You Taste Like My Future Wife [COMPLETED]

19

Her POV

Kung dati ay kinumpara ko ang flyer sa building sa baking class na nasa tapat ko, ngayon naman ay business card naman ang kinukumpara ko sa bakeshop na nasa harapan ko.

________________________________

TIO BAKERY HOUSE

Everything is baked with love

Traiden I. Oliveros

Pasty Chef/Owner

(02) 45** ****

+6395********

www.tiobakeryhouse.com

________________________________

Ito 'yung tamang address base sa nakalagay sa likod nitong business card. Even the name of this building is similar to the card so this must be. Ilang beses muna akong huminga nang malalim bago ko buksan ang glass door at pumasok sa loob. Pagtapak ko pa lang ay nanuot na agad sa ilong ko ang bango ng mga tinapay sa loob. Napapikit pa ako nang mas madama ko ang nakakagaan na ambience. I really love the scent of the freshly baked pastry and bread. Daig ko pang tinutukso para sundan kung saan nanggaling ang amoy na iyon. It was everywhere. The smell, the ambience, and all the bread and pastry that has been mold in a gentle hands and made with love is what I love about bakery. It reminded me of what I've been dreaming of and that is to have my own bakeshop.

Binati pa ako ng babae na nasa counter. I just smiled back at her. Sinabihan pa ako nito na sarado pa ang store ngunit sinabi ko sa kaniya ang dahilan kung bakit ako narito. Natingin ako sa mga gawang tinapay nang may biglang lumabas sa kurtina sa isang pinto. May dala itong tray ng bagong gawang pastry. Napatayo ako nang tuwid nang magtama ang tingin namin.

"Oh hey, nandito ka na pala." He greeted me. Pinanood ko siyang ilagay ang dala niya sa bakante sa display case. Nakasuot siya ng—pinagmasdan ko ang suot niya. He was wearing a chef uniform. He looked different now from the last time I saw him. Kung noong una ay mukha siyang bad boy, ngayon naman ay...paano ko ba sasabihin? He looked so modest. Tipong walang bahid ng kayabangan at kachismosohan sa katawan.

Nang matapos siya sa ginagawa niya ay pinagpag niya muna ang kamay niya bago siya lumapit sa akin. "So? What's your decision?" Tanong niya saka nameywang sa harapan ko.

Tinitigan ko muna siya. Bumuntong hininga ako bago ko sagutin ang tanong niya. "I'll be your assistant."

I don't have money and this is the only way I could pay him. It was only for a month, Khai. Dalawang beses sa isang linggo ko lang naman makikita ang pagmumukha nito. Kaya ko naman sigurong matiis.

Ngumisi siya nang matuwa sa desisyon ko. "Welcome to my bakery, Miss Buena. I'm Traiden, the owner and the pastry chef of this store. You can call me Traid." He offered his hand to me. Tinitigan ko ang kamay niya at nakipagshakehands dito.

I should call him Sir Traiden. Hindi kami close para tawagin ko siya sa nickname niya. Sa loob ng isang buwan, siya ang amo ko rito sa store. So calling him 'Sir' will do.

"Khaila."

"I know." He lightly brushed his thumb on the back of my palm. It felt weird when he did that so I took my hand back. Nginitian niya lamang ako. "The store will open at 7am." Tumingin siya sa wall clock. "And we only have 1 hour left. You know how to bake, right?" Tumango ako. "Better. Sumunod ka sa'kin."

Sinundan ko siya at pumasok kami sa may kurtina kung saan siya nanggaling kanina. Napanganga agad ako nang makita ang baking station niya na mas malawak pa sa store area nito. May ibang tao rin sa loob na employee niya siguro. Busy ito sa paggawa. Nilibot ko ang paningin ko habang nanlalaki ang mata sa pagkamangha. Ang ganda! Ang daming gamit pang bake. Kumpleto sila. Nagkalat na rin ang mga ingredients sa mga work tables. Habang pinapanood ko silang magmasahe ng mga dough, daig pang nagsisiliparan sa hangin ang mga harina. It was beautiful. And even the smell, ugh. Breathtaking. Dito pala nanggagaling ang amoy na iyon.

"Wear this." Hinagis niya sa pagmumukha ko 'yung uniform. Napapikit tuloy ako nang tumama sa akin. "Kasya naman siguro sa'yo 'yan. You can change there." May tinuro siyang daan papunta sa comfort room kaya naman naglakad na ako roon.

Nang maisuot ko ang uniform ay tinignan ko muna ang sarili ko sa salamin dito. Napangiti ako nang makita na bagay ito sa akin. I kind of looked like a chef. Nilabas ko saglit ang phone ko para kumuha ng mirror selfie. Then I thought of sending my picture to William. Nasa work siya ngayon e. I added a caption.

Me: Look look look. Not only a yaya, but your future chef is here

Itinabi ko na ang phone ko at bumalik na ulit sa station. Sinimulan akong ilibot ni Sir Traiden dito sa station. Tinuro niya sa akin kung saan nakalagay ang mga ingredients, baking tools at equipment. Dinala niya rin ako sa storage room na puno ng stock ng ingredients. Halos malaglag na nga ang panga ko sa sobrang pagkamangha. Daig ko pang nasa paraiso. Nakapasok naman na ako sa mga ganito pero daig ko pa rin na first timer.

Nang makumpirma ni Sir Traiden na handa na ako ay pinatulong niya na ako sa ibang employee niya. Medyo naninibago pa ako sa lawak nito at ilang taon na rin kasi nang huli akong magtrabaho sa mga ganito kaya minsan ay naglalag ang utak ko sandali bago ako kumilos ulit. I could see that Traiden was so patient with me. Kahit ang mga employee nila rito ay tinutulungan din ako na makaadapt sa environment. I was a newbie in here but they treated me as if I've been working with them for a very long time. Ang gaan nila kasama.

Nilabas na namin ang mga finish product saka nilagay sa display case. Napangiti ako nang mapuno namin ang mga bakante sa lagayan. Puno na ito ng iba't ibang kulay at nagsasarapang pastries. Nasa may tabi ako ng counter while I appreciate the mesmerizing view. Tumulo pa ang pawis sa gilid ng noo ko. Napasinghap na lamang ako nang biglang may dumamping malambot na tela sa gilid ng ulo ko. Nang lingunin ko iyon ay napatigil si Sir Traiden sa pagpunas sa pawis ko.

"Sorry. Pawis ka kasi." Aniya. Inilayo ko ang ulo ko sa panyo niya at ako na mismo ang nagpunas sa pawis ko gamit ang likod ng palad ko. He just forced a smile then put back the handkerchief on the pocket of his uniform. "Napagod ka ba?" Tanong niya.

Hindi ko alam kung mag-o-oo ba ako o hindi. I felt tired but the overwhelming feeling of happiness I had in my chest dominates it. Tipong nasa adrenaline rush pa rin ang katawan ko. Mamaya siguro pag-uwi ko mararamdaman ang pagod at pangangalay lalo na sa kamay at likod ko.

"Medyo." Sagot ko lamang.

"Sorry kung nabigla ka sa dami ng ginawa. Nagkulang kasi talaga kami sa staff. Mas mabigat kasi ang ginagawa from Friday to Sunday. Nataon pa na weekend ka." Paliwanag nito. "I mean mas okay naman na weekend ka. At least nabawasan nang kaunti ang bigat."

Sinilip ko lang siya pero pinili ko na lamang na hindi sumagot. Ang totoo nabigla nga ako. Sa tindi ng ginagawa nila ay masasabi ko na bigatin itong store nila. Nabanggit niya rin kasi kanina na nag-ooffer din sila ng delivery. Tingin ko malaking tulong din na narito ko. I can gather some ideas na makakatulong sa akin if ever na magkaroon na ako ng sarili kong bakeshop.

"What are you thinking?" Nagising ako sa reyalidad nang marinig ko ang boses ng nasa tabi ko. Si Sir Traiden pa rin. Nagbukas na kasi ang store kaya naman nakatoka ako sa pag-asikaso sa mga customers. Kaso lumalim na pala ang isip ko at natulala na lang.

"W-wala," sagot ko.

Napangisi lamang siya. "You better do your job properly kung ayaw mong magbago ulit ang isip ko't pabayarin na lang kita." Bulong niya pa bago ako iwan sa store at nagtungo sa likod. Sinamaan ko siya ng tingin. Lahat na lang dinaan sa pananakot! Sipain ko siya e.

Sa pagod ko ay panay hikab ako nang makapagpalit ng damit ko. Magsasara na ang store kaya out ko na rin. Sabi na nga e. Sa huli ko lang mararamdaman ang pagod ko. I texted Will na pauwi na ko. Ngunit napatitig na lamang ako sa reply nito kanina about sa mirror selfie ko na ngayon ko lang nabasa.

Boss Will: Beautiful ;)

Awtomatiko na agad na nag-init ang pisngi ko. Hala, Sir! Anong beautiful beautiful? 'Wag naman kayong ganyan. Pagod ako e. May pakindat pa 'tong nalalaman. Nanghihina tuhod ko sa'yo Sir Will. Umayos ka dyan. Wala ka sa sched ko ngayong gabi. Patulugin mo ko.

Kinuha ko na ang bag ko saka nagpaalam na sa ilang mga staff na narito. I don't know where Traiden is. Hindi ko na siya inabalang hanapin pa para magpaalam kaya dumiretso na ako ng labas ng store. I yawned and stretched my arms carelessly. But I flinched the moment I heard a voice that came out of nowhere.

"Uuwi ka na?" Tanong ni Sir Traiden. Nagpigil agad ako ng hininga nang maamoy ang sigarilyo mula sa bibig niya. T#ngina ang baho. Gusto ko sanang itakip ang kamay ko sa ilong ko kaso baka maging bastos naman tignan kaya tiniis ko iyon. I really hate the smell of cigarette smoke. It makes me sick. Buti nga sa bahay ni Will ay wala akong naaamoy na ganon. Hindi siguro naninigarilyo iyon.

"Oo," I nonchalantly said.

"Oh, I see. Gusto mo ba ihatid kita?"

Napakunot ang noo ko. Bakit naman nang-aalok ito na ihatid ako? "Hindi na. Kaya ko umuwi mag-isa."

"Sige na. Nahiya ka pa e. Mas mapapabilis ang uwi mo kung sasabay ka sa akin. Saan ka ba nakatira?" Sambit pa nito.

Ang kulit naman. Hindi makaintindi na ayaw ko nga. "Hindi na po... Sir. Magkocommute na lang ako. Paalam na." Inayos ko na ang pagkakasukbit ng bag ko at nagsimula ng maglakad. Mabuti na lamang ay hindi na ako kinulit dahil baka hindi ako makapagpigil at maupakan ko na siya.

He's really a weird person. Nagpi-feeling close kahit hindi naman. Halatang puro hangin ang laman ng utak. Kala ata nito porke may hitsura siya ay wala ng tatanggi sa kaniya. Mas gwapo pa Sir Will ko ano.

Wait what? Anong Sir Will ko? Bakit naman dinadamay ko 'yung tao rito? Baka mamaya natapilok na iyon. Naghihintay na ako ng masasakyan ko nang may biglang pumara na itim na motor sa tapat ko. Nakasuot ng itim din na helmet ang sakay nito. Nang alisin nito ang helmet sa ulo ay namukhaan ko na si Sir Traiden pala iyon. Nakasuot na siya ng leather jacket ngayon.

"Matatagalan ka umuwi kung maghihintay ka pa. Sumakay ka na rito." Sambit nito saka bumaba ng motor para lumapit sa akin at ibigay ang extra na puting helmet.

"Hindi na nga po, diba? Wala akong pake kung maghihintay ak⁠—" Kinuha niya ang kamay ko saka sapilitan na inabot ang puting helmet.

"Hop in, m'lady." Nakangiting sambit nito saka nagtungo pabalik sa motor niya at sumakay. Sinilip niya ako, hinihintay na sumunod sa kaniya. Napakakulit ng mokong na 'to. Sinabi na nga kasing hindi e. "Sakay na. Tipid pamasahe ka na rin. Ayaw mo non?"

Napabuga na lang ako ng hangin. Plano ko sanang ibato itong helmet na hawak ko sa kaniya kaso kinalma ko na lamang ang sarili ko. Tama siya. Tipid pamasahe na rin.

"Ate." Tawag ko sa ale na narito rin sa hintayin. Nagulat pa ito sa pagtawag ko. "Tandaan niyo po hitsura ng lalaking 'to ah. Ihahatid niya raw ako. Kapag ako po hindi nakauwi ng ligtas at mabalitaan 'tong hitsura ko na nawawala, pakisumbong na lang po na siya ang huling kasama ko. Okay?" Paliwanag ko sa ale na mukhang hindi alam kung ano ang irereact sa sinabi ko. "Traiden Oliveros po pangalan nito. May-ari ng bakeshop." Tinuro ko si Sir Traiden. Tumango na lamang ang ale saka pinagmasdan nang maigi si Sir Traiden.

Nilabas ko ang phone ko saka binuksan ang camera para itapat sa lalaking 'to. "Tumingin ka rito. Pipicture-an kita for evidence." Natawa na lamang si Sir Traiden sa akin at umiling. "'Wag ka tumawa. Tingin bilis." I demanded. Pinigilan niya ang sarili na matawa ulit bago siya tumingin sa camera. Nagpa-pogi pa ito at nagpeace sign.

"Okay na?" May pagkasarkastikong tanong ng mokong.

Need naman ng password 'tong phone kaya kung sakali man na burahin nitong mokong na 'to ang evidence ko ay hindi niya maaaccess agad. Advance lang ako. Mamaya masamang tao talaga ito.

"Sakay na." Sambit nito kaya lumapit na ako sa motor nito at sumampa. Sabay pa kaming nagsuot ng helmet. Nilingon ko ulit ang ale nang itaas ko 'yung visor ng helmet.

"Ate ha." Paalala ko sa ale. Tumango lang ito sa akin. Narinig ko pa ang pagtawa ni Sir Traiden na siyang ikinairap ko.

"Kapit," utos ni Sir Traiden. Binaba ko na ulit ang visor saka kumapit sa likuran ng motor, sa may kapitan. "Sabing kapit."

"Nakakapit na nga." I told him.

Imbes na paandarin ang motor ay nilingon niya ako. "Malalaglag ka kung hindi ka kakapit sa akin." His voice was a bit scuffed because of the helmet he was wearing. Inangat ko ulit ang helmet ko para marinig niya ako.

"Okay na ako rito."

"Isa." May pagbabanta niyang bilang. "Kakapit ka sa akin o sa hospital ang abot mo?"

Nagsalubong ang kilay ko. Balak ko pa sana siyang patulan kaso mas lalo lang kaming matatagalan kaya nilipat ko na ang kamay ko sa unahan saka ikinapit sa leather jacket niyang suot.

Mukhang satisfied naman na siya dahil idiniretso niya na ang tingin sa unahan ngunit bago niya pa paandarin ang motor ay hinawakan niya ang magkabilang kamay ko at hinila dahilan para mapasubsob ang mukha at dibdib ko sa likuran niya.

"Ganito kumapit." He said when my arms were now wrapped around his waist.

Hindi na ako nakapagreact nang paandarin niya na ang motor. Mas lalo tuloy akong napakapit nang mahigpit nang sadyain niyang bilisan porke maluwag ang daan. Inayos ko na lamang ang upo ko para naman hindi ganoon nakasubsob ang dibdib ko sa likuran niya. Nananatsing ata 'tong mokong na 'to e.

"Saan ka nakatira?" Halos pasigaw na tanong nito. Sinabi ko naman sa kaniya ang subdivision kung saan ako nakatira... or nakikitira. Mukhang alam naman niya kung saan iyon at nabanggit pa na madadaanan niya lang din kasi magkapareho lang ang way nito sa bahay na tinitirhan niya.

"You did great for your first day!" Pagbasag nito sa katahimikan habang nagdadrive.

"Salamat." Sagot ko lamang.

"Ano?!" Sigaw nito nang hindi marinig ang sinabi ko.

Inilapit ko ang helmet ko sa kaniya sabay sigaw. "Thank you sabi ko!" Tumawa lamang siya. Iniliko niya na ang motor niya. May naalala akong gustong itanong sa kaniya. "Diba Sabado ngayon? Bakit nasa store ka at wala sa baking class?"

"Aaah. Temporary lang ako roon. Substitute ako for two sessions."

Ganoon pala. Panay hikab na ako sa likod ng helmet na ito. Pinipilit ko na nga lang na imulat ang mata ko dahil baka makatulog naman ako at mahulog sa motor. Inangat ko na ang visor ng helmet nang makarating na kami sa tapat ng bahay ni Will. Nakapatay pa ang ilaw sa loob ng bahay at tanging ilaw lamang dito sa may gate ang liwanag. Automatic kasi ito na bumubukas na lang kapag gabi na. Wala pa siguro 'yung mag-ama.

Bumaba na ako ng motor saka hinubad ang helmet ko. Inangat niya lang ang visor niya nang iabot ko sa kaniya ang helmet. Pinagmasdan niya ang bahay sa tapat namin.

"Dito ka nakatira?" Tanong nito.

Tumango ako. "Hmm. Kung may balak kang akyatin ang bahay na 'to, pwes 'wag mo na subukan. Baka hindi ka makalabas ng buhay."

"Aww natakot naman ako." Inirapan ko lang siya sa sagot niya.

"Sige na umalis ka na. Maabutan ka pa ng amo ko." Saad ko.

Pansin ko pang itinagilid niya ang ulo niya. "Why? Takot ka bang pagkamalan niya akong boyfriend mo?" Mapanukso nitong tanong. Halos hindi na bumalik sa dating pwesto ang mata ko kakairap.

"Umalis ka na parang awa mo na. Nagdidilim na paningin ko sa'yo." Iritable kong sagot.

Tumawa lang siya saka isinukbit sa kaniyang braso ang helmet. "Flashlight gusto mo? Para naman lumiwanag paningin mo." Sagot nito na siyang nagpa-init ng ulo ko. Mas lalo lang siyang natawa nang makitang nabubwiset na ako. "Bakit ba kung tratuhin mo ko parang di mo ko boss? Baka nakakalimutan mo, sa akin ka nagtatrabaho kahit na temporary lang iyon."

"Ay sorry po. Sige na, Sir. Alis na po kayo. Ingat po sa byahe." I mocked.

He just shook his head before he pulled down his visor. Pinaandar niya na ulit ang motor niya ngunit bago pa siya umalis ay may binanggit pa siya. "Of course, mag-iingat ako. Baka malungkot ka pa 'pag nawala ako e."

Balak ko na sanang sipain ang gulong ng motor niya ngunit pinaandar niya na ito. Napabuga ako ng hangin sa kayabangan niyang taglay. Feeling pogi amp#ta. F#ckboy siguro iyon. Babaero ganon. Sa awra pa lang e lalo na't ganoon ang motor.

Speaking of motor, malapit ko ng makuha 'yung akin. Yes! Huling bayad na lang sa utang ko kay Ate Sharon. I couldn't wait.

Saktong pag-alis ng motor ni Sir Traiden ay ang pagdating din ng pamilyar na kotse ni Will. Umatras ako sandali nang iparada nito ang kotse sa tapat ko.

"Hey. Kakarating mo lang din?" Tanong ni Will nang makalabas sa kotse.

Tumango ako. "Hmm. Late ka na rin ah."

Ngumiti lamang siya. "Yeah. By the way, can you help me with the food? Nagtake out na lang kasi ako para hindi ka na magluto. Buti na lang naabutan kita rito."

"Oh okay." Nagtungo ako sa may backseat kung nasaan ang tinake-out nilang pagkain at dinala iyon. Nakatulog pala si Winter sa may shotgun kaya naman binuhat ito ni Will papasok sa loob.

Humikab pa ang batang paslit habang kalong-kalong ito ng ama niya. Nakasunod lamang ako sa likuran ni Will at ang tanaw ko lang ay mukha ni Winter na kakamulat lang ang mata. Nang makita ako nitong nakasunod ay nginitian lamang ako nito. I stuck my tongue out at her and that made her smile spread wider.

Kinain na namin itong take out. Mabuti na lang talaga naisipan nitong isa na bumili na lang. Hindi na kasi kaya ng katawan ko na mag-asikaso pa ng dinner. Feeling ko tuloy boarder na lang ako rito at hindi na yaya. Hayaan niya. Babawi ako sa weekdays.

Nang matutulog na kami, ginapang ako ni Will sa kama hindi para yayain ako makipagtalik kung hindi para lamang tanungin ako sa nangyari sa araw ko. Napangiti na lamang ako sa dahilan niya. Kahit pagod ay sinimulan kong magkwento sa kaniya habang nakaunan ako sa kaniyang dibdib. But the sound inside his chest was hypnotizing me that I just fell asleep.

***

Kung ano ang nangyari sa Sabado ay ganoon din ang Linggo. Of course umuwi akong pagod. Pero hindi naman na nagtangkang ihatid ako ng mokong na iyon dahil sinigurado ko talagang hindi niya ako mahahanap pa pagkalabas ng store.

Balik na naman ako sa duty ko bilang yaya ngayong weekdays. Mas gusto ko pa 'to kaysa magpagod doon sa store. Pero masarap din sa feeling na expose na ulit ako sa pagbebake. Feeling ko mas lalong mag-iimprove ang baking skills ko.

"Woah. Ito ba 'yung motor mo dati?" Tanong ni Will nang makita niya ang motor ko na kakakuha ko lang kay Ate Sharon. Kaninang umaga ko lang kasi nakauwi at ngayon niya lang gabi nakita nang makauwi siya.

Nabayaran ko na kasi lahat ng utang ko kay Ate Sharon matapos ang bawat hulog ko roon tuwing sweldo kaya naman balik na ulit sa akin ang motor ko. Sinabihan pa nga ako ng bruha na 'yun e. Kung lalagpas pa raw ako ng isa o dalawang linggo ay wala siyang magagawa kung hindi isangla na ang motor ko. Buti nakaabot ako.

"Hmm." Sagot ko kay Will. Umikot siya rito at mangha itong pinagmasdan. Nasa tabi lamang ako ng motor habang pinapanood siya. "Buti nga nabawi ko pa 'yan."

Sinubukan niya itong sakyan at nagkunwaring pinapaandar ito nang hawakan ang handle grip. "Broom broom."

Natawa ako nang gumawa siya ng sariling tunog na parang motor. "Marunong ka?"

"No. Hindi ko hilig motor e." Sagot niya.

I tsked. "Palibhasa 4 four wheels ang gusto."

Ngumiti lamang siya. "Diba sabi raw kapag marunong magbike, mas madali matuto sa motor?"

I nodded. "Hmm kasi marunong ka na magbalance. Bakit? Marunong ka magbike?"

"Yep. Can you teach me?"

Tinaasan ko siya ng kilay. "Gusto mo matuto?"

"Yeah."

"'Wag na. Baka sumakit lang ulo ko sa'yo."

He laughed quietly. "How about this? You teach me how to ride a motorbike and I'll teach you how to drive a car. Ano?" He wiggled his brows.

Napaisip ako. Parang magandang deal 'yun ah. "Call." Inilahad ko ang kamay ko at kinuha naman niya iyon para makipagkamay.

Nagpunta ako sa may likuran niya at saka sumampa sa motor. Umusog pa siya para makaupo ako. I casually wrapped my arms around his waist then leaned the side of my head on his back.

"Khai," tawag niya sa akin.

"Hmm?"

"May mali kang sinabi kanina."

"Na ano?" Kunot noo kong tanong, hindi pa rin inaalis ang pagkakalapat ng pisngi ko sa likod niya.

"About the four wheels. Hindi lang iyon ang gusto kong sakyan."

"Ano pa pala?"

"I also enjoyed riding what's between the two legs of yours."

Namilog ang mata ko at kasing pula na ng hinog na kamatis ang pisngi ko. Kinagat ko ang ibabang labi ko, pinigilan ang nagbabadyang ngiti sa labi ko. William, ano ba! Marupok ako. Umayos ako ng upo saka inilakbay ang kanang kamay ko sa loob ng short niya. Napasinghap pa siya nang madama ko ang pagkalạlaki niya na nagsisimula ng tumigas sa ilalim ng boxer niya. Hinimas ko iyon at napasandal lang siya sa dibdib ko nang tumingala at dinama ang init sa kamay ko. Sh#t. Ang tigas niya na.

Pinasok ko na ang kamay ko sa loob ng boxer niya at hinawakan ang kaniyang nag-uumigting ari. Nilabas ko ito sa boxer. He was breathing heavily when I started stroking it inside his short. Habang tinataas baba ang kahabaan niya ay bumulong ako sa kaniya.

"May gusto rin akong sakyan maliban sa motor." I kissed his back. I kept stroking his shaft and it felt so good in my hand. He's pulsing around me. "I wanna ride you tonight" I whispered again. Doon niya hinugot ang kamay ko saka bumaba sa motor. Napabuka agad ako ng labi ko nang halikan niya ako.

I shut my eyes when his kisses landed on my neck. Umakyat ang halik niya papunta sa labi ko hanggang makarating ito sa tenga ko. Nakiliti ako ng bumulong siya. "Ride me then."

I instantly smiled when I looked at him. Just like the stars in the sky, his eyes were glimmering as we stared at each other. But there's a bit of change by the way he looked at me. We were now in heat but I barely couldn't see the lust in his eyes. I couldn't distinguish well but there was like a hint of purity whenever he looks at me. Or maybe I was just imagining things.

Right. I was just imagining. It's impossible in the first place. Imposibleng mangyari.

At tingin ko, hindi rin ako handa na mangyari iyon.