Pazartesi sabahı, Duru alarmı çalar çalmaz gözlerini açtı. Hafta sonu yaşananlar, Alihan’ın delirmiş hâli, o güçlü ve yakışıklı adamın onu kurtarışı, Serra’nın şakaları… Hepsini zihninin bir köşesine itmişti. Çünkü iş hayatında bunlara yer yoktu. Hata kabul etmeyecek bir mesleği vardı. Hiçbir şey olmamış gibi kararlılıkla hazırlandı ve kışlaya doğru yola çıktı.
Revir binasına girerken yüzünde sakin, ifadesiz bir maske vardı. Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi… Sanki o gece, apartmanda bir adam tarafından tehdit edilmemiş, iki metrelik dev gibi bir adam onu kurtarmamış gibiydi…
Askeriye başka bir dünya diye düşündü.
Ve o dünyada kişisel acılara, duygusal sarsıntılara yer yoktu.
Odasına geçip çantasını ve ceketini askıya astı. Masasına oturdu. Revirin içi her zamanki gibi sessizdi ve sakin
