KAHVE NİN YEŞİL SEVDASI

" Canım memleketim hoşbuldum" Bursa üniversitesi Tekstil mühendisliği bölümü 2. si olarak Rize ye geri gelmek hiç kolay olmadı. 4 sene büyük şehirde hem çalışıp hem okumak bir yandan zor olsa da geleceğim için bazı mücadeleler vermek zorundaydım. Amcam Basri ve benimle evlenmek niyetinde olan kuzenim Onur un babama baskılarıyla göz yaşları içinde geri dönüyorum. Hayallerim mi , onlar her zaman olduğu gibi kimsenin umrunda olmadı. Ama bu sefer durumlar değişti. Hocalarımın yönlendirmesi ile köklü bir fabrikada işim hazır. Hem akademik kariyerime devam edeceğim hem de mesleki alanda ilerleyeceğim. Sadece bizimkileri ikna etme safhasındayım. Çünkü yurttan arkadaşım geçen sene eve çıkmış ve onda kalacaktım. Ev konusunu da hallettiğime göre artık hiç bir bahane sunamazlardı. Orta gelirli bir ailenin en büyük kızı olmanın verdiği sorumluluk her zaman yine omuzlarımda. Babam maddi olarak amcamın desteklerinden dolayı hep ona borçlu. Petrol istasyonunda çalışan babam Mehmet ve evde ona el işi dantel yaparak satan , destek olan cefakar annem Ayten. Üç kardeşin en büyüğü isen her zaman kardeşlerini koruyup kollamakla yükümlüsündür . Sağolsun onlarda beni hiç üzmediler, ama maddi olanaklar belli olunca bir yere kadar hayaller , sonrası kader adı altında mecburiyet. Kardeşim Hatice ve Ali ikiz gibiler, aralarında 1 yaş var. Hatice dershaneye gidiyor ve bu sene muhtemelen istediği hemşireliğe gidecek gibi. Ali ise lise son sınıf seneye malûm o da dershaneye gidecek. Zaten yaz aylarında ikisi de geçici işler bulup çalışırlar,maddi anlamda kimseye yük olmamak için. Sabah saatlerinde geldiğimde beni Onur karşıladı, bu meymenetsizden hiç haz etmiyorum. Annem dün arayıp beni iyice tembihledi " Sakın Gülbeyaz, biraz daha kibar ol" diye. Ah annem sen olmasan bu fuşki yiyenin yüzüne bakmam ama biraz suyu bulandırmadan ilerlemeliyim. " Selam gözümün nuru, hoşgeldin. " - Sana da merhaba Onur abi. Uzattığı eli havada bırakarak direk araca yöneldim elimdeki valizlerle. Ay bi de bu sarı, ama o bildiğimiz sarışın değil. Kıvanç Tatlıtuğ, Brad Pitt tir sarışın ama bu yağlıboyadaki sarı. Neyse ki fazla yolumuz yok , ve bende uzun süre görmeyeceğim onu. Yol boyu konuşmamak için elimde telefonla ilgilendim. Size söylemeyi unuttum, erkek arkadaşım var Erkan ona mesaj attım ki aklı kalmasın. Erkan endüstri mühendisi ve aynı fabrikada çalışacağız. Esmer yağız tam bir Anadolu delikanlısı. 2 senedir görüşüyoruz fakat şimdilik ailemin haberi yok. İzmir li bir ailenin tek çocuğu. Kültür olarak çok farklı yaşamlar sürmekteyiz , ama biz birbirimize denk olduktan sonrası önemli değil. Eve geldik çok şükür, annem balkonda yolumu gizlemiş. Araçtan inmem ile Ali ile Hatice çoktan kapıda belirdiler. - Uyyy sizi verene gurban olayum. Ne ara indinuz aşaaa. " Ablam , hoşgeldin" " Hoşceldun cüzel kizum " Annem merdivenlerden aşağı ağlayarak indi. Ne kadar kapı önünde sarıldık bilmiyorum. Tek bildiğim ailemi bu kadar özlerken tekrar ayrılmanın zor olacağı. Onur ise kapıda ciğerci kedisi gibi bekliyor yerden az yüksek egosuyla. - Teşekkür ederim Onur abi , zahmet verdik sana da. Annem ne kadar ters ters baksa da kardeşlerimi aldım koluma apartmana girdik. Eve geçtiğimizde çoktan sofralar kurulmuş , babam gece vardiyasından geldiği için bir tek o yoktu. Uzun uzun kahvaltı ettik , sonrasında okul mezuniyet falan derken iş konusu açıldı. " Eee abla ne yaptın, oldu mu senin iş" Şaşkın halde annem " Hangi iş, bende bileyim" - Annem aslında babam uyanınca ikinize birden söyleyecektim ama madem konu buraya geldi . Bir fabrikada müşteri temsilcisi olarak işe başlayacağım. Biliyorsunuz zaten İngilizcem gayet iyi , sadece İtalyanca öğrenmem için kursa gideceğim. Ama alacağım maaş çok iyi , hem ev de hazır. Yani ben bir haftalığına geldim. "YOK ÖYLE BİR İHTİMAL. BİRAZ SONRA BURADAKİ FABRİKAYA İŞ GÖRÜŞMESİNE GİDECEĞİZ. AMCAN ÇOKTAN KONUŞMUŞ, SADECE FORMALİTEDEN SENİ GÖRECEKLER." - Baba , benim hakkımda böyle bir kararı nasıl verirsiniz. Burdakiler atölye resmen , bu kadar emek boşuna mı. Burda çalışmak için mühendis olmama gerek yoktu. Fabrika dediği 250 kişilik fason bir imalathane. Bilindik markalara iş yapsalar bile karadüzen giden bir sistemleri var. " Biz gidelim de , ona sonra karar veririz. Maaş olarak burda aldığın cebine kalır, orda giderlerin çok olur. Hem artık gözümüzün önünde ol " Bi çare anneme baktım ama onunda yapacak bir şeyi yok belli. Amcam olacak adam yine bizim hakkımızda karar vermiş. Ama bu sefer dediği gibi olmayacak , sadece bekliyorum zamanının gelmesini. Amcam , babam , ben üçümüz yola çıktık. Kendince bana fabrikayı övüyor, patronlar şöyle, iş yeri böyle büyük falan. Aracı uygun bir yere park ettikten sonra güvenlik zaten tanıdık bizi yönlendirdi. Tam da tahmin ettiğim gibi büyük ama işletme anlayışından uzak imalathane. Hiç sesimi çıkarmadan onların konuşmalarını dinledim. Yani hiç işletme görmesem adam bana burayı fabrika diye yutturacak. Hiç bir birim yok , sistemli çalışma desen o da kafalarına göre. Şef dedikleri adam daha 3 yıl öncesine kadar usta makinacıymış. Nasıl bir yere düştüm diye düşünüyordum ki " Gülbeyaz hanım da burada çok şey öğrenecektir. " Hadi ordan , kırkayak suratında Çemşin horonu oynuyor, sen kimsin bana iş mi öğreteceksin demek çok istedim Yol yorgunluğunu daha atamadım ve isteklerimi babama daha düzgün ifade etmem gerektiği için sessiz kalmam gerekiyordu. Aferin Gülbeyaz burnundan derin nefes , ağzından yavaşça ver. Yoksa dönüş biletini kendi ellerinle yırtarcaksın. Fabrikadan eve gelene kadar amcam kritikleri yapıp işi onayladı babam da onu akil insan vasfında gördüğü için tasdikliyordu. Heyy benim de fikrimi sorma zahmetine girsemiydiniz acaba... Tabi bunu da kimseye duyurmadım. Eve geldiğimizde ise uykusuzluktan ölmemek adına kendimi direk duşa sonra da yatağa attım. Kalktığımda gece 12 olmuş ve ben sadece su içmek için mutfağa gittiğimde annem ile kardeşlerim sohbet ediyorlardı. " Gülbeyaz gel anlat ne oldi bugün, baban iş oldi dedi. Nasıl bir yer , beğendun mi sende " - Ne işi anne , ne başlaması. Bildiğin kalabalık bir atölye. Ben dört yıl burda çalışmak için okumadım. Ben 6 gün sonra dönüyorum , orada işim de hazır evim de. " Kizum, etma. Amcan her şeyi ayarlamış. Gel üzme bizi da " - Anacum, cüzel anam. Esas siz etman, beni de anlayın da. Misur ekmeği gibi dağilirum. " " Abla biliyorsun ki amcam karar vermiş, babam sence onun sözünden çıkar mı " - Neyi anlamisuz , burda alacağum paranin iki katini alacağum. Bir da burasi beni ileri taşimaz, hep ceri ceri ciderim. " Abla be, sende hemen diğer alıcıya geçiyorsun. Oraya döndüğünde ingilazca olarak yazarsın yabancı diline " - Doğru diyorsun kız, ne bileyim havası mı suyu mu. Hemen dilim kayayiii. " Bak Hatice bile Giresun hemşireliğe zor ikna etti babamı. Dayım orda olmasa ona bile razı değil. " - Anam bal anam kaymak anam. Bul bir yolunu , yeter artık amcamın kararlarına uymaktan yoruldum. Allah tan dayım poliste onun tayini olduğu yerleri yazabiliyoruz. Bu kızın bile ne kadar puan alacağı belli değil , niye daha iyisini yapabilecekken ortalama ile yetiniyoruz. " Nasıl edeyum kizum, dayin kaç kere aradi da ikna edebildu. Bizim buralarda kiz kismi okimaz deyip durilar. " - Haburasi Findukli, olmayi ana olmayi. Bizim buralarda olmayi. " Abla , dayım bu hafta sonu gelecek. Olmadı ilk onunla konuşuruz, hep birlikte ısrar edersek belki olur. " - Bu çok iyi oldu , hem Hatice de Bursa yı yazar. İki kardeş kalırız, ben üstlenirim tüm sorumluluğu seneye de Ali gelir. " Ayyy gerçekten mi abla , benim puanım çok yüksek ama babamlar işte. Giresun dediler ötesi yok deyip kesip attılar. " - Tamam o zaman yarın hep birlikte konuşuyoruz. Bakmışsınız seneye ailecek hepimiz orada yaşar gideriz. Belki çekirdek aile olmayı öğrenmek için bir fırsat.