มาเฟียล่ารัก

ตอนที่ 1 ​ กึก! กึก! กึก! เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหญิงสาวรีบสับขาก้าวเท้าเข้าไปภายในโรงพยาบาลให้เร็วขึ้นเรื่อยๆเพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังไม่ปลอดภัย เธอรู้สึกเหมือนกับว่ามีสายตาของใครบางคนคอยจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา แต่พอกวาดสายตามองไปรอบๆกลับไม่พบใครหรือพบอะไรที่ผิดปกติเลยสักนิด กึก! กึก! ตุบ! ตุบ! "...?" หญิงสาวชะงักฝีเท้าแล้วยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อมีความรู้สึกว่ามีคนเดินตามมา เธอสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อตั้งสติ กรอกตาไปมาย่างใช้ความคิด พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของทางโรงพยาบาลนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในประตูทางเข้าของลานจอดรถ ถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วเธอตะโกนดังๆเขาก็คงได้ยิน เธอตัดสินใจไม่หันหลังกลับแต่ก้าวไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่มั่นคงแทน กึก! กึก! กึก! ตุบ! ตุบ! ตุบ! "....!" อีกแล้ว!...ต้องมีคนสะกดรอยตามเธอแน่ๆหูเธอไม่ได้ฝาดและเธอไม่ได้คิดไปเองแน่นอน คุณหมอสาวตั้งสติแล้วก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวจนถึงหน้าประตูก่อนที่จะหยุดเดินอย่างกระทันหันแล้วหันกลับมาทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว พรึบ! โป๊ก!! "โอ๊ะ!" "โอ้ย!" หน้าผากเกลี้ยงเกลาของหมอมิกิปะทะเข้ากับอะไรบางสิ่งบางอย่าง เธอยกมือขึ้นกุมหน้าผากแล้วทรุดลงนั่งยองๆในคราวเดียวกันแล้วก้มหน้าลงมองพื้น "ขอโทษค่ะ คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเบื้องหน้า หมอมิกิเงยหน้าขึ้นสิ่งแรกที่เธอเห็นนั่นก็คือ...รองเท้าส้นสูงสีน้ำตาลมีเท้าเรียวยาวขาวเนียนสวมอยู่ด้านใน เธอไล่สายตามองขึ้นมาตามเรียวขาสวยเรื่อยขึ้นมาถึงเอว อก แล้วก็....ใบหน้าเรียวสวยของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอเองก็กำลังใช้มือจับหน้าผากอยู่เช่นเดียวกัน "อุ้ย!" มิกิรีบดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อรู้ตัวว่าเมื่อครู่นี้ที่เธอหันไปชนนั้นเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อาจจะมาเยี่ยมคนป่วย หรือมาหาหมอเท่านั้น ไม่ได้มีใครสะกดรอยตามเธออย่างที่เธอมโนเลยสักนิด "ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ" คุณหมอสาวรีบโค้งศรีษะขอโทษหญิงสาวเป็นพัลวัน เพราะเธอเป็นคนผิดที่อยู่ๆก็หยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปกระทันหันทำให้ทั้งสองคนชนกันจนเจ็บตัวแบบบนี้ "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอกฉันไม่เป็นอะไรมาก...ว่าแต่คุณ..." "ฉันชื่อมิกิค่ะฉันเป็นหมออยู่ที่นี่" มิกิรีบแนะนำตัวพร้อมกับยิ้มอย่างอายๆ ในความเซ่อซ่าของตัวเอง มโนไปว่ามีคนสะกดรอยตามเป็นเรื่องเป็นราว แต่ต้นเหตุความคิดทั้งหมดก็มาจากการที่เธอเอาตัวยูริเมียเจ้าพ่อมาเฟียอย่างริคาโดไปซ่อนไว้นั่นแหละ "อ่อ...คุณหมอมิกิ ฉันชื่อไอรีนค่ะยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณไอรีน แล้วนี่คุณไอรีนมาเยี่ยมคนป่วยหรือมาหาหมอคะ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม...บอกมาได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ฉันทำให้คุณไอรีนเจ็บตัว" "ฉันแค่มาเยี่ยมเพื่อนน่ะค่ะ ขอตัวนะคะ" พูดจบสาวสวยก็เดินเลี่ยงเข้าไปด้านในทันที ปล่อยให้คุณหมอสาวยืนเคว้งอยู่คนเดียว นี่ถ้าเป็นบางคนคงโดนด่ายับจนหูชาไปแล้ว แต่นี่ไอรีนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะงั้น แต่ก็ช่างเถอะ....เธอไม่เอาเรื่องก็ดีแล้ว "ว้าย!...สายแล้ว" มิกิสะบัดหัวเบาๆแล้วรีบกุลีกุจอเดินเข้าไปด้านในโรงพยาบาลเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอต้องรีบไปเข้าเวรภายในอีกห้านาที "...หึ!" ร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากที่ซ่อนตัวเมื่อเห็นว่าคุณหมอสาวเดินหายเข้าไปในลิฟท์ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นตรงมุมปากหนาแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบมือถือออกมาต่อสายถึงใครบางคน "เป็นไงบ้าง..สำเร็จไหม" "ไอรีนเคยทำให้คุณผิดหวังหรือเปล่าล่ะ" "อืม...ดีมาก" "อย่าลืมรางวัลของไอรีนนะคะ" "ไม่ลืม...คืนนี้ฉันจะตบรางวัลให้เธออย่างถึงใจเลย" "ค่ะ...ไอรีนจะรอคุณอยู่ที่คอนโดนะคะ...บาย" ------------------------------------ ชอบไม่ชอบแบบไหนบอกได้นะคะ