Pazartesi sabahı, kışlanın içi her zamanki gibi askerî bir düzende hareketli bir koşuşturmaca içindeydi. Eğitim alanından yükselen emir sesleri, nizamiyeden geçen araçların motor uğultusuna karışıyor, çevredeki disiplinli koşturmacanın korosunu oluşturuyordu. Komutan Alparslan, sabahın erken saatlerinde yürüyerek karargâh binasına doğru ilerliyordu. Geniş omuzları kamuflajının altında iyice belirginleşmişti. Sert adımları, etrafı sarsan bir kararlılıkla ilerliyordu. Gözleri net, çenesi dimdikti. Ama içi… içi birkaç gündür karmakarışıktı.
Albay Kemal’in odasının önüne geldiğinde, derin bir nefes aldı. Elini yumruk yapıp kapıya kapıya sertçe iki kez vurdu.
“Girin!” dedi içerden gelen, tok ve babacan bir ses.
Hakan, kapıyı açtı ve içeri adım attı. “Günaydın Albayım,” dedi, hazırola geçip s
