Duru için günler birbirine karışmıştı. Zamanın akışı, pencereden geçen bulutlar kadar yavaş ve belirsizdi. Uyanık mıydı, yoksa hâlâ bir uyuyor mu? Bunu anlaması gün geçtikçe daha da zorlaşıyordu.
Gözlerini her açtığında tanıdık bir yüzle karşılaşıyordu: Sadık. Elinde bir tepsiyle geliyor, onunla içten bir gülümsemeyle ilgileniyordu. “Günaydın,” diyordu her sabah kadife gibi bir sesle, “kendini biraz daha iyi hissediyor musun?”
Ama Duru hiçbir zaman kendini daha iyi hissetmiyordu. Başında bitmeyen bir ağırlık, midesinde tarif edemediği bir bulantı vardı. Uyandığında dilinde buruk bir tat oluyor, hareket etmekte ve olan biteni algılamakta zorlanıyordu. Artık uyku ve uyanıklık arasındaki o ince çizgide yaşıyordu.
Sadık, onunla bir çocukla ilgilenir gibi ilgileniyordu. Yemeğini yediriyor,
