หวานใจนายเย็นชา | 18+

@ มหาวิทยาลัย วันนี้ไม่ใช่วันแรกที่เปิดเรียน แต่เป็นวันแรกที่ฉันมาเรียน เพราะฉันพึ่งจะรู้ใจตัวเองว่าฉันต้องการเรียนอะไร กว่าฉันจะตัดสินใจได้ เพื่อนๆเค้าก็พากันเรียนไปสองอาทิตย์กว่าแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันเลย เพราะเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่างและทำทุกอย่างได้ตามที่ต้องการ สรุปคือฉันสวยและรวยมาก เอาตรงๆเลยนะ ฉันไม่อยากเรียนด้วยซ้ำ ถ้าพ่อแม่ไม่บังคับ เพราะท่านอยากให้ฉันมาเรียนบริหาร เพื่อจะไปช่วยงานที่บ้าน "พ่อกับแม่จัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ ตั้งใจเรียนหล่ะ "พ่อบอกฉันหลังจากที่เข้าไปจัดการจ่ายเงินค่าเทอมให้ฉัน " วันนี้หนูยังไม่พร้อมเรียน หนูขอกลับไปตั้งหลักก่อนนะคะ " ฉันเข้าไปสวมกอดแม่ แล้วอ้อนท่านเหมือนที่ฉันชอบทำ " นะคะคุณพ่อ " ฉันหันไปอ้อนคุณพ่อบ้าง " ก็ได้ๆ แต่พรุ่งนี้ห้ามมีข้ออ้างอะไรเด็ดขาด " บอกเลยว่าพ่อฉันใจที่สุด ไม่เคยขัดใจฉันเลยสักครั้ง ลืมบอกไปว่าฉันเป็นลูกสาวเดียวด้วยนะ ก็เลยเอาแต่ใจนิดนึง นิดนึงจริงๆ คอยดูไปละกัน " รับทราบค่ะ รักคุณพ่อคุณแม่ที่สุดเลย " และแล้วฉันก็ได้กลับบ้านพร้อมคุณพ่อคุณแม่ ไปพักผ่อนให้สบายใจก่อนดีกว่า ไหนจะกลับไปจัดห้องที่คอนโดใหม่อีก ไม่มีมีเวลามานั่งเรียนหรอก ฮ่าๆ .. # วันต่อมา วันนี้สินะ วันที่ฉันต้องเข้าไปเรียนร่วมกับเพื่อนใหม่ แต่ฉันไม่ได้ตื่นเต้นอะไรหรอก ไม่มีเรื่องอะไรทำให้ฉันตื่นเต้นได้ นอกจากเรื่องผู้ชาย ฮ่าๆ พูดถึงผู้ชาย ผู้ชายคนใหม่ของฉันก็โทรมาพอดี (พี่มาถึงแล้วนะครับ) " ปลายกำลังลงไปพอดีคะ " (ครับ) พี่กายกิ๊กคนล่าสุดของฉันเอง พึ่งเจอกันตอนที่ฉันไปเดินซื้อของเมื่อวันก่อนหน่ะ บอกเลยว่าผู้ชายของฉันงานดีทุกคน ถ้าไม่หล่อ ปลายไม่มอง เรื่องรวยไม่สน เพราะฉันรวยอยู่แล้ว วันนี้พี่กายอาสามารับฉันไปมอ อิจฉาฉันมั้ยหล่ะมีคนขับรถส่วนตัวนะ " ขอบคุณนะคะ ที่อุตส่าห์มาส่งปลาย " ฉันเอ่ยออกไปเสียงหวาน พร้อมกับลงจากรถคันหรู ท่าทางจะรวยไม่เบานะเนี่ย " ไม่เป็นไรครับ เรียนเสร็จตอนไหน โทรหาพี่ได้ตลอดเลยนะ " ฉันเดินไปหยุดตรงหน้าพี่กาย ฉันยืดตัวเต็มความสูง แล้วกระซิบข้างหูเค้า " ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ตอนเย็นเจอกัน " " ครับ " ทำแค่นี้ถึงกับเสียงสั่นเลยเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มเพลย์บอยจะใจสั่นกับเรื่องแค่นี้ ฉันเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม รีบเดินมาตึกที่ฉันมีเรียน ไม่มีใครรู้จักเลย จะไปนั่งตรงไหนหล่ะเนี่ย ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ ฉันเดินมานั่งตรงหลังๆหน่อย เพราะยังไม่รู้จักใคร อยู่ๆสายตาฉันก็มองไปเจอผู้ชายคนนึง ทำไมฉันคุ้นหน้าเค้าจังเลยวะ ฉันนั่งมองแล้วมองอีก จนไม่ได้ฟังที่อาจารย์สอนเลย หมดเวลาไปเป็นคราบ ฉันก็ยังคิดไม่ออก ว่าเค้าเป็นใคร ฉันตั้งใจจะเดินไปใกล้ๆเพื่อจะได้เห็นหน้าเค้าชัดๆ เพื่อจะนึกออก " ทีเซอร์วันนี้ไปทานข้าวเที่ยงกันมั้ย " เสียงผู้หญิงคนนึงเดินไปหาผู้ชายคนที่ฉันมองอยู่ เธอถามออกไปอย่างสนิทสนม แต่หมอนั่นกลับทำหน้านิ่งๆ เธอเรียกหมอนั่นว่า ทีเซอร์งั้นเหรอ!!!! ฉันนึกออกแล้ว!! ทีเซอร์นี่เอง ต้องเป็นคนเดียวกันแน่ๆ แต่ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ หล่อ ดูดีขึ้นมากๆ ตอนนี้ฉันทำหน้าเพ้อสุดๆ เพราะความหล่อของเค้า ตึก! ตึก! ตึก! ฉันเดินตามสองคนนั้นออกมาทันที " ทีเซอร์!! " ฉันจะโกนออกไปทันที แล้วสองคนนั้นก็หันกลับมามองฉัน ทั้งสองคนมองฉันด้วยสายตานิ่งๆ นิ่งมากจนฉันทำตัวไม่ถูก แต่ด้วยความมั่นใจในความสวยของตัวเอง ฉันจึงส่งยิ้มให้เค้า แล้วถามออกไปอย่างคนคุ้นเคย " นายเรียนอยู่ที่นี้เหรอ ฉันดีใจนะที่ได้เจอนาย " ฉันถามออกไป พร้อมกับเดินไปหยุดตรงหน้าเค้า ฉันมองสำรวจใบหน้านิ่งๆของเค้า เค้าดูหล่อแล้วดูดีขึ้นมากจริงๆ สูงขึ้นด้วย " ใครเหรอที เพื่อนนายเหรอ " ผู้หญิงที่ยืนข้างๆเค้าถามขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน แต่ฉันไม่ยิ้มตอบ รอยยิ้มของฉันมีไว้สำหรับผู้ชายเท่านั้นหย่ะ " เปล่า ไปกันเถอะ " ห๊ะ!!! เค้าพูดอะไรออกมาเนี่ย ตอนนี้ฉันทำหน้าไม่ถูกเลย เค้าบอกเธอว่าไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ " นายจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ อย่าอำน่า ฉันปะ ปลาย... " ฉันยังพูดไม่จบเค้าก็พูดขึ้นมา " ไปกันเถอะ เสียเวลา" เค้าพูดออกมานิ่งๆแล้วหันหลังเดินไปทันที ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองฉันสักนิด เหอะ!!! คิดว่าฉันอยากคุยกับนายรักหรือไง