Panaginip Lang Pala

Episode 17: Problem

"one, two, three!... Waaahhh!". Sabay naming sigaw ni Justine.

Nakatingin lang ako kay Justine habang nahuhulog kami hanggang sa....

* everything went black *

==================================

Isang maliwanag na ilaw ang bumingad sa mukha ko pagkamulat ng mata ko, dahilan para mapatakip ako sa mukha gamit ang kaliwa kong kamay.

"Bes?....". tawag sakin ng kung sino dahilan para mapatingin ako sa paligid.

Anong nangyari, bakit nasa ospital ako?.

"Tita...gising tita ..... dumilat na si Lizley". ah..si Jiazmine pala.

Nakita kong si mama na natutulog sa hinihigaan ko. Napabalikwas naman sya sa pagkakatulog nang gisingin sya ni Jiaz.

Si Jiazmine lang ang nandito at si mama.

"anak?.. ok kalang?.. asan masakit... sabihin mo lang ah?... anditi si mama". nagaalalang sambit sakin ni mama dahilan para mapangiti ako sa kanya.

"m..ma..aa...argg...". magaspang na sambit ko dahil sa panunuyo ng lalamunan ko. Lumunok numa ko sandali para makapagsalita ako ng maayos.

"ano yun anak?..sabihin mo lang". sambit ni mama habang si Jiaz naman nakatayo lang sa gilid ko na makikitaan din ng pagaalala sakin.

"bat a..ako ..nandito?..anong nangyari?.".palipat lipat ko na tanong kay mama at Jiaz.

Nakita ko namang natahimik silang dalawa dahilan upang kutuban ako. Bumaling ako kay Jiaz na maghahalataang naiiyak na kaya nalatakip sya ng mukha sabay hagugol ng mahina.

"bes!?".pagtatawag pansin ko sa kanya.

Tumigil sya saglit sa paiyak sabay yakap sakin ng mahigpit.

"wag mo nang gagawin ulit yun ah?". sabi nya habang umiiyak padin.

Ako naman itong walang kaalam alam kaya napakinit nalanh ung noo ko.

"ung alin ba?". blangkong tanong ko.

Napaalis na sa yakap si Jiaz sabay tingin sakin ng maayos. "bes!, naglakamatay ka!". naiinis na singhal nya sakin dahilan para maalala ko na ung mga panyayaring ginawa ko.

Bigla nalang akong napatulala sa kanya hanggang sa di ko namalayang tumutulo na pala ung luha ko sa mata.

Napakurot nalang ako sa kumot na nakabalot sakin habang umiiyak.

"Mga manloloko!". biglang sigaw ko dahilan upang mas mapaiyak ulit si Jiaz sakin habang si mama nakatingin lang sakin na may pagdadalamhati sa mukha.

"niloko nila ko!". tingin ko kay Jiaz. "niloko nila ko.... a..a..kala ko mahal nya ko...". naluluhang sambit ko sa kanya.

"sana...sana, nakinig nalang ako sayo nung una palang..".baling ko sa kanya. "ang bobo ko!...ang tanga ko!".

"nak tama na..".naiiyak na sambit sakin ni mama.

Si mama...."ma?...pinatay ko ba si papa?". dahilan para panlakihan sya ng mata.

"nak , hindi...".napakunot ang noo dahil sa sinagot ni mama.

"eh ano ma ung totoo!?"

"sawang sawa na kong mabuhay sa puro kasinungalingan lang!". pagpapatuloy ko.

"nak.. makinig ka..". pagpapatahan sakin ni mama. "hindi mo pinatay ang papa mo, maliwanag?..hindi ikaw...". pagpatuloy nya.

"e sino ma?"

"nak..magpahinga ka mun--"

"sino?!". pangungulit ko kay mama.

"ma...sino..." .pagmamakaawa ko habang kusang umaagos ang mga luha ko.

"anak ka sa labas ng papa mo.....". Pagsasalaysay ni mama sakin. "kabit ako ng papa mo....". Pagpapatuloy nya habang nakatingin lang ng diretso sakin. Si Jia naman, napasinghap nalang sa tabi.

Hindi muna ko nagsalita para pa tapusin si mama kahit di naman un ang tinanong ko.

"nung time na nalaman ni Tomova (mama ni Rainne) na kabit ako ng asawa nya na tatay mo, naglabas sya ng baril at itinutok sakin. Tatakbo na sana tayong dalawa para makaalis sa lugar na gon kaso bigla nya kong tinutulan kaya napatigil ako, tayong dalawa. Malaki ka na nun. Pagkaputok ng baril, bigla namang sinalag ng papa mo ang bala dahilan para sya ang mamatay imbes na ako at ikaw. Nak.... Mahal ka ng papa mo kaya tayo ang pinili nya. Hindi ikaw ang pumatay nak... Hindi ikaw". Salaysay ni mama habang inaalala ang mga pangyayari. Naluluha na sya pero pinunasan nya lang yon at tumitig ulit sakin.

"anong nangyari kay papa pagkatapos nyang mabaril". Seryosong sambit ko kahit alam ko sa sarili kong luluha na ko.

"nak... Magpahinga ka muna"...

"ANONG NANGYARI". Matigas na sambit ko sa kanya dahilan upang tumulo na ng tuluyan ang luha ko.

Humingi muna ng malalim si mama bago mag bigkas. "Naiwang nakahandusay ang papa mo sa kalsada habang bitbit kita palayo. Nak... Gusto kitang kalis sa lugar nayon, ayaw kong madamay ka pa. Pagkatapos ng pangyayaring yon, di na kami muling nagkita pa. Wala na kong alam sa papa mo. Mas maganda na sigurong wag na natin ungkatin ang nakaraan nak. Ang mahalaga, ligtas ka. " huling sambit nya sakin sabay tayo at tumalikod muna para lumabas.

" bes.... ".pagtawag pansin sakin ni Jiaz na nandito pa pala.

Napatingin ako sa kanya sandali sabay labas ng emosyon ko dahilan upang yakapin nya ko ng mahigpit.

Ang hirap palang mabuhay sa ngayon kung di mo pa alam ang noon. Pano ko pa magpapatuloy ang buhay sa hinaharap kung sarili kong buhay walang alam.

Bat kailangan pa kong masaktan bago ko malaman ang katotohanan. Bat kailangan pang may masayang na luha para lang mapilit mo silang sabihin sayo ang nakaraan.

Ang hirap.... Dapat di na lang ako nabuhay... Dapat di na lang ako nailigtas.

Pagkatapos ng kadramahan. Nakatulog na ko at nagpahinga.

=================

Nagising ako sa sinag ng araw na dumapo sa mukha ko. Umaga na pala.

Lumabas ako sa ospital para magpahangin. Napagtanto ko na nasa Beach parin ako. So may hospital pala na nakatayo dito sa resort.

Dumiretso ako sa gilid ng Beach para basahin sana ang paa ko kaso may narinig akong sumigaw.

"anak!... Taba asan ka!". Boses ni mama un ah. Napalingon naman ako at napag-alaman na si mama nga.

Lingon sya ng Lingon kung saan para siguro hanapin ako kasi tinawag nya pangalan ko.

Napahamak na lang sya sa be wang nya na parang Naluluha na. Anong nangyayari kay mama, nabaliw na.

Kuma way kaway ako para mahagilap ni mama ang parte ko. Nang makita na nya ko, biglang lumaki ung mata nya at parang naluluhang tumakbo palapit sakin.

"anu bayan ma ... Ang Aga Aga, sumisigaw ka dya—".saway ko kay mama nang naka ngiti.

"anak!". Masayang sabi nya sakin na Naluluha pa sabay akap. Anong nangyari kay mama, na aning na.

"akala ko magpapakamatay ka na naman!... Ikaw talagang Taba ka!". Nagaalalang singhal sakin ni mama. Grabe sya!. Porket nalaman nya lang na tumalon ako sa malaking bato at bumagsak sa tubig ganyan na agad ung react nya.

"grabe ka ma!... Syempre di ko na uulitin un... Sorry po ma". Nahawa ako kay mama sa pagka drama kaya mapa yakap na din ako sa kanya ng mahigpit. Namiss ko si mama.

"talaga!, wag mo nang uulitin yon. Tara na at kumain". Gaya nya at dumiretso na kami sa isang kainan na mayroon dito sa resort.

Pagdating namin don, nandoon na pala si Jiazmine na naghihintay sa amin. "buti gising kana Liz, kamusta". Bati sakin ni Jiaz na nginitian ko naman.

"maayos na. Di naman ako nagutay. Haha" biro ko sa kanya kaya nagtawanan kami.

"o sya, kain na".sambit ni mama.

Habang kumakain, nakita ko si ma'am na papalapit sa amin. "Ms. Khan..". Tawag pansin nya sakin.

Napatingin na din si mama pati Jiazmine sa kanya. "forgive me for not being a good leader to my student, specially on your child. I didn't notice that she will did that scene". Pagmamakaawa ni ma'am sa harap namin habang nakayuko ng nagsasalita.

"maupo ka muna ma'am". Pagpapahinay ni mama kay ma'am na umopo rin pagkasabi.

"patawarin nyo po ko Mrs. Khan maski ikaw din Ms. Khan. Hindi ko man alam ang katotohanan at problema mo kum bat ka nag—kum bat mo ginawa yung bagay na yon, kasalanan ko pa din dahil responsibilidad ko kayong mga anak ko. Patawarin nyo ko". Pagpapatuloy ni ma'am pagkaupo nya.

"ayos lang.. Wag kang ma konsensiya sa nangyari. Ang mahalaga, tapos na at di na nya raw uulitin." sabay tingin sakin ni mama at ngumiti.

"amm .. Ma'am. Ano na pong nangyari sa kanila".pagtawag pansin ni Jiaz kay ma'am na muling unan naman nito.

"pinauwi ko na silang dalawa bilang pag-iwas sa mga bagay. Pinilit ko silang humingi ng kapatawaran sa iyo Lizley pero nanatiling si Marc lang ang humihingi ng tawad sayo".tugon ni ma'am habang nakatingin saming tatlo.

Bigla namang sumolpot si Marc sa kung saan. "patawarin mo ko Liz..". Sambit nito na may pa Yuko pang ganap.

Hindi ko sya kayang harapin. Nasasaktan pa ko. Kaya ko naman syang patawarin, maski si Rainne hindi ko lang talaga kayang banggitin ngayon kasi masakit pa ung pangyayari.

Yumoko nalang ako sabay iwas ng mukha ko na may luha na palang tumutulo. "anak.. Tumayo ka dyan." sambit ni mama kay Marc.

"tita, patawad po talaga..". Pagmamakaawa nya kay mama. Kanino ba talaga sya nagmamakaawa,sakin o kay mama, tsk.

"mapapatawad ang anak ko, kaso maghintay ka nalang ng panahon at pahilumin mo muna ang sugat nya bago mo sambitin ang mga bagay na yan". Malumanay na sambit ni mama sa kanya.

"pinapatawad ka na nya, wag kang mag aalala". Pagiintindi ni mama sa kanya.

Tumayo na si ma'am at Marc para umalis. Nakahiga naman ako ng maluwag sabay Pinas ng mukha ko na may luhang tuyo.

Natuto na tuloy ung luha ko an tagal kasing umalis eh. Pero pano nila nalamang sila Rainne at Marc ang may kasalanan. Napatingin naman ako kay Jiaz na kumakain na ulit.

"Jiaz...". Pangaagaw pansin ko na nilingon naman ako. "pano nila nalamang sila ung dahilan..". Seryosong sambit ko na tinaasan nya lang ng dalawang daliri nya.

"peace... Hehe"