Midnight Sky

Chapter 11

"Ayoko na nga Kasi!! HAHAHHAHA!..." Binilisan Ko pa lalo Ang aking takbo para Hindi maabutan Ni Kyo. Hanggang ngayon ay Hindi nya pa Rin matanggap na nakahalik sya Ng isang aso. French kiss daw HAHAHAHHA.

"Humanda ka talaga sakin Loreng pag maabutan kitaaaaa!!..." Nilingon ko sya at saktong limgon ko ay sakto namang natapilok sya at matumba.. pfffttt lampa!.

Patuloy Lang kami sa pagtakbo at paghabulan Ng bigla akong may nabangga. Nagtuloy-tuloy Ang bagsak naming dalawa sa sahig. Kasunod nang pagbagsak ko sa sahig ay naramdaman Kong may tumulong malagkit na likido Mula sa aking ulo pababa sa aking uniporme. Hindi ako nagkakamali, kape Ang Natapon sa akin. Kape na dala Ng nabunggo ko.

Agad namang tumayo Ang lalaking nakabungguan ko para Sana tulungan ako ngunit saktong pagtayo nya Naman ay nabangga sya Ng isang babaeng tarantang-taranta. Natapon Ang dalang tubig Ng babae sa akin. Puti pa Naman Ang kulay Ng uniporme namin, malamang sa malamang ay see through na Ang aking damit ngayon.

"O-oh my gosh! I-i'm so sorry. H-here let me help you.."

Inilahad Ng babae Ang kamay nya sa akin para tulungan ako. Ang lalaki Naman ay kinuha Ang nahulog nyang gamit kasama na Rin Ang bag ko. Iaabot nya na Sana sa akin Ang aking bag ngunit napahinto sya Nang tumama Ang tingin nya sa bandang dibdib ko.

Agad nanlaki Ang Mata ko at agad tinakpan Ng aking mga braso Ang aking dibdib. My black bra is showing up. This is fvcking embarrassing!

"Woohhh! Naabutan din kit–..."

Hindi nya na natuloy Ang sasabihin nya nang Makita Ang sitwasyon ko. Mabilis pa sa alas-kwatro na lumapit sya sa akin at tinanggal Ang kanyang polo para ipangtakip sa akin. Humarap sya sa dalawang nakabungguan ko at sinamaan sila Ng tingin.

"Hoy Kayo ha! Wag nga kayong mang-api! Bakit nyo binu-bully si Loreng ko!? Siguraduhin ninyong Hindi Ko na makikita Ang mga pagmumukha nyo Kung Hindi ay––– ARAY ATHENA!!"...

Tuloy-tuloy Lang ako sa pagbatak sa tenga Ni Kyo. Wala akong pake maski mamula at mamilipit na sya sa sakit. Ginagawa sya Ng eksena. Jusko po! Ang laking kahihiyan nang ginawa nya. Nang makarating kami sa classroom ay tsaka ko lamang binitawan Ang tenga nya. Agad nya namang hinimas-hikas Ang tenga nya habang nakanguso sakin. Paiyak na ang bata. Kita ko Ang sobrang pamumula nun dahil sa higpit Ng pag-ikot ko doon kanina. Pumunta na ako sa likod Ng cabinet para magpalit Ng aking damit dahil nanglalagkit na talaga ako. Nang lumabas ako ay ganon pa Rin Ang itsura Ni Kyo. Naiiyak pa din pffttt.

"Mashakit..." Nangilid na Ang luha Ni Kyo habang hinihimas-himas nya Ang kanyang namumulang tenga. Awieee my baby is cryi– oh gosh ano ba itong iniiisip ko.

"Hindi Naman Kasi nila ako inawa–.."

"ANONG HINDI!? EH NAKITA KO NGA–".. Hindi ko na pinatapos Ang sasabihin nya.

In

"Nakabanggaan ko sila okay!? Ni Hindi pa ako nakahingi Ng paumanhin sa kanila tapos Yun pa sinabi mo sa kanila. Jusko Kyo nakakahiya!..."

Nagulat ako nang bigla syang tumakbo sa akin at dinamba ako Ng yakap. Lalong lumakas Ang hikbi nya. He cries like a baby...cute... Pilit ko syang inihihiwalay sa akin ngunit naging dahilan lamang iyon Ng lalong paghigpit Ng yakap nya sa akin. Hinampas-hampas ko Ang kanyang braso nang maramdaman Kong nasasakal na ako.Agad Naman syang bumitaw at yumuko. Parang Bata talaga pffttt.

"A-are you mad at me?..." He asked while still facing the ground. I smiled a little before walking towards him. Hinawakan ko Ang magkabilang pisngi nya at iniangat iyon hanggang magpantay Ang aming mga mukha.

"No, I'm not mad at Kyo. So stop crying hmm?..."Pinahid ko ang Mga takas na luhang pinapakawalang Ng kanyang mga Mata.

"You're not mad at your Kyo?..."He asked innocently. I smiled and nodded. Bigla Naman syang ngumiti Ng malawak at muli akong dinamba Ng yakap.

Woah. Is this really the annoying Kyo I Know? Why is he acting like a baby right now? But I can't deny that he looks cute. His red nose and puffy eyes made him more cuter. Nawala ako sa pag-iisip nang bigla nya akong hilahin palabas Ng classroom. Tinahak namin Ang daan papunta garden, buong Akala ko ay sa garden Lang kami ngunit laking gulat ko Ng nagtuloy-tuloy nya akong hinila palapit sa gate.

"Hoy! Wala pang uwian ah!? Bawal na kayong lumabas dahil kanina pa Kayo nakapas–..." Hindi na hinayaan Ni Kyo na masermonan pa kami Ng mamang guard na akala mo'y sya ang may-ari Ng school . Hinila ako bigla Ni Kyo at saka tumakbo Ng mabilis.

"EMERGENCY LANG MANONG! YUNG KAPATID KO PO KASI NAOSPITAL DAW!!..."

Nagulat ako sa sinabing dahilan Ni Kyo. Patay na Ang kapatid nya! Gag- talaga! What the hell just happened? Muntik pa akong madapa dahil sa bilis Ng pagtakbo Ni Kyo. Kung makahila Ang isang Ito ay akala mong nanghihila Lang Ng kariton eh. Halos mabali na Ang kamay ko sa paghila nya rito. Maya-maya pa ay huminto kami sa sakayan Ng tricycle. Itinaas Ni Kyo Ang kamay nya at sumenyas para magtawag Ng tricycle. Agad Naman akong Hinila Ni Kyo papasok sa loob Ng tricycle.

"Kuya sa Langka Park nga po!..." Magaabot palang Sana ako Ng 20 pesos Kay Kyo nang pigilan nya ako. "Ako na..." Sabi nya at saka inabot Ang bayad sa driver.

Nagkibit-balikat na lamang ako at saka pinag-krus Ang aking mga braso sa aking dibdib bago prenteng isinandal Ang aking sarili sa sandalan. The air that's hitting my skin and face made me feel at ease. Ipinikit ko Ang aking mga Mata para samahin Ang malamig at preskong simoy Ng hangin.

Nagulat ako Ng biglang sumandal sa balikat ko si Kyo. Naiipit Ang pisngi nyang mataba sa aking balikat. He looks cute. Iniabot nya Rin Ang Isa Kong kamay at saka pinaglaruan Ang aking mga daliri. For a moment... I feel like I'm safe... Like no one could ever hurt me when I'm with Kyo.

Through out this years.I build high walls around me that all I could see is the view of clouds and skies above,

isolating myself from the noises and chaos until I am only left with deafening silence and peace.

And I have never thought that the silence would be this comforting,

that all the uncertainties I felt before I decided to protect myself in form of isolation slowly vanishes and blew by the wind. Until it was only me, the sky, the silence, and the serenity of existing.

No one ever tried to break that wall that I built. No one ever saw how beautiful it is inside. No one tried to communicate with me even though we're both seperated by the wall that I made. No one tried to reach me out. No one.... They're afraid that I will pull them with me inside. I just wanted someone to come with me and be my leaning shoulder. But how can I do that when everyone only uses me as their temporary home?

"Isang strawberry ice cream nga Po Yung naka-apa kuya ah!...Ikaw Loreng ano– HUYYYY!!!!" ...Nagulat ako Ng bigla akong sinampal Ni Kyo. Gulat ko syang tinignan.

"Bakit mo ako sinampal!?..." Nag-peace sign Naman sya bago nagkamot Ng kanyang batok.

"Anong flavor ba Ng ice cream Ang gusto mo? May cheese, chocolate, strawberry,cookie and–..."

"COOKIES AND CREAM!!"...Hindi ko na sya pinatapos at agad Na isinagaw Ang aking gusto. Out of excitement, napalakas ata masyado Ang pagsigaw ko. Mapatawad Naman so Kyo habang umiiling-iling pa. Iniabot nya na Ang bayad at saka sinenyasang akong lumapit sa kanya.

"Anong kulay Ng apa Ang gusto mo?..." Nangunot Naman Ang aking noo nang tanungin nya ako. Kailangan pa ba Ang pumili Ng kulay Ng apa na gagamitin sa sorbetes namin? Anong pinagkaiba eh kakainin Rin Naman namin yon Kaya bakit kailangan pa?

"Is it waffle cone ba?..." I asked. His eyebrows forrowed while looking at me weirdly.

"Kuya isang blue at purple!..." Biglang sigaw Ni Kyo Kaya napalingon Naman ako." Alam Kong paborito mo iyong kulay na iyon..." Sabi nya at nakuha pa akong kindatan.

"Wait! Pano mo Naman nalaman na favorite color ko Ang purple aber!?..." Kasalukuyan kaming nakaupo sa Isa sa mga bench sa Park.

"Secret... Wag ka na ngang madaming tanong.. Tignan mo, kumakain mo Naman ah!..." He said while pointing at the purple cone.

"Of course kakainin ko! Anong gusto mong gawin ko i-display ko Lang!?..." Kung makapagsalita Kasi itong isang Ito ay Parang inaakusahan pa ako.

Patuloy pa Rin kami sa pagkain Ng ice cream. Tahimik Lang ako habang Ang aking katabi Naman ay patuloy sa pagdaldal. Walang preno Ang bibig. Puro tango-tango na lamang Ang isinasagot ko sa kanya kahit Wala Naman akong maintindihan. But I admit, I got distracted to my own thoughts by Kyo's stories. Kahit Ang iba ay walang kwenta.

"Bakit Kaya Langka Park Ang tawag dito sa park na Ito eh puro Naman durian Ang nakikita ko?..."

Napahinto Naman ako dahil sa sinabi nya. Nagpalinga-linga ako sa sa paligid at totoo nga, puro durian nga Ang mga nakatanim sa paligid. Langka Park pero durian Ang mga nakapaligid....Wow!... ..

"Uyy Gago Naman to!..."

Nagulat ako nang Makita kong natapon Kay Kyo Ang ice cream na kinakain nya. Bigla Kasing akong tumayo at nakalimutan Kong sira pala Ang upuan. Kapag tumayo Ang Isa, babagsak Ang kabilang gilid Kung saan may nakaupo. Tumayo sya agad at parehas kaming nagulat nang marinig namin na lumagatok Ang upuan. Tuluyan na kaming napanganga Ng tuluyang nasira at bumagsak Ang upuan.

Tumingin sa akin si Kyo habang nanglalaki Ang kanyang Mata bago nya Itinaas Ang kanyang hintuturo. "Lagot ka!..." He said whispering.

Lalo akong nagulat nang bigla na lamang syang tumakbo papalayo. Habulin ko na Sana sya kaso may biglang humawak Ng laylayan Ng aking damit. Tumingin ako sa baba at agad lumambot Ang aking mukha bang makitang Ang isang batang babae.

Marumi Ang mukha at damit nya. Sa tingin ko ay Isa sya sa mga batang pakalat-kalat sa kalsada. Umupo ako upang maging magkapantay Ang aming laki. Inilahad nya Ang kanyang kamay sa akin na Parang humihingi Ng limos. Ngumiti ako bago iniabot Ang aking bag para kumuha Ng isang libo. Iniabot ko iyon sa kanya at laking gulat ko Ng ibalik nya sa akin Ang pera.

"M-mas okay na po ate a-ang tinapay kaysa pera. H-hindi ko PO matatanggap iyang p-perang ibinibigay ninyo sa akin..." Sabi nya habang nakayuko. Napaawang Naman Ang aking mga labi. I didn't know na may mga gantong klase pa Rin Ng mga Tao. I usually encounter people who prefers money over food. But this little kid is different. She wants give her food rather than accepting my money.

Napangiti Naman ako bago ko inilahad Ang aking kamay. Ngumiti Rin sya pabalik at saka hinawakan at lumapit sya sa aking kamay. Nang makarating na kami sa bakery agad ko syang tinanong Kung ano Ang kanyang gusto. Itinaas nya Ang kanyang dalawang kamay at agad ko Naman syang binuhat at itinuro nya Naman Ang gusto nyang bilhin.

"Salamat ate! Matutuwa nito sila nanay dahil may nakakain na kami!..." Sabi nya habang nakangiti Ng malapad. Natunaw Ang aking puso nang Makita ko Ang kanyang mga ngiti. It looks pure, not fake.

Palukso-lukso syang bumalik habang kinakanta pa. Tanaw ko sya hanggang makalapit sya sa pamilya nya. Nakita ko Ang pag-ngiti nang kaniyang nanay bago ako nilingon at nginitian. Nginitian ko Naman sila pabalik.

"Athena! Lika na uwi na tayo! Gabi na!..." Agad Naman akong lumingon Kay Kyo. Nakapagpalit na sya Ng damit. He looks fresh and handsome. Lumapit sya sa akin at saka umakbay. Hindi pa Rin maalis Ang mga ngiti ko sa aking labi.

Sometimes, the universe puts us into difficult situations so we can grow. It has a funny way of knowing exactly what we need before we ever can. You are not here on accident. You have your own purpose, and you add so much light to this world that it would grow far too dim without you.

Today may be a difficult day But that doesn’t mean that things will never be okay again.But hold on cause there are so many good days to come.

You don’t have to hate yourself for realizing your heart is no longer in it.You should be proud of yourself for being brave enough to admit when you just aren’t feeling whole anymore.

Maybe you have gotten everything you can out of your current situation, and you are left feeling drained. Cause The longer you stay in a place you know you are not happy in, the less time you give yourself to live a life you love. You deserve to love your life.

At the end of the day, the only person whose opinion of your life matters is you. Your family will not always support you, and your friends won’t always get it. Growth does not come easily. It will hurt. It will confuse you. But once you’ve done it?You won’t believe how far you have come. And this little family, I know... Someday they will be more successful than me, than anyone...

"Andito na tayo..." Nabalik ako sa ulirat Ng biglang magsalita si Kyo. Gaya Ng nakasanayan sa kabilang Kanto kami bumaba. He kissed my forehead bago sya umalis. I heaved a deep sigh. Eto nanaman ako. Uuwi nanaman sa mala-impyernong tahanan. Nang makalapit ako sa aming bahay ay dinig ko Ang sigawan at basagan Ng mga gamit.

One thing is for sure.....I'm not excited to go home anymore. It's no longer a safe space and I can't hang any photos of memories either. I no longer feel the excitement when I go home. I no longer feel the love from them. All I see is the echoes of anger, guilt-trip, and manipulation.

I am no longer greeted with a smile and warm hugs, but attacked by awkward silence or a judging stare you'll feel behind.

I layed down on my bed and closed my eyes....

Lord, help me to fight with my silent battles......

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

>.<