Midnight Sky

Chapter 14

Lorraine!..." Napatayo ako Ng Makita ko si Kyo na tumatakbo papunta sa aking direksyon. "Are you alright?.." he said as he keep on checking my face. Umiling ako bilang sagot at saka isinubsubsob Ang mukha sa kanyang dibdib. Napahagulhol ako Ng maalala ulit Ang sinaryo kanina. I know that My mom...M-my mom is suffering... Pero kinakaya nya para sakin.

"Hush darling.. Hindi ko sasabihing magiging maayos din Ang lahat.. dahil sa ngayon Hindi pa talaga. But believe me, you will survive this my love, We will survive this my beloved Dandelion. You're not alone. You have me and billions of lives out there still aiming for healing. We heal together... So hush now hmmm? I'm always here darling..." Bahagya akong lumayo sa kanya habang pinupunasan Ang aking mga luha.

It's hard to say I am tired from all of this, but I keep a straight face and pretend that I am still okay. But then, I feel my whole body rumbling and close to crashing down to the ground. It's exhausting and I don't know what to do, for resting or sleeping seems not enough to take away the weariness that I feel. Probably I would just take a long break or whatever.

But what if.. pagtapos Kong magpahinga ay huli na pala ako? Paano Kung pinili Ko munang ipahinga Ang aking sarili? Paano Ang iba?

"Yan Ang problema sayo eh..." Napatingin ako Kay Kyo na prenteng nakasandal sa upuan habang nakatitig sa pader.

"You always try, and save everyone, but come to think of it... Who will save you?..."

Napayuko ako dahil sa kanyang sinabi. That's true. Who will save you Lorraine? No one...The day I decided

to treat people with kindness

is not the day

I forget that hurtful words

and betrayal,

but that is the day

I have to let go of bitterness

to save me.. I only have myself. I can save myself. Can I?

" Nini!..." I snapped out of my thoughts when I heard that familiar voice. Only one person calls me by that nickname.

" My Nini!.. what happened? Tell kuya, may masakit ba?..."

Muling nagluha Ang aking mga Mata. Kuya ... Tumayo ako at mabilis na tumakbo papaalis. Narinig ko pa Ang pagtawag sa akin Ni Kyo ngunit isinawalang bahala ko lamang Ito. Patuloy ako sa pagtakbo hanggang sa makarating ako sa rooftop.

"Nini..." I looked at my back, and there I saw.... My brother... He slowly approached me and sat beside me. Tumingin ako sa kanya habang maluha-luha pa Rin Ang aking mga Mata. He smiled at me before opening his arms. Agad akong Dumamba Ng yakap sa kanya at humagulhol.

"Hush love, Kuya is here. No one will hurt you..." He said as he keep kissing my head trying to make me calm. Mas lalong humigpit Ang aking yakap sa kanya. I need someone who can be my leaning shoulder now. Kasabay Ng malamig na pag-ihip Ng hangin Ang sya namang pagbuhos Ng mga luhang nagmimistulang talon na naguunahang bumaba Mula sa aking mga Mata. Kuya keep whispering sweet words to me. I hug him even tightly. I need him now. I need my kuya. The one who can make me calm down, who can make me smile at all times, the one who became my bestfriend, and the only brother I have.

"Isang araw pa... Kahit nasaktan ka man noon... Huwag kang huminto sa kung saan ka lang ngayon... Umusad ka patungo sa mas mabuting bersyon..

Kahit nararanasan mo man ang pagod na hindi kayang ibsan ng pagtulog...

Huwag kang mag-alala at huwag kang susuko... Sapagkat parte lamang iyan ng paglago... Palaging may pagkakataon...

Subok lang, laban lang...

Hangga't hindi nauubos ang Isang araw pa..."

Naramdaman ko Ang unti-unting pagluwag Ng kanyang mga bisig Mula sa pagkakayakap sa akin. Bago pa sya tuluyang makakalas sa aking yakap at hinawakan ko Ng mahigpit Ang kanyang kamay. Paulit-ulit akong umiling habang lumuluha.

" D-dito ka Lang kuya p-please?..." Lumuhod ako sa harapan nya at nagmakaawang wag akong iiwan. Ngumiti sya sa akin bago ako dahan-dahang pinatayo. Pinunasan nya Ang mga luhang nangagaling sa aking mga Mata bago ngumiti sa aking Ng matamis. For the last time, he hugged me tight and kissed my forehead just like what he always did before slowly walking away from me.

"Kung nabigo ka man ngayon subukan mo ulit bukas..." The last words he said bago sya lamunin Ng liwanag. Napaluhod ako sa labis na panglalambot. My kuya left me again.

"Aaarghhhh!!!..." Binato ko sa dingding Ang mga sirang kahoy na upuan bago basagin Ang mga boteng pinagbasyuhan Ng mga gamot. Wala na akong pake Kung kagalitan man ako Ng may-ari Ng hospital na Ito. Gusto Kong mailabas Ang dinaramdam ko. Putangina Ang bigat bigat sa pakiramdam. Hinampas-hampas ko Ang aking dibdib bago tuluyang napaupo sa gilid. No one will ever really understand you. Some may pretend that they do, some may think that they know you, but the truth is not even the closest person to you would ever understand how you feel and it's okay. Lose people but never ever lose yourself.

But the thing is, I already lost myself. Ni Hindi ko na Alam San pa ba mapupunta Ang buhay ko. Umabot na ako sa puntong Ultimo sarili ko ay Hindi ko na nagawang intindihin. Tangina, ganito pala no? Nakakapagod din. Pinipilit Kong bumangon para sa sarili ko pero kusa nalang talaga akong bukabagsak. Na kahit anong gawin Kong pagtayo at pagbabgon muli, muli akong bumabagsak at nadadapa. Si kuya Lang Ang nagtatayo sa akin sa tuwing nadadapa ako ngunit papaano nya ako maitatayo ngayon?

My kuya is already gone. Iniwan nya ulit ako. H-he's dead...

Tumayo ako at tumakbo palabas Ng hospital. Patuloy ako sa pagtakbo hanggang sa namalayan ko na lamang Ang aking sarili na nakaupo sa damuhan habang hinahaplos Ang lapida Ng aking yumaong kapatid. My kuya is already gone. At kanina ay Iniwan nya ulit ako. Papaano ako makatayo Kung Wala na Ang lalaking nagpapalakas sa akin?

Zeus Kingsley Vergara

1995-2013

Died: February 14,2013

Selena Keith Vergara

2000-2013

Died: February 14,2013

February 14. Araw Ng mga puso. How I hate this fvcking day. Cause that day was my biggest regret. Kung sanang inisip ko din Ang mangyayari sa iba. Kung sana Hindi ako naging makarili. Sana, napigilan ko pa Ang nangyari. Sana Hindi sila nawala sa akin.

"Nini!... Maghunos dili ka!..."

sigaw Ni kuya Zeus Pero Hindi pa Rin ako tumigil sa kakahagis Ng mga figurines sa aking kwarto. Kinuha ko Ang malaking frame na naglalaman Ng family picture namin at saka ibinato iyo papunta sa direksyon Ng fllat screen TV ko sa kwarto. The shattered pieces fall down to the ground making a loud noice.

"LORRAINE OPEN THE FVCKING DOOR!..." Lalong lumakas Ang pagkatok nila Kuya sa pintuan Ng aking kwarto. Paulit-ulit akong umiling. Lahat Ng nahawakan Ng aking kamay ay ibinabato ko. Every corner of this house reminds me of my past and I fvcking hate it.

"A-ate p-please open the door..." Bahagya akong kumalma Ng marinig Ang boses Ng nakababata Kong kapatid....Selena...

Nakakita ako Ng Tali malapit sa aking Kama. Kinuha ko Ito at itinali sa may terrace. Dinugtungan ko Ito Ng aking kumot upang lalo itong Humaba. Dahan-dahan akong bumaba Ng kwarto gamit Ang taling iyon. It's risky but I need to do this. Nang tuluyan na akong makababa ay sya namang rinig ko Ng malakas na tunog na animo'y may nahulog na mabigat na bagay.

They've breaked my door already. I need to act fast. Tumakbo na agad ako palabas Ng gate at saka sumakay sa kotse Ni mommy. Narinig ko Ang mga yabag Ni Kuya na sinundan ako. Pinaandar ko na Ang kotse at mabilis na nilisan Ang Lugar na iyon. Kita ko sa rear side mirror Ang kotse Ni Kuya na nakasunod habang may pag-aalala Ang mukha.

"Please Nini stop your car...please.." My kuya pleaded to me habang naguusap kami sa telepono. Rinig ko sa background Ang paghikbi Ni Selena. My younger sister. At the moment that I heard her sobs, I wanted to stop the car but I won't. Buo na Ang desisyon ko at wal–

"s**t! Look at the front Athena!..." Agad akong lumingon sa aking harapan. The moment I turned my gaze at the front, I froze. A big truck is on my way. Kasabay Ng malakas na pagbusina Ng truck ay Ang malakas na impact nang pagbabgga nito sa aking sinasakyan.

Nagpaikot-ikot Ang aking sasakyan at Hindi sinasadyang nabangga Ang nakasunod na kotse nila Kuya. I heard Selena cried louder. Nagpadausdos Ang sasakyan nila Kuya malapit sa bangin. Bigla akong natauhan. Lalabas na Sana ako para puntuhan sila kuya ngunit biglang gumalaw Ang sasakyan nila. Kaunting galaw nalang ay mahuhulog na Ito.

"N-nini?... " My heart broke into a million pieces nang marinig ko Ang basag na boses Ni kuya. Gumalaw ulit Ang sinasakyan nila kuya. Kaunti nalang ay babagsak na sila sa bangin.

"M-Mahal na mahal ka ni Kuya, hinding-hindi ako aalis sa tabi mo, maski talikuran ka man ng buong mundo, tandaan mo nandito ako naniniwala sa iyo..." Lalong lumakas Ang kabog Ng aking dibdib. Nanginginig Kong kinuha Ang aking cellphone at inilapit sa aking tenga. I wanted to hear his voice clearly. Dahil Alam Kong maaring huli na Ito.

"If suicide ever crossed your mind just know I would rather listen to your story than attend your funeral... I love you Nini..."

"I love you ate..."

Dire-diretsong bumagsak Ang sasakyan nila Kuya sa bangin. Mula sa pwesto Ng aking kotse na NASA likod Lang nila Kuya. Kitang Kita ko Kung paano sila bumagsak. Tumakbo ako papunta sa pwesto nila kanina. Kitang kita ko Kung paano madurog at magpaikot-ikot Ang kotse nila. My brain couldn't process anymore.

I lost them At February 14....

Pinunasan ko Ang aking mga luha sabay haplos sa kanilang lapida.

"You’re both my mortal enemy and shoulder to cry on. A day never passes without us fighting over who forgot to flush the toilet or who should follow our mom’s orders. When you went to that one week trip, I enjoyed every minute of being free from your annoying and ugly presence. Yet deep inside, I missed hearing your contagious laugh..." Huminga ako Ng malalim Ng muling magbadya Ang aking mga luha na tumulo.....

"K-kuya? Selena? I hate you and I love you at the same time. I may not always show affection how much I love the both of you—but please know that I’m glad you’re my sibling.

You make my life a little bearable. Even for A short period of time.. The two of you are the reason I'm still breathing right now..." Unti-unti akong tumayo habang pinapagpagan Ang aking damit. I smiled once more before walking away from them.

Sometimes it does not need a superpower to save the world. Just a kind-worded mouth, a listening ear, an understanding heart, and an open mind.

It sure makes a change. It sure saves.

And that's how my siblings become my hero. They save me. They save me by sacrificing their selves.

***

"Loreng!..." Napatingin ako sa aking harapan. I saw Kyo running towards me.

"Jah!..." I exclaimed.

He welcomed me with his opened arms and I immediately hugged him tight.

"Akala ko nawala ka na sakin..." He said and keep kissing my head. I secretly smiled. Meron pa Rin palang nagaalala sa akin. Humiwalay na ako sa yakap at tinignan sya sa Mata.

"Don't do that again... I almost had a heart attack the moment you ran away. Akala ko may nagawa akong Di mo nagustuhan..." He said using his most soothing voice to me. I just smiled as my response. Kinuha ko na Ang kanyang kamay bago sya hinila papasok sa room Ni mommy.

"May pumasok pala dito kanina..." Taka Naman akong tumingin sa kanya. Wala namang pu-pwedeng bumisita Kay mommy bukod sa akin. I bet my dad na Hindi sya bibisita dito. Knowing him? He would prefer sipping his favorite tea then checking his family Kung ayos Lang ba kami.

"Matangkad na lalaki, maputi, gwapo tapos kamukha mo pa nga eh..." Nanlaki Ang aking mga Mata Ng mapagtanto ko Ang sinabi Ni Kyo.

No way... it can't be...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

>.<