Yazardan;
Hastane koridorları tıklım tıklım doluydu. Aileler ve yakınlar oradaydı. Alperen de karısının başının ucunda bekliyordu. Kapının açılması ile Armağan gözlerini araladı, Alperen oraya döndü. Mustafa Baranoğlu gelinine ve oğluna baktı. İkiside o kadar boş bakıyorlardı ki, hastane de olduğunu unutsa gülerdi. Oğluna bakıp;
"Sen bizi bir yalnız bırak bakalım."
"Baba?"
"Sözümün üstüne söz söyleme Alperen. Çık."
Alperen aklı kala kala çıktı. Armağan yatakta hafifçe doğrulurken Mustafa Baranoğlu elini gelininin omzuna koyup durdurdu.
"Dur kızım."
Armağan kızım diyen adama bakakaldı. Kaşını kaldırdı daha dün bu adam değil miydi o lafları eden?
"Ben"
"Sen dur kızım. Bugün ben konuşacağım."
Armağan yaşlı adama bakıp kafa salladı. Mustafa Bey de konuya nereden girsem diye düşündü
