Etrafı kolaçan ederken gözüm bir anlığına boşluğa takıldı. Bahçede, yol kenarında, ağaçların arasında tek bir araba bile yoktu. İçimden derin bir oh çektim. Abim burada değildi, en azından şimdilik. Bu bile kalbimin biraz olsun gevşemesine yetmişti.
Uras, tam evin önüne kadar soktu arabayı. Motoru susturduğu gibi, hiç beklemeden kapının kilidini açtı ve indi. Sanki buraya aitmiş gibi, sanki her şey olması gerektiği gibiydi onun için.
Ben ise aynı rahatlıkta değildim. Kapıyı ağır ağır açtım, temkinle indim. Ayaklarım yere değer değmez etrafıma bakındım. Omuzlarım istemsizce gerildi. Sanki her an bir yerden biri çıkacak gibiydi.
Koruma yoktu.Bu daha da tuhaftı.Kız içerdeyse… yalnız mıydı bu ıssızlıkta?
Kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerin ortasında, sessizliğin bu kadar ağır
