Yol boyunca sessizlik hakimdi. Arabanın içini dolduran tek şey, ilerledikçe ağırlaşan o tuhaf gerilimdi.
Bir ara Uras’ın telefonu ısrarla çalmaya başladı. Ekranına bile bakmadan susturdu. Kim arıyordu bilmiyorum ama belliydi; yanında birileri varken cevap vermek istemiyordu.
Az önceki öfkesinin sebebini düşünmeden edemedim. Başkalarıyla konuşurken bu kadar sert değildi. Bana gelince sesi değişiyor, kelimeler köşeleniyordu. Sanki bilerek… Sanki özellikle.
Benim suçum neydi ki? Sonra kendimi durdurdum.Bırak dedim içimden. Bırak...
Zaman… Sadece zaman. Umudumu ona bağlamaktan başka bir seçeneğim yoktu artık. Zaman ne gösterecekse gösterecekti.
Lüks yapıların sıralandığı geniş bir caddeye girince araba yavaşladı. Park yeri aradığı belliydi. Bir boşluk bulur bulmaz ara
