DEADLY SINS SERIES: LUST (COMPLETED R-18)

Chapter 11

Alas kwatro na ng hapon nang makarating kami ng mga magulang ko sa Boracay. Pagkababang pagkababa ko pa lang ng sasakyan ay agad na akong napapikit nang malanghap ang sariwang hangin na nagmumula sa dagat.

I didn't feel any regret of being here with my parents. Mas grateful pa nga ako dahil pinilit nila akong sumama rito. Though, hindi kami nandito for a vacation, but I'm still grateful dahil kahit ilang araw lang kami rito ay alam kong mag-eenjoy pa rin ako.

I love beaches since I was a kid. At hinding-hindi magbabago iyon kahit na tumanda man ako. Beach is my comfort zone and my peace of mind. And it will always be.

Nang mailagay na namin ang mga gamit namin sa kaniya-kaniya naming VIP rooms sa may pinakamalaking hotel na kung saan madalas nag-s-stay ang mga celebrity ay agad na akong nagpalit ng yellow swim suit dahil may plano na talaga akong magbabad ng dagat mula kagabi pa. I just cover it with my floral white summer dress and just wear a simple slippers.

Since bukas pa ng umaga magaganap ang business meeting with those important clients ay susulitin ko na ang oras kong makapag swimming dahil alam kong magiging busy kami sa susunod na araw.

It's time to relax, Amethyst.

Nagpaalam muna ako kina Mommy at Daddy na magswimming sa may station 0, since sawa na ako sa pool. May malaking swimming pool kasi ang hotel kung saan karamihan sa mga guest ay doon naliligo, at dahil ayoko namang makipagsiksikan sa kanila doon at talagang sawa na ako sa swimming pool dahil na rin sa may malaki kaming pool sa bahay ay napagdesisyunan kong sa dagat na lang maliligo. Agad namang sumang-ayon sina Mommy at Daddy, kaya naman ay agad na akong naglakad palabas ng hotel.

The moment I reach the seaside, I decided to remove my slippers at damhin ang pino at puting-puti na buhangin which is my favorite thing to do everytime we go to the beach.

Nang maramdaman ko ang pinong-pino at puting-puti na buhangin sa aking mga paa ay agad akong napangiti. I will never ever get tired of being fascinated by its beauty. The heavenly sand, crystal clear waters, and stunning sunset, with more serenity.

It's so beautiful and so relaxing.

"Amethyst?"

Parang bulang nawala bigla ang lahat ng mga nasa isip ko nang marinig ko ang napakapamilyar na boses na iyon.

Mula sa puting buhangin ng dalampasigan, ay umangat ang tingin ko sa taong kailanman ay hindi ko na gugustuhing makasalamuha at ayoko na sanang makita pa.

What a nice surprise.

"What the hell are you doing here?" punong-puno ng inis kong sambit nang makabawi ako sa gulat nang makita siya.

Of all people, siya pa ang nakita ko! Ang malas ko naman yata?

"Bakit mukhang badtrip ka na naman bigla nang makita ako? Did I do something wrong? I just called your name since I was surprised seeing you here and—"

"Whatever you say, Mr. Coleman." I cut him off. "Masyado mo na yatang kinakareer ang pagsira ng araw ko, lalo na ng bakasyon ko. I supposed to have a relaxing peaceful vacation and a freaking peace of mind. But you just ruined it!" I added with gritted teeth as I took a very deep breath before calming myself down.

Masyado yata akong nabother sa presence niya kaya bigla na lang akong umalboroto sa inis.

Sa dinami-raming tao, bakit kasi siya pa? Pwede namang si Pietho, o si Seb, o si Athena. Ugh!

"Should I say sorry for ruining your day?" he said as if he is mocking me with his choice of words.

Matalim ko naman agad siyang tiningnan, lalo na nang ngumisi siya sa akin ng nakakaloko.

Bwisit! And he really has the guts to say that?

"f**k you!" I just said and was about to leave when he immediately caught me by the arm and forced me to stop from leaving.

"Amethyst, wait. Okay, I'm sorry," sambit niya agad nang matagumpay niya akong iharap sa kaniya. "Pwede bang kahit ngayon lang ay huwag mo akong sungitan? Look, I just wanted to be friends with you."

Para naman akong tinamaan ng konsensya nang makita kung paano umamo ang kaniyang mukha habang sinasabi iyon sa akin.

Pero bigla na lang nawala nang maalala ko ang mga kagagahan ko, lalo na ang hindi ko na yata makakalimutang gabing iyon.

"And I'm sorry because I don't want to," akma ko na sanang bawiin ang braso ko nang mas hinigpitan niya ang pagkakahawak dito.

"You know what? The more you try showing you're not interested with me being your friend, the more interesting you are to me."

"I am not trying to be interesting with you Mr. Coleman, for what anyway?" tinaasan ko siya ng kilay.

"But you are interesting for me. Lalo na't ibang iba ka sa lahat ng mga babaeng nakakasalamuha ko," he said with a half smile written on his lips. Agad naman akong napaiwas ng tingin dahil doon.

I know he's a goddamned handsome, pero hindi ako naaapektuhan. Mas lalo lang siyang nakakainis para sa akin.

"Wala akong panahon sa biruan, Wade. Pwedeng maghanap ka na lang ng kausap mo at tigilan na ako?"

"I don't understand why you seemed so mad about me. Did I do something wrong? Aside from what happened between us that night?"

Agad naman akong napakagat-labi at mariing napapikit nang ungkatin niya na naman ang tungkol doon.

"Will you stop bringing out the past and just leave me alone?" inis kong sambit saka ko siya tinitigan ng masama. "I don't like you, Wade. Hindi kita gusto. Is something wrong with that? At siguro naman, hindi mo na kailangang itanong pa kung bakit?" Mataray at walang preno kong sambit bago ko kinuha ang braso ko mula sa pagkakahawak niya nang maramdaman kong lumuwag ito.

Sa pagkakataong iyon ay maluwa lang siyang ngumiti na siyang ikinakagat-labi kong muli at napaiwas agad ng tingin.

And this time, kahit sabihin kong tama naman ang sinabi ko para tigilan niya na ako ay feeling ko'y mali pa rin. I know I just stepped onto his ego, and just hurt him with my painful words.

But I never dare to take it back, I just turned my back on him and was about to leave him when he spoke for the last time.

"If you think, I'll stop because of what you've said. Then, you're wrong," parang nanindig ang lahat ng balahibo sa buong katawan ko nang maramdaman kong lumapit siya at mas inilapit ang kaniyang bibig sa aking tenga para bumulong. "I am not the man you think I am. Remember that," his last words before leaving me here dumbfounded.

•

Kinabukasan ay maaga akong nagising kaya naman ay maaga na rin akong naghanda para sa business meeting na magaganap ngayong araw. At dahil tulog pa nga sina Mommy at Daddy ay nauna na akong mag breakfast sa isa sa mga mamahaling restaurant ng hotel.

I just ordered a heavy meal since I haven't eaten dinner last night dahil na rin siguro sa pagod at dami ng aking iniisip. Hinayaan naman ako nina Mommy at Daddy, they even told me that I can explore the Boracay today and don't bother to attend the meeting since wala rin naman akong gagawin doon.

As much as I want to, mas gugustuhin ko na lang ang mabored sa meeting kesa ang magkrus muli ang landas namin ni Wade.

It will make me more stressed and bothered.

Nang matapos akong kumain ay nagbayad na agad ako at nagdesisyong maglakad-lakad muna since mamayang 10am pa naman magaganap ang meeting, and it's only 7:25 in the morning. Mahaba-haba pa ang oras ko.

Habang naglalakad ako sa may dalampasigan ay may namataan agad akong pamilyar na pigura sa hindi kalayuan.

My eyes immediately rolled on its own the moment I figured out who it is.

Walang iba kundi si Wade. Sino pa nga ba ang taong panggulo ng buhay at panira ng araw ko?

Para siyang ewan sa disguise na suot niya habang patakbong lumalapit sa akin.

"Ano na naman ang kailangan mo?" walang kaamor-amor at gana kong tanong nang makalapit na siya sa gawi ko.

"Gusto sana kitang yayaing sumakay ng yate, at magbreakfast doon. Pwede rin tayong magswimming if gusto mo," hingal na hingal niyang sambit habang hindi nawawala ang ngiti sa kaniyang mga labi.

Agad naman akong umiling.

Una sa lahat ay tapos na akong mag breakfast, at isa pa, may meeting akong aattend-an mamaya.

"I'm sorry but, I already ate my breakfast this morning. Plus, business meeting ang pinunta ko rito, hindi ang sumakay ng yate at magswimming kasama ka," walang gana kong sagot at akmang aalis na sana nang bigla niya akong pigilan sa kamay.

"Ipinagpaalam na kita kina Tito Terence at Tita Agnes. Pumayag naman sila, since they want you to enjoy the trip and relax."

Para naman akong nabuhusan ng malamig na tubig dahil sa sinabi niya. My eyes got widened as I stared at him in disbelief.

How dare him!

At talagang pumayag sila Mommy?

"How could you—"

"I already told you yesterday, Amethyst. I am not the man you think I am," agad na sumeryoso ang kaniyang mukha dahilan upang matahimik ako. "I am not Sebastian, I get that. But since he is not here to accompany you or anything, can you just let me replace him instead?" agad naman akong nagtaka dahil sa sinabi niya.

"Why are you doing this, Wade? Bakit pinipilit mo pa rin ang sarili mo sa akin kahit alam mong ayoko sa presensya mo?" bigla naman siyang napaiwas ng tingin dahil sa naging tanong ko ss kaniya. "You know what? You don't have to do this kind of thing, just for the sake of Sebastian."

"I didn't do this because of Sebastian. Wala siyang kinalaman dito—"

"Then why?" tanong ko.

"Kailangan pa bang itanong ang bagay na iyan? Because I am your friend, kahit sabihin nating hindi naman talaga kaibigan ang tingin mo sa akin. I still consider you as my friend," he answered without any hesitation which I just smirked at.

"But friends don't f**k, Wade. You know that," sambit ko at huli na nang marealize ko kung ano ang sinabi ko.

Goodness gracious!

Amethyst! What the hell is that?!

"Amethyst, isang beses lang namang nangyari iyon, at katulad mo'y nadala lang din ako sa init at pangangailangan," agap niya namang sagot at bahagyang napabuntong hininga. "But trust me, I never mean to make love with you lalo na dahil lasing ka lang nun, but I was just tempted and you provoked me, you gave me a permission to do it. Lalaki ako, Amethyst. I am not actually saying na sinisisi kita dahil parehas naman nating ginusto ang nangyari. Ang gusto ko lang ay ang iparating sa iyo na kailangan na lang nating tanggapin ang lahat at magmove on," he continues as he stared at me in my eyes dahilan upang mapaiwas naman ako ng tingin sa kaniya. "Amethyst, you already know that we both did it not against our own will. At yun ang gusto kong maintindihan mo. That's also the reason why I wanted to talk to you and clear things out. Gusto ko ring makipag-ayos sa'yo at magsimula ulit. But you keep on avoiding me. Masyado kang mailap. Lagi mo lang akong pinagtatabuyan. Is that really so hard for you to make peace with me? To make peace with our minds? And start a new?" he added which made me bit my lower lip as I took a heave.

Para akong napipe at hindi mahanap ang sarili kong dila dahil sa mga sinabi niya.

I know he's right. Hindi naman talaga mangyayari yun kung hindi dahil sa akin. Tao lang din naman siya, natutukso. And for f*****g sake, he's a guy! At nakikipag-inuman ako sa lalaki!

It's all my fault. Wala naman talaga siyang kasalanan kaya wala akong karapatan na magalit, mainis o mairita sa kaniya, lalo na ang ipagtabuyan siya because it is me who's at fault too. He just wanted to accompany me, but I just stepped between the line and asked him to make love with me.

Ugh!

Nakakahiya talaga ako! Parang gusto ko na lang maglaho na parang bula. Bakit ba nangyayari sa akin ang bagay na ito? Of all people, why me?!

"Okay, fine!" Pagsuko ko. "Let's make a deal which is, kalimutan na natin ang mga nangyari at magsimula ulit. And this time, I won't avoid you, or shoo you away again. Is that a deal?" Inilahad ko ang palad ko sa kaniya na siyang ikinangiti naman niya at walang pagdadalawang-isip na tinanggap.

"It's a deal," he said showing me his dimples dahilan upang agad naman akong mapaiwas ng tingin.

Bakit ba kasi kailangan pang ipalabas ang malalim niyang dimple? Ugh!

"Tara sa yate?" Pagkuway ay yaya niya na siyang ikinatango ko naman bilang pagsang-ayon.

"Okay, sure." I answered and just let him drag me towards the waiting Yacht not far from where we are.

Dahil sa pag-uusap naming iyon ay hindi ko mapigilang makaramdam ng pagginhawa na para bang nabunutan ako ng tinik sa lalamunan nang sumang-ayon akong magsimula ulit kami at kalimutan ang mga nangyari sa nakaraan.

Maybe... maybe, it's about time to give him a chance. A chance to be my friend and not an enemy or anything else.