Midnight Sky

Chapter 13

"Ano to?..." I asked myself while holding the white envelope. Wrong... Hindi sya basta-basta envelope Lang.. it's a love letter.. The envelope has a red heart in the middle to secure the closeness of the envelope. Binuksan ko na Ito at Hindi nga ako nagkakamali... It's a love letter, eww

"I saw all your masterpieces, but it didn't made me forget that the most beautiful masterpiece there is you..."

– 1018

"Of course, the creator is the most beautiful masterpiece of all."...I said and scoffed. Marahil ay Nakita nya na Ang mga paintings na aking ipininta noong isang Araw sa art room. Ipinaskil Kasi Ang sa akin dahil maganda daw. Napailing na lamang ako at saka Inilukot ko na lamang Ang papel at saka Itinapon ko sa basurahan. . I don't need someone who will just stay temporary, I need someone to stay forever with me. People think I'm too brutal... Well I don't give a fvck. Wala silang Alam sa kwento Ng buhay ko yet, nakuha pa Rin nila akong husgahan. Pain, heartache, bruise, and all. Until we feel nothing, yet, people call it "insensitivity"..

I am not a slvt, a flirt or whatever. I'm Athena.. the strongest woman in the world. Athena... Goddess of wisdom and war.. Just like my name, i am a strong woman too who can defeat my own battles. No one will ever underestimate me. I don't need anyone to love me. Besides I can love myself. For me, loving someone is just a waste of time and a waste of money. You will give efforts to the love of your life but in the end maghihiwalay Rin Kayo. You're gonna love him/her unconditionally until there is nothing left to yourself. In the end,sarili mo Lang Ang maaasahan mo. Ikaw Lang Ang tutulong sa sarili mo, Wala Ng iba.

"it is okay to lose people, but never lose yourself".....

Wala ka nang ibang taong matatakbuhan at malalapitan bukod sa sarili mo maliban na Lang Kung may mga kaibigan Kang mapagkakatiwalaan mo. But in my case? I have no one except myself. I've reached the point in my life where goodbyes don't hurt as much as they used to. It's not because I've gone numbed or I don't value people anymore, but more because I've learned that life's too short and way too busy to keep everyone inside our bubble. No one told me this, but burning bridges in life is necessary. It allows us to focus on the people and things we really love, those who stayed, while letting those who were meant to just passed by.

Whenever people say goodbye—and most times they don't say it in words—I learned to accept it with an open heart. I still thank them inside my head with a promise that I will never forget the piece of themselves that they shared with me. And then I move forward, with hope that I can make the best out of those who chose to stay to the right of me, and those who stayed to the left of me.

But I must admit, nagtatanim ako Ng sama Ng loob. Para sakin Kasi, Ang hirap makipagkaibigan, I have problems speaking in public or talking with someone I don't know. Kaya noong nagkaraan ako Ng kaibigan noon, Ang Saya ko. But then, Hindi ko lubos naisip na Ang Sayang iyon ay mapapalitan Ng napakasakit na trahedya. They just used me. To be famous and to have money. Lagi akong hinihingian Ng pera kesyo daw kulang dala nila, may sakit si ano, at marami pang iba. I find it hard to trust not only to me but everyone around me because of them... Ayoko nang magtiwala...

Napailing na lamang ako bago tuloy-tuloy na naglakad papuntang garden. Napahinto ako sa cafeteria Nang humalimuyak sa ilong ko Ang Amoy Ng empanada. Sarap... Tinignan ko Ang empanada at saka binilang. Apat na piraso..Naglabas na ako Ng pera at akmang bibilhin na Ang empanada nang biglang may nanguna sa akin.

"Ate,heto po Ang bayad!..." Napanganga ako matapos sabihin iyon Ng lalaki. Sya Yung lalaking nakabungguan ko noong isang Araw! Lumingon sya sa direksyon ko bago ngumisi.

"Better luck next time m'lady..." Pinaikot-ikot nya Ang plastic na may lamang empanada sa kanyang hintuturo na animo'y inaasar ako. Nag-init agad Ang ulo ko dahil doon at inis na naglakad papalayo sa Lugar na iyon.

"Bwiset!!!..." Nagulat ako Ng biglang may tumakip sa aking Mata. Amoy palang Ng pabango ay Alam ko na.

Pati Ang tekstura Ng kanyang kamay kilalang-kilala ko na

"Hayyyy Kyo, tanggalin mo na 'yang kamay mo, Ang baho!..." Sigaw ko at agad nya Naman itong tinaggal.

"Hindi Naman mabaho ah!..."

Inamoy-amoy nya Ang kanyang kamay bago ipinaamoy sa akin. "Hindi Naman talaga mabaho eh..."

Amoy baby nga eh... Amoy Baby cologne...

Ngumiti sya nang marinig Ang sinabi ko at saka dali-daling Umupo sa tabi ko. Naglabas sya Ng plastic na may lamang pagkain at saka iniabot sa akin.

"Ano to?..." Tanong ko habang binubuksan Ang plastic. Empanada... Napangiti ako Ng Makita Ang nasa loob.

"Kanina Kasi Nakita kitang nakatingin sa mga empanada, so binilhan na Kita hehe..." Sabi nya habang nagkamot Ng batok. Pero agad ding Nangunot Ang noo ko Ng mapagtanto Ang sinabi nya.

"Ibig sabihin may empanada pa!?..." Gulat Kong tanong. Nangunot Naman Ang noo nya Ng magtaas ako bigla Ng boses.

"Oo...bakit?..." Mariin akong napapingit at saka napabuntong-hininga. Nainis ako sa Wala. Gag- talaga iyong lalaking iyon. Buong akala ko talaga ay Wala na. Laking pasasalamat ko at Buti nalang ay nakabili si Kyo. Kumuha ako Ng Isa at akmang isusubo nang bigla itong kinuha Ni Kyo. Pilit ko iyong inabot ngunit pilit Naman itong inilalayo Ni Kyo. Kumuha nalang Sana ako Ng panibago nang pati Ang plastic ay kinuha nya Rin.

"Jah! Ano ba!?..." Napahinto sya Ng marinig Ang sinabi ko. Kinuha ko Naman Ang tyansang iyon at hinablot agad Ang empanada.

"Akin na to bleeeh..." Sabi ko matapos kagatan Ang pagkain at binelatan sya. Napangiti Naman sya Ng kaunti at saka humiga sa hita ko. Hinayaan ko na lamang sya at tinuloy Ang pagkain.

"Jah...na-miss Kong tawagin akong Jah..." He said while looking at the Blue sky. " My mom used to call me ' Jah' before, short for Elijah....lagi nya akong tinatawag na baby Jah sa tuwing kakain na kami,maliligo, at matutulog na.... I really love her..... Ayaw ko syang mawala. ....But then.. things happened the other way around....I was five years old that time when I received the most terrible news of my life..... My mom was found dead in an abandoned house....."

Naawa ako Kay Kyo, he lost his mom at a very young age.

"Noong nawala si mama, lagi ko pa ring narinig Ang boses nya. Tinatawag nya ako..." Pinunasan nya Ang takas na luha na galing sa Mata nya. Mapait syang tumawa at saka muling tinignan Ang kalangitan.

"I know she's in heaven now, pero Hindi pa Rin sya tahimik, Hindi nya pa nakakamit Ang hustisya nya. Ako na mismo Ang tatapos Ng kaso nya pag naging lawyer nako.. Ma! Promise ko Yan sayo! Mahal na Mahal na Mahal Kita ma!..." He said while pointing at the heaven. Umiiyak na sya sa pagkakataong Ito. I stand up and hugged him while carressing his back.

"I-it took me alot of courage and will to love myself again. I-it took alot of time for me to heal. I thought I-i'm finally okay. I b-believe I was..." I hugged him tighter as his sobs becomes louder.

"A-alam mo minsan? Naiinggit ako sayo eh.. Kasi Ang tapang mo. You can face all your battles alone. Kahit kailangan mo na Ng tulong, Hindi ka pa Rin nagpapatulong sa iba. You're a strong woman Athena..." He said after wiping off his tears. I sighed and smiled a little before talking.

"Sometimes being strong is the only choice i had. But before that... I was totally broken... Devastated.. Weak. It's like I'm almost drowning from the loneliness. I cannot end my life whenever I want. I still need to move.. To pull myself up. Until I found some strength while moving on. Until I pick up all the pieces of me. Until I'm whole again..." I said while smiling sadly at him. Bigla namang lumambot Ang kanyang mukha at hinawakan Ang aking kamay habang hinihimas-himas nya Ito. He's giving me comfort. Pero Hindi ko gusto Ang ipinapakita Ng mukha nya...pity...

I hate that word strong, it put too much pressure.Just because I give up and want to jump off the cliff, doesn't mean I'm still here because I'm strong. I'm still here because I'm too tired even to think about anything. Sometimes nothing matters just mean that, absolutely nothing. Embrace it, breathe slowly and don't think about anything. Maybe the day I wake up feeling something again will come... But I think, I'm really numb now. Nasanay na akong gumising sa umaga nang mabigat Ang loob.

"I may look strong 'Jah. But believe me, I'm really tired..." I said while letting my head rest on his shoulder. Kusang tumulo Ang aking mga luha. Sa sandaling iyon, naramdaman ko nanaman Ang sobrang kalungkutan at kapaguran sa aking buhay. Marahil sa susunod ay Hindi ko na kayanin pa.

"After fall, be that flower that blooms in spring....." He said while carressing my hand. I smiled.

"Wag mong hahayaang matalo ka Ng emosyon mo na Yan hmmm?. Kasi once na nanalo Yan? Yan Ang unti-unting papatay sayo..." Inialay nya Ang kanyang kamay para makatayo ako na mabilis ko namang kinuha.

"How? Pano ko matatalo Ang emosyong Ito kungg Wala Ni Sino man Ang nasa tabi ko? Kung Walang nagpapalakas sa akin? I need love but no one seems to know it. I have no one except for myself..."

That's the truth....People will tell you they don't want to lose you pero gumagawa naman ng mga bagay na ikakapagod mo.... Sila rin naman 'yung dahilan kung bakit pinipili mo na lang sumuko kahit gustong gusto mo pa.... They will tell you to stay pero sa huli, sila yung dahilan kaya gugustuhin mo na lang umalis.... Kung bakit napapagod ka..... Kung bakit iniiwan sila.... Napakagulo....Naramdaman ko Naman Ang marahang pagpisil Ni Kyo sa akin kamay.

"if no one loves you, then let me love you instead ...." Napahinto ako sa sinabi nya. At tinignan sya sa kanyang Mata. Pansin ko Ang kaba at Ang paglunok nya bago sya umiwas Ng tingin.

"Joke Lang HAHAHAH..."

***

"See!? Ganon Lang kadali!..." My dad shouted at me. Napayuko ako bago napahikbi.

"Yan! Yan Ang problema sa iyo eh! Konting kibot, iyak agad!..." Mas lalo akong napahagulhol aa narinig. Eto nanaman... Eto nanaman Yung emosyong pilit ko nilalabanan ngunit lagi akong natatalo. ‘Yung pakiramdam na isinasampal sa iyong walang lulugaran ang tapat at busilak mong puso para sa MGA taong gusto mong makapiling at mahalin ka habang buhay. ‘Yung ipapamukha nila sa iyo na para bang maraming pang mali at pagkukulang ang buo mong pagkatao.

At kung minsan, mayroong pagkakataon na hindi mo kakayanin ang sakit. Gusto mo sanang sumigaw. Gusto mo sanang kumawala’t makalaya. Gusto mo sanang magalit, pero bigla nitong tatakpan ang iyong bibig.

Hindi ka makaimik, hindi ka makagalaw dahil binabalot ka pa sa konsepto ng pagkimkim at pananahimik.

Maiipon lahat ng mabigat na emosyon.

‘Yung takot na para bang ayaw mo nang sumugal. ‘Yung pagod na walang katumbas na pahinga. ‘Yung lungkot na hindi mo kayang idaan sa tulog. Tipong panghihinaan ka na lang talaga ng loob dahil hindi mo makita ang tamang sagot o gamot.

At darating ka sa puntong bigla kang magbabago, masasanay ka na lang maging manhid. Hindi ka na mag-aalala kung maaari ka bang makasakit.

Dahil kahit anong kabaitan ang ipakita at ibigay mo para sa ibang tao, pagkakaitan at sasaktan ka pa rin nito. At palagi pa ring may isusumbat na masama sa iyo.

"Tangina! Wala akong anak na duwag at iyakin!... Magaling ka diba!? Nagagawa mo na kaming sagutin Hindi ba!? Wag Kang umiyak!? Lumaban ka ngayon!? Ngayon mo ipakita sa akin Ang tapang mo!..."

Nagulat ako Nang bigla akong tinulak ni daddy. Mabuti na Lang at andon so mommy sa likuran ko at agad nya akong niyakap nang mahigpit. Umiyak ako Ng umiyak sa dibdib Ni mommy, halos Hindi na makahinga. Hindi ko din Alam Kung bakit ganito ako. Masigawan,iiyak agad. Ayoko nito... Ayoko... Hindi ako Ito... Akala ko Kaya ko nang Hindi maging mahina... Hindi pa Rin pala. Dahil Wala Ng mas hihigit pa sa sakit na mararamdaman mo, Kung mismong pamilya mo na nagpadama at nagsabi sa iyo ng mga salitang makakapanghina sayo

"Ayan! Sige! Magsama kayong dalawa! Mga walang kwenta!..."

" Apollo!.." my mom shouted at him na Parang pinagbabantaan. Pulang-pula na sa galit si daddy at mabilis na nag-martsa papunta sa aming direksyon at saka marahas na hinablot si mommy sa buhok.

"D-daddy!!..." Agad nya akong tinutukan Ng baril nang makitang papalapit ako. Na-estatwa ako sa aking kinatatayuan. Hindi pwedeng Wala akong gagawin. Tumakbo ako papalapit ngunit Isa itong maling hakbang. Isinampal sa akin Ni daddy Ang hawak nyang baril na ikinadugo Ng aking labi.

"H-hayaan mo Ang Bata!.. wag mo syang sasaktan!.." My mom shouted again. My dad look at her direction.Nanlilisik na Ang kanyang mga Mata sa galit...

"Mommy!!!..." Sigaw ko nang Makita Ang paglabas Ng madaming dugo sa kanyang hita. Binaril sya Ni daddy. Agad akong lumapit Kay mommy at pilit syang pinapanatiling gising.

"I-i'll call an ambulance m-mommy..." I said while trying to find my phone. Mommy held my hand and smiled weakly at me. Nanlumo ako nang Makita ko sa kanyang Mata Kung gaano sya kapagod.

"Be strong Athena... You are a goddess of wisdom and war remember that... Fight and fight for yourself...

Remember...You, are the key, the only key. No one can break you,

but, you...."

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

>.<