Ngising ngisi si Luke nang madatnan ko siya sa lobby ng ospital. As usual, tinititigan na naman siya ng mga tao roon. Sikat siya kaya malamang ay kilala siya ng mga taong nandito.
Naglakad siya palapit sa akin. “Nice to see you again.” Ngising ngisi pa rin siya sa akin.
Naningkit ang mga mata ko sa kanya habang pinapanood siyang papalapit sa akin. I don’t get it. Sabi niya ay itext ko siya kung kaya ko.
“What are you doing here?” I asked him, still with narrowed eyes.
He shrugged and tucked a loose strand of hair behind my ear. “If I miss you, I can see you.” Aniya habang ngumingiti ng pagkatamis tamis.
Nanliit ang mga mata ko sa kanya. “You can’t just see me here whenever you want it.” Hindi ba niya nakikita ang mga titig ng tao sa kanya? Baka kung anong isipin nila sa kanya, sa
