Hakan, sessiz adımlarla koltuğun etrafından dolaşıp Duru'nun önünde bir gölge gibi yükseldi. Varlığı bütün odayı doldurmuştu. Boyu, kaslı vücudu ve o sert duruşu… Komutan Alparslan’ı ciddiye almamak mümkün değildi. Ona doğru eğildi. Artık nefes alışları birbirine karışacak kadar yakındaydılar. Duru'nun kahverengi gözleri büyümüştü, ama gözlerini kaçırmadı. Hakan’ın sert ve erkeksi yüz hatları, o kirli sakalın gölgesinde daha da belirginleşmişti. Yeşil gözleri —o gözler ki şimdi tehditkâr bir karanlıkla parlıyordu— Duru’ya dikilmişti.
Dosyayı Duru’nun elinden aldı. Parmakları dosyayı kavrarken onun eline hafifçe değdi; o kısacık temas bile Duru’nun içini yaktı. Hakan dosyanın sayfalarını rastgele çevirmeye başladı, ama aslında bakışları sayfalarda değil, Duru’daydı.
“Beni neyin ilgilendi
