Haftalardır Fırat ile köşe kapmaca oynuyor gibi hissediyorum kendimi. O gece konuştuklarımı duymuştu.. O anın sersemliğinde kendimi odaya atsam da kaçışım yok gibi hissediyorum artık.. Her taraftan köşeye sıkışmış gibiyim.. Bir tarafta Zerda cadısı.. Annem elinde ve ben hala onun söylediklerini yapmak zorundayım.. Fırat ayrı üzerime geliyor.. Aslında hiçbir şey sormuyor.. Konuşmuyor..
Ama gözleri… Onlar hiç susmuyor gibi…
Bakıyor.
Öyle dümdüz bakmak değil bu… Sanki içimi açıp sayfa sayfa okuyor. Her sustuğum cümleyi, her yuttuğum kelimeyi biliyor gibi. Kaçıyorum. Göz göze gelmemek için. Ama kaçmak bile işe yaramıyor artık.. İki gündür de odada tek kalmama izin vermiyorlar. Sabah Fırat uyanınca beni de uyandırıyor.. Yemekleri de malesef hep birlikte yiyoruz... Odanın içinde deli rolü yap
