Günler sonra...
Duru, hastane odasının camından son kez dışarı bakıp içini çekti. Serra’nın neşeli sesi, Hakan’ın içten bakışları ve her ikisinin de üstüne titreyen halleri onun hızlıca iyileşmesine yardım etmişti. Taburcu olurken onun etrafında pervane olan hemşirelerine gülümsemiş, doktorlarına teşekkür etmişti. Serra işlemleri hallederken Hakan onun yanında beklemiş, yanından bir an olsun ayrılmamıştı.
Evine döndüğünde apartmanın tanıdık sessizliği içini huzurla doldurdu. Hastanenin o kalabalık ve karmaşa dolu halinden bıkmıştı. Kendi evi, kendi yatağı, kitaplarının olduğu raflar, kahve fincanları, mutfağın köşesindeki masası ve geri kalan herşey... İçini mutlulukla karışık bir huzurla doldurdu.
İlk birkaç gün Serra onun yanında kaldı. Duru’nun yanına yemekleri taşıyıp onunla birlik
