Panaginip Lang Pala

Episode 19: Behind The Scenes

Rainne's POV

"bye Mom!". Maarte kong sambit kay mama.

Nasa labas na ko ng gate namin pagkasabi ko nun. Sana narinig nya.

Hindi ako sinundo ni Marc dahil nga nag kaaway kami. Ok lang yun, nanlambot naman sya sa pag iyak iyak ko nung nakaraan. Tss.. A dali naman nyang manlambot.

Sya ang nagsusundo at hatid sakin kahit sila pa ni Lizley na un-ay wait!. Hindi naman naging sila kasi nga joke lang lahat ng yon. Akala ko nga hindi ko agad mapa papayag si Marc na sundin ung utos ko sa kanyang pa ibigin at saktan si Lizley, nung time na umiiyak ako sa labas ng bahay namin , kasi parang hindi nya magagawa un sa kaibigan nya. Tss, I'm more than her Kaya. Friend lang sya while me, is girlfriend.

So stupid ng boyfriend ko, but I owe him a bit kasi sinunod nya parin ako. It means na mahal nya ko but the question is.. Did I loved him?. Lol. I loved him naman but ginagamit ko lang rin sya para makapag hi ganti jan sa long term friend nya.

At isa pa, I have my true love. Not Marc, but Levin. He's so handsome but di sya malapit sa mga tao, gusto nya lang lagi magbasa ng magbasa at mag aral ng mag aral. Hindi nya ko pinapansin kasi nga nerd sya in a great way.

I know na kapatid sya ni Jiazmine, and I don't care. Kaya nga gusto kong kaibiganin sana sya para naman lumakas ung kapit ko kay Levin, kaso nalamn Nya ung sikreto ko Nung time na kausap ko sa Phit, kaibigan ko, pero NASA America sya ngayun Kaya trough cellphone na Lang Kami naguusap .

Yeah, sya si Levin Dhei.

Nagtataka kayo kung pano ko sya nagustuhan?

*FLASHBACK *

"hi Lev!"

Masayang bati ko sa kanya na tingnan nya lang ng ngiti sabay balik agad ng sarili nya sa librong pambata.

Tsk!. Basa sya ng basa, di na nga sya nakakapag laro sa labas.

"Tara laro tayo!". Masiglang sambit ko pero di nya ko pinansin.

Dahil sa inis, hinila ko sya patayo para itigil ung ginagawa nya kaso imbis na makikilag laro sya sakin sinigawan nya ko. "ano ba!. Ang kulnit kulnit mo!. Di nga kita kilala tat ako kilnana mo!". Sabi nya sabay alis na.

Hmmp! Ang tsunit tsunit naman nun!. Nakikipaglaro lang eh. Pero ok lan! Podi (Pogi) naman sya eh.. Eeekkk!

*END OF FLASHBACK *

Yeah, para kong timang that time. Eh crush ko sya noon eh. Pero ngayon, I think I love him na!

"good morning po ma'am!". Masayang bati sa akin ng guard na nginitiaan ko naman.

Balik tayo sa pagiging mabait, para naman wala silang makuhang clue sa akin kapag nagkaroon na ng panghuhula kung ano man ang mangyayari sa gagawin ko.

Sabihin nalang natin na...... Buhay sa buhay. Kasalanan ng magnanay na yun kum bakit namatay si papa. Yeah, alam ko naman na mas mahal ni papa ung mama ni Lizley kesa sa'min ni Mom. Kaya nga papatayin dapat ni Mom si Kyley'ng buwiset na yun (mama ni Lizley) at si Lizley kaso sina lag ni papa kaya sya ang namatay.

Anyways... Mamaya na muna yan.

Pagpasok ko sa Room, nakita kong bakante pa ang upuan ni Marc at Lizley. hindi na ko magtataka kung hindi papasok ngayon si Lizley, hahahaha. malamang mahihiya yun dahil sa nangyari noong nakaraan.

Umupo na lang ako, sabay labas ng cellphone at nag picture ng sarili. wala kong pake kung pagtinginan nila ako, eh sa masyado akong maganda sa tingin nila eh. Anong magagawa ko, haha!.

Wala pa naman si ma'am and wala pang bell. Di muna ko nakikipag away ngayon, balik tayo sa pagiging mabait. *smirk*. makikiusap muna ko kay Marc na magbati silang dalawa ni Lizley kahit nakakairita man. Nasabi ko na to kay Marc kaso umalis na sya agad eh, kaya kukulitin ko sya ngayon.

Plano kong ipagpatuloy ang plano na mas masaktan si Lizley, ang pananakit ko na nga lang sa damdamin nya ang kaya kong gawin eh. But!... Di ko nga lang sure kung dalawa ba silang mag-ina ang magiging duguan.

Hehehehe....

Lizley's POV

Narinig ko na ang tunog ng Bell, hudyat na maghanda dahil papasok na si ma'am.

Binili san ko nang maglakad para hindi Malate sa pagpasok. Bakit pa kasi ako nagmuni muni eh!.

Napatakbo't lakad na ang ginawa ko para lang makahabol nang biglang may nabangga ako.....

"sorry!"

Sabay naming sabi ni....

Marc.

Nagkaiwasan kami ng mata nang mapag-alaman naming kami ang nagkabanggaan. Tumalikod na ko sa kanya para bumalik sa wisyo at tanto in na malelate na nga pala ako.

Maghahanda na sana ako sa pagtakbo kaso bigla nya ko g tinawag. "Liz".

"mamaya na yan.. Malelate na tayo, lika na". Pagbabaliwala ko. At nauna nang maglakad.

*

At eto nga...

Na late kami.

"this is your first time, Ms. Khan for being late!". Pambungad na sigaw sa akin ni ma'am. Napayuko nalang ako dahil sa hiya.

Nubayan!. Kaya nga ko pumasok para kalimutan ung nangyari nung nakaraan at mag relax eh! Tas mapalagalitan pa ko.

Di na pinagalitan si Marc dahil sanay naman na yan Malate... Sana lahat.

"sorry po ma'am....". sabi ko ng nakayuko.

"sit down!, you two!". high na high si ma'am magalit. Napatingin ako kay Marc na chill lng kung kumilos na napatingin din sakin dahilan para mapaiwas ako ng tingin sa kanya. tsk!, sanay na sanay nga.... ma late.

*

*kriiiing*

Marc's POV

Recess namin at nandito ako sa bench kasama si Rianne walang tao sa puwinipuwestohan naming dahil alam kong masyadong pribado ang mga sasabihin nito. Sya ang unang lumapit sakin pagkatayo ko ng upuan at gustong makipag usap sakin.

Hinihintay ko lang sya magsalita kahit alam ko na naman ang sasabihin nya.

"babe....". sambit nito sakin sa malambing na paraan.

kahit pilitin kong maggalit galitan sa kanya, di ko parin talaga mapigilang manlambot dahil sa di ko sya matiis.

"sorry...." sambit pa nito dahilan upang titigan ko sya at makitang naluhuha na ito.

napayakap naman ako ditto at naramdaman kong gumagalaw na ang balikat nito , senyales na umiiyak na syang tuluyan.

wag kanang umiyak please.... hindi ko mapigilang mas maawa pa sayo at baka sundin ko pa ang lahat ng ipauutos mo.... na masama.

"tahan na.. pinapatawad na kita kahit wala ka namang ginawang masama..". sambit ko.

Inalis na nya ang katawan nya sa pagkakayakap sakin sabay punas sa mukha nya na pawisan at luhaan.

"talaga?." masaya nitong tugon.

teka?.. parang kanina lang malungkot pa sya ah. Dahil na rin siguro sa pagpapatawad ko sa kanya. oo , tama, siguro nga..

Nagtataka lang ako, bakit nya kailangang magpatawad, eh di naman sya madalas humingi sakin ng tawad kahit na sya ang may kasalanan. sa katunayan nga ako pa ang mas nauuna sa kanya humingi ng tawad eh.

arrrggg!!.. ewan!.... basta mahal ko sya.

"ang gusto ko lang naman magbati na kayo ni Lizley, eh". malambing nitong tugon.

Napakunot ako ng noo dahil sa sinabi nya. "nagbati na kami matagal na.". mabilis na sagot ko. " kayo .... kayo ang dapat na magbati..". dugtong ko.

"ah....eh..... gusto ko maging kayo ulit". ang hirap amining nawawalan na ko ng gana makausap sya. bakit nya ba pinipilit sakin na gawin nanaman ang mga bagay na yan. Tas masasaktan na naman si LIzley at may madadamay na naman na iba.

"babe....." mahinahon ngunit nauubusan na ng pasensyang sambit ko.

"why?!.... wala namang masama doon ah?! "

"akala mo lang wala!... pero meron meron meron!!" [ char lng yan ]

"sana nga ... sana nga walang masama doon. ung pagpapakamatay ng kaibigan ko dahil sa pinaggagagawa natin..."

"so kaibigan mo pa ang mas mahalaga sayo, ganon?!"

"wala akong sinasabi... "

"eh ano ung sinasabi mong pagaalala nanaman sa kanya?"

"dahil kapag pinaulit mo sakin ung pinapagawa mo, baka mas lumala pa ang lahat!". nauubusan na pasensyang sambit ko.

"so mas mahalaga pa pala sya sayo...ok yun naman talaga yung point mo eh--"

"bakit mo ba iniiba ang usapan, ah!". napatigil sya sa sambit ko.

"pwede ba?!....". pagpapatuloy ko . huminga muna ako ng malalim.

" magbreak na tayo...".

Nagulat ako sa nagging desisyon ko maski sya napalaki ng mata.. pero di ko na babaguhin pa kung ano ang sinabi ko. ung tipong mas nakahinga ako ng malalim pagkasambit ko ng mga katagang yon.

"a..aaa..no?". naluluhang sambit nito.

Hindi ko na kayang magsalita pa dahil wala narin akong maisip na sasabihin dahil sa huling sinambit ko.

"bakit....o sige, magbabati na kami ni Lizley.. bumalik ka lang please!". kiinakabahang wika nito na may pagkaharas.

Kumapit na sya sa braso ko at dahan dahang lumuhod. Ngunit tinanggal ko iyon at dahan dahang hiniwalay ang sarili sa kanya.

tama na.....

tapos na ang pang uuto nya sakin.....

Hindi ko alam kung bakit pero.... naluluha ako pero ngiti ang lumalabas sa labi ko.