เวลาบอกเที่ยงคืนเศษ กับการเดินทางระหว่างคฤหาสน์ของเรกาโดและคูดัส
ชายหนุ่มถอนหายใจเบาพร้อมอมยิ้ม หลังดับเครื่องยนต์สนิทแล้วหันมาพบว่าคนข้างๆ หลับปุ๋ยไปแล้ว
" คงเหนื่อยมากสินะ.. "
นิ้วสากถูกลากมาเกลี่ยเส้นผมปรกแก้มออกให้ ตามด้วยปลดเข็มขัดอย่างเบามือ จากนั้นจึงจะทิ้งตัวเองแนบกับพนักเบาะ เพื่อเป็นการผ่อนคลาย
" ฟู่ว~ "
หวังใช้เวลาช่วงที่เธอกำลังหลับนี้ พักสายตาและนวดคลึงขมับชั่วคราว ก่อนจะลุกขึ้นมาสูดลมหายใจ ก็ตอนเวลาลุล่วงมากกว่าสิบนาทีเห็นจะได้ นั่นทำลูกน้องที่ยืนมองอยู่แปลกใจไม่น้อย แต่คงไม่มีใครกล้าเดินมาเคาะกระจกถาม เนื่องจากสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เจสทำได้คนเดียว ทว่าตอนนี้เขานั้นไม่อยู่
และเมื่อถึงเวลาที่เขาต้องลงจากรถ คูดัสไม่ได้ปลุกเธอให้ตื่นก่อน แต่เลือกที่จะอุ้มร่างบางแทน เขาพาเดินเข้ามาในบ้าน ท่ามกลางการมองอยู่ของสายตาแม่บ้านและลูกน้องนับสิบ ที่มีความทึ่งไม่ต่างกัน
จนกระทั่งมาถึง..
