Kalabalığın içine çırılçıplak bırakılmış gibiyim.. Sanki tüm gözler üzerimde.. Çok büyük bir suç işlemişim de hepsi yargılayıcı gözlerle bakıyor gibi.. Kim ne söylerse onu yapıyorum.. Yolunu kaybetmiş gibiyim..Hangi yöne dönsem, çıkmaz sokağa çıkıyor gibi.. Sandalyeye oturup boş gözlerle öylece kaldım.. O kadar yabancıyım ki buraya.. Bu insanlara.. İstemeye değilde, beni yargılamaya toplanmışlar gibiler.. Kimse gördüğü benden memnun değil.. Tabi Zerda cadısı hariç.. O eseriyle gurur duyuyordum eminim.. Konuşmaya çalışanların ne yüzüne baktım, nede cevap verdim.. Çünkü ne olursa olsun konuşmamam gerekiyordu.. "Bir kaç ay önce anne ve babasını yangında kaybetti. O günden sonra böyle.. Tabi öncesinde nasıldı onuda çok bilmiyoruz.. Babası rızam dışı evlenip buralardan gitmişti.. Hiç görüşmedik
