AVİN
Abim gittikten sonra Dicle zorla bir iki lokma yedirmeye çalıştı ama nafile… Ayrılık sancısı çoktan oturmuştu içime. Yirmi bir yıllık hayatımda ailemden ayrı tek bir gün bile geçirmemiştim ki ben! Şimdi ise bambaşka bir ülkede, bambaşka bir hayatın içine savruluyordum. Korkuyordum… Hem de hiç bilmediğim kadar.
Oysa hayalim, edebiyat fakültesini bitirip bir gün yazar olmaktı. O hayalin yerini şimdi sahte bir kimlik ve asıl kimliğinde evli bir kadın gerçeği almış olacaktı.
Kahvaltının ardından otele geçecektik ama Dicle abla,
“Biraz alışveriş yapıp üst baş alalım sana,” dedi.
Aslında alışveriş yapacak hâlde değildim… ama mecburdum. Üzerime giyecek düzgün bir şeyim yoktu. Çaressizce kabul ettim. Neyse ki abim, arabadan inerken elime biraz nakit sıkıştırmıştı.
Bir mağazaya girip b
