ARSLAN
“Kabul et artık karım olduğunu. Olmak zorundaydı. Bu işi daha fazla zorlaştırma”
Sesim yalvarır gibi çıkmıştı. Kendi sesimi bile tanıyamamıştım. İlk defa bir kadına bu tonda konuşuyordum. Biliyordum zordu ama hepimizin iyiliği için artık kabullenmek zorundaydı. Bende istemezdim bu şekilde evlenmeyi ama o gün o düğün kurulmasa kendi amcamın kanını dökmek zorunda kalacaktım. İşin kötüsü ağaları ardıma almasam töre de onun ardında olacaktı.
Onun umutlarını söndürmek için söylemiştim. Sert davranmak istemiştim. Ama Avin, yerini ailesinin söylediğini öğrenince… gözleri bir anda dondu. Sanki ruhu, bedenden çekilmiş gibi. Sendelediğinde bir şey olduğunu anladım.. Bakışları kayarken refleksle beline uzanıp onu tuttum.
“Avin…!” dedim, sesim korkuyla titredi.
Avin’in parmakları gömleğ
