Charisma. Not

" Ma , Bukas na po pala ang starting ng enrollment for college " pagpapa-alala ko kay mama. Nasa kitchen kami. Tinutulungan kong maglapag ng pinggan si mama sa mesa. " Okay, mid of this month ka nalang magpa enroll." Saad nya habang nilapag ang kakaahon lang na sabaw. Inilapag nya ito sa gitna ng mesa at nagpagpag ng kamay sa apron na suot. " Call your brothers habang mainit pa ang sabaw " Agad akong pumunta sa kwarto ng kambal. " Guys, it's dinner time " saad ko habang katok katok ang pinto. Agad naman itong bumukas at nagsilabasan na nga ang kambal. Dumeritso lang si Clark sa dinning area habang inakbayan naman ako ni Clay. Matangkad ang dalawa kaya mukha akong bunso kesa sa kanila. " Ate can you please help me with my crush " Agad ko naman itong napalo dahil sa sinabi. Tumawa lang ito ng makita ang reaction ko. " Stop joking around Clay. Di nakakatuwang joke yan " saad ko. Nauna na akong naglakad sa kanya. Kahit kailan talaga ganyan si Clay. He likes to play jokes even though the atmosphere isn't suitable for it's joke. I like it naman kasi bubbly. Si Clark kasi total opposite. He's the serious type. Umupo ako sa tabi ni Clark. Katapat ko si mama and dad was beside me. Nang makaupo na si Clay ay nagsign of the cross na si mama then Clark started blessing our food. Pagkatapos ay tahimik naming sinimulan ang pag kain. Ganito ka kapayapa ang buhay namin. It's just us; mama, dad, Clark, Clay and me. Happy family? Well I guess you can describe us that, but we're really not that happy. Dad just cut out by the company his working dahil sa virus. Kung kailan pa talaga magkacollege na ako tsaka pa natanggal si dad sa work nya. My mama was just a house wife. Si dad lang ang inaasahan namin sa lahat ng expenses dito sa bahay. My brothers will be on their senior highschool. Tas double pa yung gasto kasi nga kambal sila. Chill lang naman ang family ko. Di namin pinapakita sa isa't isa na mahina kami. Kahit may problema is nakasmile parin yung parents ko. Which I found toxic. But still, nakaya nga ng parents kong ngumiti pano naman kaming pag aaral lang ang inaatupag. I just finished my food and help mama with the chores. The twins was now on their room while dad was outside relaxing. This just a cycle since nung pandemic. Mabuti nalang talaga at hindi nagpapabaya ang gobyerno. Kahit papano ay naitatawid namin ang pang araw araw na pagkain. Pagkatapos na tulungan si mama ay pumasok na ako sa aking silid. Pabagsak akong umupo saking nordic chair. Tumingala ako at napabuntong hininga. Umayos ako ng pagkakaupo at tiningnan ang screen ng laptop. Nakadisplay na ang f*******: account ko rito. Tiningnan ko ang page ng school kung saan ako magkacollege. It was a Catholic school . Ito lang kasi ang malapit samin. Kung hindi naman natanggal si dad sa work nya ay sa city ako mag aaral but unfortunately nangyari ang pandemic. No choice ako kundi pumili ng course na available sa school. Actually nakapili na ako which I.T. since yun din yung kinuha ko sa vocational course nung junior palang ako. Nagscan ako ulit sa available courses nila. While scrolling I saw the the course Bachelor of secondary education. Ang alam ko tatlong major subject lang ang inioffer nila but now nadagdagan ng dalawa. It was science and P.e. Naengganyo agad ako sa science, kasi yung course ko ay related naman talaga sa science which is Bachelor of science in Computer science. So final na. Education ang kukunin ko. Maraming nagcocoment sa announcement na yon with the schools hashtag. Nang mangalay na ang katawan ko sa kakaupo ay napagdesisyonan kong maligo na . Nasa shower area ako. Nakatulala at ninanamnam ang bawat tubig na pumapatak mula rito. It's been six months since nagkaroon ng pandemic. Six months na rin akong nakakulong lang sa bahay. Not totally like a prisoner but it feels like it. Sila mama at dad lang talaga ang lumalabas ng bahay para sa daily necessities namin. Namiss ko na talaga ang lahat nung hindi pa nagkaroon ng virus. Yung tipong araw-araw maagang gigising for school. Yung nakakasama mo ang mga friends mo at makikijam sa loob ng classroom. Yung nayayakap nyo ang isa't-isa. Yung kahit anong oras ka lumabas ,okay lang. Yung mga panahong hindi pa kailangang magsuot ng facemask or maglagay ng alcohol every minute. I miss the carefree people. Those times... Kung alam ko lang na last ko na yung maeexperience ,sinulit ko na sana. Nagpatuyo na ako at nagpalit ng pantulog. Well I guess ganito nalang talaga ang magiging buhay namin forever. Mayamaya ay dinalaw na ako ng antok at nakatulog. ––––– Kinaumagahan ay ganun pa rin naman. Usual things. Manonood ng balita si dad. Nakamokmok sa kwarto ang kambal at lalabas lang tuwing kakain. Then ako ang tutulong ni mama sa mga chores. It's a routine. Nasa kitchen ako at nagluluto ng ulam. Hindi ako expert sa mga pagluluto but I can say na mas masarap akong magluto than mama. Nagmana ako kay dad sa pagluluto kaya minsan ako ang nagluluto. Si mama naman nasa garden nya. Since nagkapandemic kasi dumami ng dumami na ang mga halaman namin. Ewan ko ba kay mama, di naman sya mahilig sa halaman noon. Maybe ginawa nyang pampawala sa stress or pampalipas oras. Tinikman ko ang aking nilulutong sinigang. Hmm okay na. Pasado na. Pinatay ko na ang apoy. Inayos ko na ang pagkakainan namin at inihaon ang mainit na sabaw. Pagkatapos malagay lahat ay tiningnan ko pa ito. Nice! Nakakagana talaga magluto pag malinis ang pagkakagawa. Nagpagpag na ako ng kamay at hinubad ang apron. Pumunta ako sa living area at tinawag si dad. Tinawag ko na rin sila mama at ang kambal para saluhan kami. Nasa kalagitnaan kami ng pagkakain ng magsalita si dad. " Nak, san ka nga pala magkokolehiyo?" Tanong nya habang nakatingin sakin. Nginitian ko nalang sya. " Dad , don't worry. Dyan lang po ako magapaenroll sa catholic school malapit sa church " saad ko habang nakangiti parin at tinataponan ng tingin si mama at dad. Ayaw kong maging sakit ng ulo nila lalo na't wala ng work si dad. Buti nalang at may ipon kami. Sapat na siguro yon para di kami maghirap pero mainit ang pera ngayon. Mauubos at mauubos din yun pag nagpatuloy kaming walang trabaho. Naghahanap naman sila ng mga ways. Madiskarte ang parents ko kaya kampante ako na kakayanin namin to. " Sa Catholic school? I thought gusto mong maging scientist? Di ba yon yung pangarap mo?" Tanong ni dad habang nakatuon na ang pansin sa kanyang pagkain. Nakaramdam na naman ako ng panghihinayang and the same time kirot saking dibdib. I've been dreaming about this career but I need to be practical. Isusugal ko nalang ito kesa maghirap kami. " No, I mean dad. Related naman po sa science ang kukunin kong substitute na course. BSED po major in science. Bagong offer lang kaya grinab ko na po dad. " Nakangiti parin ako sa kanila kahit di sila nakatingin sakin. I need to make sure na satisfied sila sa desisyon ko. Tumango lang si dad at muling ibinaling ang atensyon sa pagkain. Simula pa elementary ako ay support na sila sakin. They'll make sure na pipiliin ko ang mga bagay na masaya ako. Ganun din sa kambal. Kaya I'm so thankful na ganito ang parents ko. Hindi nila pinipilit ang mga bagay na hindi namin gusto. They were called parents kasi nga sila yung gagabay sa mga desisyon natin and I guess yon ang hindi magampanan ng ibang parents. Tapos na kaming kumain at nandito ako sa garden. Tinutulungan ko si mama na magbugwal ng lupa. Maliit lang naman ang garden nya pero busog ito sa mga halaman. Tahimik lang kami at maya maya ay niligpit na ang mga gamit. Naghugas ako ng kamay at dumeristo sa kwarto. Pabagsak akong umupo saking kama. Iginala ko ang tingin sa isang book shelf sa gilid ng bintana. Nakaorganize naman at halatang hindi na nagagamit. Naisipan kong mag bukas ng messenger. Agad naman ang sunod-sunod na notification nito dahil sa mga messages na nagsusulpotan. I'm not into online world. Hindi ko nga maisip kong bakit nalolong sa mga gadgets ang mga kabataan ngayon samantalang wala namang napaka interesanting bagay dito. Binuksan ko ang group chat namin nung senior high palang ako. Nag uusap ang mga ito tungkol sa isang outing. As if naman mangyayari. Ilang beses na silang nagplano about sa outing na yan. Kahit isa wala man lang nangyari. Napabuntong hininga nalang ako at bumalik sa messages . Sunod ko namang binuksan ang group chat namin ng mga kaibigan ko. They were my friends since freshmen. Bihira lang tong magkaroon ng messages since nagkawatak-watak na kami nong senior high namin. Ang iba nasa city at hanggang ngayon balak pa ata nilang sa city narin magcollege. Nag uusap sila tungkol sa isang debut. FOREVER BEST OF FRIENDS (10 PEOPLE) REESE Bday na pala ni @zia guyss!! 3 minutes ago • Seen by Chai, Shine, and 2 others SHINE Oy happy bday @zia San lafangs natin? 3 minutes ago • Seen by Chai, Reese and 2 others BRITTANY happy birthday @zia . Enjoy your day. 3 minutes ago • Seen by Chai, Reese and 2 others ZAYNE Happy bday zyang. Oy debut? Sanaol nang iinvite Just now • Sent from messenger Kahit kailan talaga napakaseryoso ni Brits. Masyado kasing busy sa life. Ang bilis lang pala ng panahon. Debut na ng bunso namin. Di tuloy ako mapakali. Tumunog na naman ang chat head ng gc. ZIA Oy thank you!! Mamayang gabi. 7 sharp. Sa bahay. Aabangan ko kayo. Ps. Pag walang regalo di pwedeng pumunta. Joke lang hahaha invited kayong lahat. Hoy @Brittany at @Alex lagot talaga kayo sakin pag di kayo pumunta. Yun lang ge out na ko piniprepare ko pa yung ipapakain ko sa inyo mamaya mwuah Just now • Sent from web Okay. Ito na. Makakalabas nako finally.