Midnight Sky

Chapter 16

It's lunch time now and we're eating now at the rooftop. Kyo and I decided to eat here because the cafeteria was already full. Wala na ring mauupuan at nakaka suffocate dahil sa dami Ng tao. Kyo was sitting in front of me while silently eating his food. Habang ako ay naiinis na sa buhok ko dahil paulit-ulit itong bumabagsak at natatabunan Ang Mata ko. I tucked my hair behind my ears for the nth time.

Nagulat ako nang biglang tumayo si Kyo at umalis. Napatingin ako sa kanyang Plato. Hindi ba sya tapos kumain pero umalis na sya agad. I was about to call his name again when he came back so I continued eating my food. My mouth left hanging half way when I felt Kyo held my hair from the back.

"What are you doing?..." I asked

"I'm tying your hair. You can't eat peacefully with your hair hanging around..."

Napangiti ako sa kanyang sagot at hinayaan syang gawin Kung ano Ang gusto nya. Medyo natagalan din sya dahil Kung anu-anong tirinitas Ang ginawa nya sa buhok ko. Nariyan Ang pinatagilid, pinayuko at pinatingala nya ako para daw maganda Ang kalabasan Ng braid na ginagawa nya. After that, he sat again and continue eating. I took my phone out and open my front camera to see how good Kyo did to my hair.

It was braided like a shape of Maui's hook (if you watched Moana yk what I mean */wink) May mga flower hair pins din na nakakabit sa akin na lalong nagpaganda sa aking buhok. Kaya pala Parang may tumutusok kanina sa buhok ko noong iniipitan nya ako. Ganto Rin siguro sya kaalaga sa nakababata nyang kapatid no? Lagi nya ring iniipitan noon Sabi nya sa akin noong nagpunta kami sa beach resort nya. I smiled to my thought but it immediately vanished. Wala na nga pala Ang nakababata nyang kapatid. Alam Kong masakit iyon para Kay Kyo. I already know how it felt when you lost someone that plays a very important role in your life and it fvcking hurts. If only I have a time machine, I would go back in that time to change my mind. Maybe in that way, I can save them. Maybe they're still here with me. I brushed off my thoughts and continue eating.

"Wala pa Rin ba Ang daddy mo? Hindi pa Rin ba umuuwi?..." Kyo asked me.

Napahinto ako sa akmang pagsubo ko Ng pagkain. Right... Isa pa pala to sa problema namin Ni mommy. Ilang Araw nang Hindi umuuwi si daddy sa bahay. Nagpunta na kami Ng company namin pero Hindi na daw pumapasok si daddy doon mahigpit isang linggo na raw Ang nakakalipas. Umiling ako bilang sagot Kay Kyo at saka yumuko.

My father has a promise on my mom. Na kapag namatay si mommy ay sasama siya. But my mom disagree. She wants my father to live longer if she dies dahil may sakit ito noon to take care of me. But ending up gumaling si mommy and now we're a happy family ...wait I should've not said that were happy but at least we're family right? It's just that were not a happy family we used to be before. Me purchasing my dreams while my parents are supporting each other. For letting the other people know that we're a happy go lucky family even we're not.

Isn't it funny how promises of forever were uttered over and over again? I mean, every time we met new people, it is impossible not to mention the love that will last eternally.

You know what's funnier? We still believe in the same s**t, even after those broken promises. Why? Because that's how love works, you believe in something intangible. You believe for infinity that will last perhaps for a year or two. And if this is what everlasting love means, I don't know anymore.

Maybe, there are stories meant to end even without reaching the last page.

That's why I don't believe to any promises and to love anymore. Ayoko nang umasa. Pagod na ako sa ganyang bagay. Maybe isolating myself from others might be a good shield to protect my heart and whole body from getting hurt physically and emotionally.

*Click*

Napapikit ako Nang maramdaman kong tumama aa aking Mata Ang nakakasilaw na ilaw na nagmula sa camera Ni Kyo.

" Kyo!.."

inis Kong bulyaw sa kanya nang Makita Kong malawak Ang ngiti nya habang nakatingin sa picture ko. Mamaya pangit pala Ang kuha nya Kaya sya nakangiti Ng ganyang eh. Pilit Kong umaabot Ang camera Mula sa kanya. Itinaas nya pa lalo Ang kanyang mga kamay upang Hindi ko Ito maabot. Napabuntong hininga na lamang ako. Sa tangkad ba Naman Ng lalaking to? Tiyak Hindi ko talaga maabot Ang camera sa kamay nya.

"Ganda..." He said while smiling while showing

me my picture. To be honest, I looked good though even my mouth was slightly open dahil nga nagulat ako kanina. "Ipapa-print ko nga Ito mamaya..." Sabi nya sabay sabit Ng camera sa bag nya. "Tapos ipapa-frame ko na din..." He said and winked at me. I playfully rolled my eyes at him. But deep inside, kinikilig ako. Not because I have a crush on him but because it's the first time someone wanting to keep my pictures. You see, I was so insecure to the other girls. I don't even know why. It feels like... Hindi ako fit sa definition ng beauty Ng society.

***

To: Kyo-pot

Matagal ka pa ba dyan Kyo? Kanina pa ako nakatayo rito eh. Some boys are already catcalling me.

Kanina pa ako nangangati na isend Ang message ko Kay Kyo. I can't stand here any longer. This perverts are already getting on my nerves. By seeing their uniforms. Hindi sila dito nag-aaral. Probably they're from another school.

"Miss patikim Ng hinaharap..."

"Shet tumitigas pre..."

"Tangina Ang swerte Ni Chavez dito oh..."

He looked at me magmula sa taas hanggang sa pababa Ng aking katawan na animo'y hinuhubadan ako sa kanyang isipan. Hindi na ako nagiging komportable dito. Gusto ko nang umiyak. Gusto ko nang umuwi.

"Lorraine!..." Ikinulong agad ako Ni Kyo sa kanyang bisig nang Makita nya akong umiiyak. Habang Ang mga lalaking iyon Naman ay nagsitakbuhan na paalis nang marinig Ang mga yabag Ni Kyo. Kyo whispered to me some sweet words to make me calm. Unti-unti akong tumahan. Nang tuluyan na nyang Hindi narinig Ang aking mga hikbi ay inaya nya na akong magpunta sa destinasyong tutunguhan namin. Pinauna ko syang maglakad Ng ilang metro bago ako sumunod.

Suddenly... May nakasalubong kaming grupo Ng mga lalaki. They looked at me up and down just how the pervert guys did lately. They looked at me like I was a food ready to be eaten by them. Nangilabot ako sa paraan Ng pagtingin nila sa akin. Ngunit agad ding nawala Ang takot ko at nakalutan Ng gulat nang maramdaman ko Ang mga braso Ni Kyo na pumulupot sa aking bewang at agad akong hinapit upang pagpalitin at paglapitin Ang aming pwesto.

"Stay by my side darling, masyado Kang Malayo.. dito ka Lang dapat sa tabi ko..." He whispered to my ears using his husky voice. Nag-init Ang dalawa Kong pisngi nang maramdaman ko Ang mainit nyang hininga sa aking batok.

Nang makarating na kami sa covered court, ay pinaupo nya ako sa unahang hilera Ng mga bench. Inilagay nya sa aking tabi Ang bag nya at sinabihang bantayan ko daw muna. Yes you're definitely right. May practice sila ngayon Ng basketball. Since Wala akong kasama at gagawin sa bahay, I agreed to him na manood muna Ng practice nila for their incoming game.

Maya-maya'y dumating na Ang kalaban Nila Kyo. Wait... Is that the guy who cat called me earlier? Sya Ang kalaban Nila Kyo!? Nakita Kong nagseryoso ng tingin si Kyo nang Makita nya at maalala nya Ang mukha Ng kalaban nya. Tumingin sya sa akin Ng may nangungusap na nga Mata. I gave him a nod and a thumbs up to let him know that I'm okay. On the other hand, those guys seems to enjoy seeing Kyo's team na kalaban nila Ang mga Ito. The pervert guy looked at me and smirked. He then winked at me before walking towards my direction. Pero bago pa sya makalapit ay binato sya Ng bola Ni Kyo sa ulo.

"Umpisa na..." He said with his calm yet stern voice. Kusilap Naman Ang naging sagot Ng kalaban sa kanya bago sila pumwesto. The referee blowed his whistle bago ibinato sa ere Ang bola. Nakuha agad iyon Ng isang lalaki na ka-team Ni Kyo. What's his name again? Alex? Yeah. Alex got the ball pero biglang humarang Ang kalaban at biglang nahablot Mula sa kamay Ni Alex Ang bola. Tumakbo Ang kalaban papunta sa ring at saka ishi-noot Ang bola. The other team cheered for the first points they've got. Napairap ako sa hangin. It's only 2 points why are they already cheering for their selves? It's not like they've already won.

Napatingin ako sa gawi Ni Kyo. He looked at me while mouthing 'sorry' why is he saying sorry? He didn't even do anything. The game went smoothly not until... binangga at siniko nung nangbastos sa akin si Kyo dahilan para matumba sya at makuha Ng kalaban Ang bola.

"Hey I think that's foul!..." I shouted but the referee seems not to bother. Something's not right here... Kyo looked at me and smiled giving me a thumbs up saying he was fine before standing up again. And the game continues. With a bit of pandadaya Mula sa kalaban. Well I think not a bit of. It's a lot of cheating already. Naniniko Ang kalaban at namamatid. Ilang beses naming sinabi na 'FOUL' iyon ngunit Hindi kami pinapakinggan Ng referee. Dumami na Rin Ang mga Tao sa gymnasium. It feels like this not a practice game anymore. Mukhang totoo nang labanan Ang nangyayari. Ngunit magulo makipaglaban Ang kalaban Nila Jah.

"Aggh!..." Napalingon ako sa ka-team Ni Kyo. His nose is bleeding. Agad lumapit sila Kyo sa kanilang kasamahan. Alex grabbed his handkerchief and place it on their teammate's nose. Kitang-kita ko Kung paano kumurba Ang mga labi Ng naniko sa kanya na kalaunan ay naging isang pilyong ngiti. Napatayo na Ang Ilan sa mga katabi ko. This is not right anymore. Tatayo na Sana ako para komprontahan Ang referee at kalaban Nila Kyo nang may humawak sa aking kamay.

"Hayaan mo na.. masasaynag Lang Ang pagsigaw mo sa referee, Hindi ka Rin Naman tutulungan... " Wait... I remember her face. Saan ko na nga ba Ito Nakita? Aha! Sya yung nakabanggaan ko.

"Amara..." She said offering her hand.

"Athena..."

Umupo na ulit ako at saka nanunod. Hindi ako mapakali. Knowing that the other team can freely cheat. Binayadan ba nila Ang referee so that they can do whatever they want?

'Ang daya Ng mga dayo sa school!..'

'Foul Yun MGA gago!..'

'Amp! Dalian nyo Kasi Chavez!...'

'Go Kyo miloves!...'

Sinasang-ayunan ko Ang lahat nang sinisigaw Ng MGA taong nakapaligid sa akin maliban sa huli. Kyo miloves daw pweh! Kunot na kunot tuloy Ang noo ko. I don't even why my mood suddenly changed because of that ' Go Kyo miloves!..' daw kuno Ng babaeng NASA likod ko na halos Makita na Ang kaluluwa at lumuwa Ang mga dibdib dahil sa kanyang suot. If my skirt is short, her is shorter compare to my skirt. Taka akong napatingin Kay Kyo nang bigla syang lumapit sa kinaroroonan ko.

"Takpan mo. Halos lumuwa na at maglaway Yung kalaban at iba pang lalaki sa kakatingin sa legs mo..." Ani Kyo matapos ilagay Ang kanyang bag sa ibabaw Ng aking mga hita. I looked around and he was right. All of the boys are staring at my legs.

"Sarap dukutin ng mga Mata amp! Sino ba Naman Kasi nag-imbento Ng ganitong damit!? Nakulangan ba sila sa tela Kaya ganyan kaikli!?..." Bakas sa mukha Ni Kyo Ang labis na inis. Masama Ang tingin nya sa suot ko. Napailing na lamang ako matapos nyang makaalis.

The game went smoothly again. Tutok na tutok Ang aking mga Mata kanila Kyo. Only one shoot, Kyo's team will definitely win. 87– 86 Ang scores nila. Nakuha Ni Kyo Ang bola Mula sa kalaban. Pumunta sa harapan ni Kyo Ang dalawang kalaban. They're bigger then Kyo. Itinaas nila Ang kamay nila habang hinaharang si Kyo. Kyo on the other hand was struggling to have his shoot. Hindi sya maka-tsamba dahil sa mga nakaharang na kamay nila. But then I saw Kyo's face lighten up. He already have an idea on how to get rid of them and shot his shoot.

Nakalusot sya sa dalawang nakaharang at agad Tumakbo sa gilid but then the ball slipped from his hand dahil sinadya syang patirin Ng Isa sa kalaban. Napaupo sya at napahawak sa kanyang tuhod at siko. Gusto Kong tumayo pero Hindi ako hinahayaan Ng katabi Kong si Amara. Again the other team got the ball. Tumingin sa akin iyong lalaking bastos na nakakuha Ng bola bago ako kinindatan. Tumakbo si– What's his name again? Oh Adam....para Sana habulin Ang bola upang Hindi mai-shoot Ng kalaban pero hinarangan sya Ng dalawang lalaking nangharang din Kay Kyo.

Parang nag-islow motion Ang paligid habang hinihintay namin Ang pag-shoot Ng bola na tinira Ng kalaban sa ring. But then.. I saw Kyo on the side of my eyes running towards the ring. He jumped as high as he can. At saka hinampas Ng mahina Ang bola. Hindi na i-shoot Ang bola at tumalbog sa kabilang gilid Ng court medyo Malayo ito. Kyo's reflexes was fast. Tumakbo sya sa direksyon Ng bola at saka Dumamba Ng 3 points shoot.

' Woooohhhhh!!!...'

Nanlaki Ang mga Mata ko. Kyo's team wins! Tumayo ako at tumakbo Kay Kyo na kasalukuyang nakikipag yakapan sa kanyang mga team mates. Nang Makita ako ay agad nagliwanag Ang mukha nya at ngumiti Ng malawak. Hindi nya alintana Ang mga babaeng nagkakarandarapa mabigyan Lang siya Ng tubig. Tumakbo sya sa akin at niyakap ako Ng mahigpit. Ginantihan ko sya Ng yakap.

"You did a great job love..." I felt his lips from my neck form into a smile. His hug becomes tighter. Kumalas sya sa aming yakap at saka sinapo Ang magkabila Kong pisngi. He made me looked at his hazel almond brown eyes that I even fall deeper whenever I looked at those.

"Marahil—suntok sa buwan

ang mayakap ka…" he said and looked deeper in my eyes. "Pero hindi—

ang mahalin ka..."

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

>.<