Aynı dakikalarda, Duru sokakta yürüyordu. Güneş batmak üzereydi, ama gözleri hâlâ dalgın, ayakları hâlâ sersem gibiydi. Gördüğü, duyduğu, hissettiği şeylerin arasında gidip geliyordu. Dudakları hâlâ sıcaktı, kalbi hâlâ göğsüne sığmıyordu. Sanki Hakan sadece ona dokunmamıştı, hayatını baştan sona sarsmıştı.
Eve varışını bile hatırlamıyordu. Anahtarı nasıl çevirmişti? Üstünü nasıl çıkarmıştı? Ayakkabısını nereye koymuştu? Hepsi belirsizdi. Gözlerinin önünde sadece Alparslan’ın yüzü vardı. Ona nasıl baktığı… Onu nasıl çektiği… Ve en çok da, nasıl...
Bir koltuğa yığıldı. Telefonu hâlâ çantasında sessizce titreşiyordu. Ama Duru hâlâ farkında değildi. Sanki başka bir gerçeklikteydi artık. Bu dünyada değildi.
Birkaç saat sonra ısrarla çalan kapı, onu birden kendine getirdi.
İrkildi. Kalbi gö
