Yıldız...
Annem telefonun diğer ucunda karşımdaydı.. Uyuyan yüzünü görünce bile içim bir tuhaf oldu.. Kendimi tutamayıp ağlamaya başladım.. Sesini duyduğum an içimde bir şey kırıldı. Sanki aylardır içimde tuttuğum ne varsa, hepsi bir anda çözülüp yere döküldü. Telefonun diğer ucunda “Yıldız…” diye seslenen kadın… benim annemdi. Ama ben o an, onun kızı mıydım yoksa o benim çocuğum mu… ayırt edemedim.. “Yıldız!!” diye tekrar etti.. Çocuk gibi sevinçle... "Annem..." diyebildim.. dilim tutuldu sanki.. Oysaki söylemek istediğim binlerce kelime vardı.. Ama dilimden 'annemden' başka kelime dökülmedi..
"Merak etme Sevda teyze gayet iyi." diyen kadına minnetle baktım..
"İyiyim ben.. Ali'de burada.. Sen de gel Yıldız olur mu?"
"Geleceğim anne.. En kısa zamanda geleceğim." desem de Fırat'a baktı
