Yazar Anlatımı
Sabahın ilk ışıkları ince bir perde gibi odaya süzülürken, Yıldız hâlâ derin uykusunun içindeydi… Nefesi düzenli, yüzü alışılmadık bir huzurla yumuşamıştı. Sanki gecenin bütün yükünü bir kenara bırakmış, kendini ilk kez tamamen bırakabilmiş gibiydi.
Fırat ise uyanıktı.
Yatağın kenarında yarı doğrulmuş, gözlerini ondan alamadan öylece duruyordu. Yaralı bedenine rağmen en ufak bir hareket etmeden… Sadece izliyordu.
Sanki bir şeyin gerçek olduğuna kendini inandırmaya çalışır gibi.
Yıldız’ın o kısa saçları yastığa dağılmıştı. Bir tutamı yüzüne düşmüş, nefes aldıkça hafifçe kıpırdıyordu. Fırat istemsizce elini kaldırdı… Ama dokunmadı. Parmakları havada asılı kaldı.
Çünkü korkuyordu.
Dokunursa uyanır diye değil…
Dokunursa bu anın bozulacağından korkuyordu..
Gözleri Yıldız
