LEVİRAT: AĞA VE GELİN +18

“Ağa’m yapma ne olur, vurma bana! Senin çocuğunu taşıyorum karnımda ben!” Asmin hıçkırarak ağlıyordu, küçük ellerini öne doğru uzatmış kendisini bu kötü kalpli kocasından korumaya çalışıyordu. “Zaten karnındaki piç yüzünden evlendik!” Tufan Ağa bağırıp karısının sarı saçlarını büyük avucuna doladı ve hiç acımadan asıldı. Asmin acı dolu bir çığlık atarken güzel yüzü gözyaşları yüzünden sırılsıklam ıslanmıştı. “Piç değil o. İkimiz beraber yaptık onu. Senin de çocuğun o!” Genç kadın ellerini adamın saçlarını tutan bileğine sarmıştı, inleyerek söylediği bu cümle Ağa’yı daha da sinirlendirirken “Kandırdın beni. Aklımla oynadın altıma yattın. Hamile kalıp nikahı bastın!” diye kızın kasılan yüzüne doğru bağırdı. Asmin hiç durmadan ağlıyor, kocasına umutsuzca yalvarıyordu. Tufan elinin tersiyle karısının küçük yüzüne bir tokat attı. Yalvarıp ağladığından dolayı bedenindeki tüm gücü tükenen Asmin yere savruldu. Kafası sert zeminle buluştuğunda başından boynuna doğru yakıcı bir ağrı yayıldı. Normalde beline kadar gelen uzun sarı saçları şimdi yüzüne doğru karman çorman olmuş bir halde düşmüştü. Dudağının kenarının patladığını ve kanların aktığını hissetti. Kalbi öyle acıyordu ki… Bu adamın gerçek yüzünü en başından bilseydi onu hiç sever miydi? Bedenini ruhuyla beraber ona teslim eder miydi? Asıl kandırılan Asmin’di. Tufan’ın ilişkinin en başındaki hareketleri, sözleri, Asmin’e olan davranışları o kadar güzeldi ki kadın kendini bulutların üstünde hissediyordu. İlk birlikte oldukları gece Tufan onu kandırmıştı. Eğer bekaretini kendisine verirse daha kolay evleneceklerini, ailesinin evliliğe karşı çıkamayacağını söylemişti. Asmin adama güvenerek tüm hayallerini, genç kızlığını, yüreğini, tenini vermişti ona. Tufan Ağa ise Asmin’in hamileliğini öğrendikten sonra bambaşka bir insana dönmüştü. Nikah kıyılıp resmi olarak karısı olduktan sonra ise genç kadın cehennemi yaşamıştı. Kocası artık bir canavardı. “Ağa’m yalvarırım yapma!” diye kocasına doğru haykırmaya devam ediyordu. Tufan’ın gözü dönmüş gibiydi. Zaten sık sık Asmin’i döverdi ama bu sefer vuruşları farklıydı. Öldürmek ister gibi vuruyordu. Onu daha önce hiç böyle görmemişti. Adamın bakışlarındaki o ifade kadının kanının buz kesmesine neden oldu. Asmin bu gece öleceğinden emindi. Yine de annelik içgüdüsüyle bacaklarını karnına doğru çekti, kollarını şiş karnına sardı. Üstündeki elbise büzüşürken tek amacı bebeğini korumaktı. Bir oğlu olacaktı, beş aylık hamileydi. Çocuğu doğduğunda kaçmayı düşünüyordu. Yavrusunu asla böyle bir babayla büyütemezdi. Hem kendisinin hem de oğlunun hayatını kurtaracaktı. Şimdilik bu geceyi atlatsa yeterdi. Fakat Tufan Ağa acımıyordu. Karısının narin beline sert bir tekme attığında Asmin yeniden acıyla haykırdı. “Bana vur ama bebeğime vurma. Benim canımı yak ama ona zarar verme!” diye kocasına doğru bağırdı. Tufan duyduğu bu cümlelerle resmen delirdi. Sehpanın üstünde duran cam bardağı alıp Asmin’in kafasına tüm gücüyle geçirdi. Genç kadın sesini bile çıkaramadı. Bayılır gibi olurken kaşının yarıldığını ve yanağından çenesine doğru oluk oluk kan aktığını hissetti. Tufan karısının yanına eğilip kulağına doğru “O piçi nasıl benden çok seversin? Sana onu ben verdim ben! Verdiğim gibi almasını da bilirim!” diye ses tellerini zorlayarak haykırdı. Asmin’in elleri sımsıkı bir şekilde karnında beklerken Tufan kadının şiş karnına arka arkaya yumruklar indirdi. Asmin içinde kalan son güçle bir sağa bir sola yuvarlanmaya başladı. Kaçabildiği kadar adamdan kaçıyor, bebeğini korumaya çalışıyordu. Artık konuşmaya bile mecali kalmamıştı. Genç kadının gözleri kapanmaya başladı, bilinci gidip geliyor, gözlerine perde iniyordu. Bunlar son nefeslerim diye içinden geçirirken odayı bir telefon sesi doldurdu. Tufan’ın telefonu çalıyordu. Adam karısını dövmekten nefes nefes kalmıştı. Asmin’in üstünden çekilip hızla telefonu açtı çünkü dedesi Yahya Akkanlı arıyordu. Akkanlı Aşireti’nin asıl Ağa’sı dedesi Yahya’ydı. En sonki konuşmalarında şirketi ve tüm işleri Tufan’a devredeceğini söylemişti. Artık inzivaya çekilmek istiyordu. Tufan günlerdir dedesinden gelecek olan telefonu bekliyordu. Gecenin bu saatinde aramasına şaşırmıştı gerçi. Yanıtladıktan sonra tek kelime etmeden evden apar topar ayrıldı. Asmin o gittiği için derin bir nefes alırken dertop olmuş halde hala sert zeminde yatıyordu. Bu gecelik de kurtulmuştu, hayattaydı. Peki ya diğer gece? O zaman da böyle şanslı olabilecek miydi? Ağlaması durmuştu, yüzündeki gözyaşlarıyla kanları kurumuş sertleşmişti. Kolları bebeğine sarılmış bir halde hıçkırıyordu yalnızca. Öyle korkmuştu ki yavrusuna bir şey olacak diye. Bu adamın gerçek yüzünü bilseydi kendini ona verir miydi? Asmin’in abisi Yıldırım en başından bu ilişkiye karşıydı. Kardeşinin Tufan’la görüştüğünü öğrendiğinde çok kızmış, Asmin’e tokat atmıştı. Genç kızın onu koruyacak kimsesi yoktu. Annesi akıl hastanesinde yatıyordu, babası ise içip içip sızıyordu. Tek derdi paraydı. Sırf Tufan’la görüşmesin diye Yıldırım kardeşini eve bile kilitlemişti. Asmin inadının ve aşk sandığı duyguların peşinden gitmiş Tufan’ın olmuştu. O kadar pişmandı ki… Keşke abisini dinleseydi. “Bu Aşiret gözünün yaşına bakmaz. Onlardan uzak dur. Akkanlılar tehlikeli.” demişti Asmin’e ama kız her şeye direnmişti. Şimdi soğuk zeminde büzüşmüş bir halde histerik hıçkırıklarla elleri karnında yatıyordu. Yerden kalkmaya hali bile yoktu, dayak yediği için vücudundaki her bir nokta acıyordu. Baygınlığa benzer bir uyku Asmin’i ele geçirdiğinde direnmedi. Bilinci karanlığa gömüldü. Sabah bir gürültüyle gözlerini açtı. Asmin dün gece nasılsa sabah da öyle uyanmıştı. Ne olduğunu anlamak için kalkmaya çalıştı ama hareket edecek kuvveti kendinde bulamadı. Evinin kapısı kırılmış, içeriye bir sürü adam girmişti. Adamlar kızı kollarının altından tutup zemine oturttu, Asmin acıyla inlerken “Bırakın beni! Siz kimsiniz?” diye haykırdı. Topuklu ayakkabı sesi duyduğunda kapıya baktı ve onu gördü. İclal Akkanlı. Tufan’ın annesi. Yani kayınvalidesi karşısındaydı. Tufan evlilik dışı çocuk yaptığı için ailesi onu cezalandırmış ve küçük ayrı bir eve yerleştirmişti ikisini. Asmin kayınvalidesini bir kere görmüştü, o da nikahtaydı. Yaşlı kadın Asmin’le konuşmaya tenezzül bile etmemişti. Kızın gözlerine dahi bakmamıştı. Asmin ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Tufan yerine annesi eve geldiyse çok kötü şeyler olmuş demekti. Asmin kuruyup çatlayan dudaklarını diliyle ıslattı. Dün gece bağırdığı için kısılan sesiyle “Ağam nerede?” diyebildi. İclal soğuk bakışlarını kızın başında, yüzünde, boynunda ve elbisesinde gezdirdi. En son da karnına baktı. Asmin kadının yüzünde herhangi bir duygu belirtisi göremiyordu. Gitgide korkmaya başlamıştı. Oğlunun yarım bıraktığı işi mi tamamlayacaktı? Canını mı almaya gelmişti? İclal başındaki siyah örtüyü düzeltti, gri saçları alnına düşüyordu. Yüzündeki kırışıklıklar iyice belirginleşmişti. Kocası yoktu, gençken vefat etmişti. Tek başına iki erkek bir kız evlat yetiştirmişti. Tufan’ın erkek ve kız kardeşi de vardı. Kartal ve Leyla. Asmin Kartal'ı hiç görmemişti, adam düğüne bile gelmemişti. Leyla ise Asmin'e soğuk bakışlar atıp nikahtan ayrılmıştı. İclal, Leyla’ya hamileyken kocası vefat etmişti. Kartal o zamanlar 2 yaşındaydı bu yüzden ne Kartal ne de Leyla babasını doğru düzgün tanımıyordu. Tüm bu hikayeyi biliyordu çünkü Tufan iyiyken yani ilişkinin başındayken Asmin’le saatlerce tatlı tatlı sohbet ederdi. Aslında Tufan babasıyla vakit geçirebilmişti. Tüm bunlara rağmen neden böylesine acımasız olduğunu anlamıyordu genç kadın. İclal omuzlarını dikleştirdi, duruşunu düzeltti. Robot gibi bir sesle “Oğlum Tufan Akkanlı dün gece araba kazasında vefat etti. Bu yüzden Levirat yapılacak. Hamile olduğun için Tufan’ın kardeşi Kartal’la evleneceksin!” dedi. Asmin’in dünyası ikinci kez yıkılırken gerçek anlamda ölmek istiyordu.