Duru, bir an gözlerini ondan kaçırmak istedi ama başaramadı. Adamın yeşil gözleri sabit, ifadesi güçlü ama dikkatli bir şekilde onu izliyordu. Duru’nun yanakları bir anda utançla ısındı. Çevresine bakındı ama kaçacak yer yoktu. Kekeledi.
“Sen… şey… sen…”
Komutanın yüzünde hafif, neredeyse fark edilmesi zor bir eğlence beliriverdi. Bu küçük tökezleme, ona tuhaf bir haz vermişti.
Duru kendine gelip hemen toparlanmaya çalıştı. Askeriyedeydi ve karşısında bir komutan vardı. Derin bir nefes alıp, sesi titreyerek cümlesini düzeltti.
“Yani siz… Siz…”
Hakan kaşlarını hafifçe kaldırdı, sonra resmi bir duruşla kısa ve net konuştu:
“Evet, ben yani Komutan Alparslan.”
Sesi bu kez daha netti, ama içinde ince bir alay vardı.
“Komutanım…” dedi, sesi hafifçe titreyerek.
Hakan, artık burada olmak
