Duru kapı açıp içeriye girerken kalbi göğsünden çıkacak gibiydi. Nefesini tutup başını dik tutarak içeri girdi. Oda sessizdi. Gözleri otomatik bir şekilde Komutan Alparslan'ı aradı ve onu görünce kalbi yine bir anlığına duracak gibi oldu.
Komutan Alparslan pencerenin önünde durmuş, arkasını dönmüş şekilde dışarı bakıyordu. Her zamanki sert, güçlü, uzun boylu ve sağlam duruşuyla boğazı izliyordu. Ama bu sefer... Bu sefer üzerinde kamuflajı yoktu. Askerî üniformasının yerine siyah keten bir pantolon, üzerine vücut hatlarına oturan, koyu renk bir tişört ve kolları katlanmış gri bir gömlek giymişti. Üzerine tam oturan gömlekten belli olan omuzları geniş, sırtı düz ve kaslıydı. Gri gömleğin kumaşı omuz başlarında hafifçe gerilmişti. Duru, onu askeriyede bu şekilde hiç görmemişti.
Onu askeriye
