang isang may AB na anak. Kahit anong paliwanag ng siyensya, malinaw ang sagot—hindi biologically possible.
Huminga siya nang malalim, pilit pinipigilan ang mga kamay na nangangatog.
Hindi niya kayang sabihin agad ito kay Aira.
Hindi pa ngayon.
Hindi pa habang wala pa siyang kompletong sagot.
Pero kailangan niyang malaman. Kailangan niyang tuklasin kung sino si Aira… kung sino talaga siya.
Kinabukasan, nagkunwaring normal si Dominic. Ginising niya si Aira ng may ngiti sa labi, hinalikan ito sa pisngi, at inihanda ang almusal.
“May meeting lang ako sa labas mamaya,” sabi niya habang sinusuotan ito ng jacket. “Pero babalik ako agad.”
“Okay. Ingat ka, ha?”
Tumango siya, ngunit may lungkot sa kanyang mga mata na hindi nakita ni Aira.
Sa halip na sa kompanya, nagtungo si Dominic sa isang matandang law office sa Maynila—ang Cruz & Sevilla Law Firm, dating pinamunuan ng kaklase ni Ernesto sa kolehiyo, si Attorney Osvaldo Sevilla.
Pagpasok niya, agad siyang inasikaso ng sekretarya at ipinakilala sa matanda.
“Dominic Alcaraz,” sabi niya habang iniabot ang kamay. “Galing po ako kay Ernesto Cruz.”
Napatingin si Osvaldo, tila may saglit na tensyon sa hangin.
“Ernesto? Matagal ko nang hindi naririnig ang pangalang ‘yan.”
“Kaibigan daw po kayo. Nais ko sanang itanong kung may nalalaman kayong... sensitibong impormasyon tungkol sa anak niyang si Aira.”
Napapitlag si Osvaldo, bahagyang nag-ayos ng salamin sa ilong.
“Bakit mo ‘yan tinatanong?”
“May kinalaman sa blood records. At... may mga nagpadala ng anonymous message sa’kin. Gusto ko lang po sanang linawin kung... si Aira ba talaga ang anak ni Ernesto?”
Tahimik si Osvaldo.
Mabigat ang katahimikan.
Hanggang sa sa wakas, bumuntong-hininga ang matanda.
“Ang mga tanong na ‘yan... minsang sinubukan ko nang ibaon. Pero kung totoo ang hinala mo, marahil panahon na.”
Tumayo ito at pumunta sa lumang filing cabinet sa sulok ng silid. Hinugot ang isang brown envelope na tila dekada nang hindi nagagalaw.
“Ernesto at ang asawa niyang si Felina... matagal silang hindi nagkaanak. Ilang taon din silang nagpabalik-balik sa ospital. Hanggang sa isang araw, may dumating na sanggol sa ospital na iniwan sa emergency room—walang pangalan, walang impormasyon, wala kahit birth certificate.”
Napakunot-noo si Dominic.
“Gusto mo bang sabihin…”
“Na-adopt si Aira. Hindi opisyal. Hindi legal. Pero... isinulat sa birth certificate na anak nila.”
“Hindi ba ilegal ‘yon?”
“Ginawan ng paraan. Ipinangalan sa kanila. Tumulong ako noon, at... ngayon ay tila kinakatok ako ng konsensya.”
Nagpintig ang dibdib ni Dominic.
“Wala po ba kayong ideya kung sino ang totoong pamilya niya?”
“Wala. Ang tanging iniwan ng batang ‘yon ay isang pulang kumot na may burdang letrang ‘R’.”
“R?”
Tumango si Osvaldo. “Wala kaming alam kung ano’ng ibig sabihin no’n. Pero alam ko, minahal siya ni Ernesto bilang tunay na anak.”
Hawak-hawak ni Dominic ang envelope habang palabas ng opisina. Nanginginig ang mga kamay niya. Hindi niya alam kung paano ito ipapaliwanag kay Aira. Hindi niya alam kung kaya ba nitong tanggapin ang katotohanan.
Pagsapit ng gabi, tahimik si Dominic. Hindi siya makatingin nang diretso kay Aira. Habang kumakain sila ng hapunan, paulit-ulit ang paglalim ng kanyang buntong-hininga.
“Okay ka lang?” tanong ni Aira.
“Hmm? Oo. Medyo pagod lang sa biyahe.”
Hindi niya kayang magsinungaling. Pero hindi pa niya rin kayang magsabi.
At parang pinaglalaruan siya ng tadhana, kinabukasan, isang hindi inaasahang bisita ang dumating sa kanilang bahay.
Isang matandang babae, may puting buhok, mapupungay ang mga mata, ngunit matalim ang titig.
“Ako po si Matilda Riego,” pakilala nito.
“Ano pong maipaglilingkod namin sa inyo?” tanong ni Dominic, habang si Aira ay lumabas din ng sala.
Nang makita ng matanda si Aira, tila nanginig ang mga labi nito.
“Ako ang lola mo,” sabi ng babae.
Nanlaki ang mga mata ni Aira.
“Ano pong sabi n’yo?”
“Matagal na kitang hinahanap, Apo. Pero tinago ka ng mga taong umampon sa’yo. Hanggang sa may tumawag sa’kin kamakailan at sinabi kung nasaan ka.”
Parang may sasabog sa dibdib ni Aira.
“Hindi ako anak ni Ernesto?”
Tahimik si Matilda.
“Hindi. Anak ka ni Regina Riego. Anak ng anak ko. At ako ang lola mo.”
“Bakit n’yo ko iniwan?”
“Hindi ko ginusto. Nawawala ka sa ospital matapos manganak ang anak ko. Akala namin... patay ka na.”
Dahan-dahang naupo si Aira.
Hindi siya umiiyak. Pero nanginginig ang kanyang mga kamay.
“Kung totoo ‘to... bakit ngayon lang?”
“Dahil ngayon lang ako may lakas ng loob. At may nagbigay sa’kin ng direksyon. May nagpadala ng larawan mo. Pati medical information mo. Pati blood type mo.”
Lumingon si Aira kay Dominic.
“Alam mo ‘to?”
Hindi agad siya nakasagot.
“Oo. Pero... hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo.”
Napapikit si Aira.
Isang mundo ang gumuguho sa kanyang harapan.
Una, nagduda si Dominic sa pagiging ama ng bata. At ngayon, hindi pala siya ang babaeng kilala niya sa buong buhay niya.
“Wala bang totoo sa mundo ko?” tanong niya sa sarili.
Kinagabihan, hindi siya lumabas ng kwarto.
Si Dominic ay tulalang nakaupo sa sala, habang si Matilda ay pansamantalang nasa guest room. Tahimik ang buong bahay. Walang ulan, walang hangin. Pero ramdam ang unos sa puso nilang dalawa.
Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Dominic.
Isa na namang mensahe mula sa anonymous sender.
“Alam mo na ang una mong tanong. Pero hindi pa diyan nagtatapos. Gusto mong malaman kung sino ang nagpadala ng DNA test result? O kung sino ang nagkalat ng lahat ng lihim?”
Tumigil ang t***k ng puso niya.
May kasunod pa:
“Wala sa labas ang kalaban mo, Dominic. Nasa tabi mo lang siya. Sa bawat gabi, sa bawat yakap...”
Nilingon niya ang kwarto ni Aira.
At sa unang pagkakataon, hindi niya alam kung dapat pa ba siyang magtiwala.
- Writer
