Miss Independent

Chapter 3

PAGKATAPOS kong bisitahin ang red hub, ay dumiretso ako sa church na sa gilid ay may isang mini park. Nagsindi ako nang kandila at nagdasal. I stay there for about an hour at umalis na, nakita ko ang mga batang nag-lalaro sa park, umupo ako sa upuang kahoy. Habang pinagmamasdan ko sila ay hindi ko maiwasang malungkot at ma guilty. Naisip ko ang aking anak, ano kayang hitsura nito, may nakuha kaya ito sa akin, ano kayang ugali nito, magagalit kaya ito sa akin kapag nakita ako nito. Bumalik ang diwa ko sa pagmumuni at napatingin ako sa batang nadapa at umiiyak na may hawak pang  ice cream.

Nilapitan ko ito at tinulungang tumayo he's maybe around 2 years old, may galos ang tuhod nito pero hindi naman dumugo. Kinarga ko ito at inupo sa upoang inupoan ko, kinuha ko ang bag kong may dalang first aid kit, nasanay na kasi ako sa Paris na lahat nang bag ko ay may nakalaang first aid kit.

Umupo ako sa harap nito at nilinisan nang bulak ang tuhod, hinihipan ko ito upang hindi masyadong mahapdi. Pagkatapos kong linisan ay nilagyan ko nang band aid. Tinaas ko ang aking ulo upang makita ko ang buong mukha nito.

The moment na makita ko ang kabuoan nito ay bigla akong kinabahan, nakatingin alang ito sa kanyang tuhod na ngayon ay may band aid na. Tinitigan ko ang mukha nito may kamukha itong tao, tumingin ito sa akin at ngumiti. Pinatayo ko ito sa upoan at pinagpag ko ang kanyang damit at short at kinuha ang ang nadumihang ice cream.

"Gusto mo nang bagong ice cream?" tanong ko dito,

Tumango lang ito kaya kinaraga ko na at nag lakad sa vendor nang ice cream kong saan nito nabili ang ice cream na hawak kanina. Bumili ako nang dalawang piraso, naglakad ako pabaliksa upoan namin at kinandong itong busy sa kakakainin nang ice cream, maya maya lang ay natapos naito, kaya nag umpisa na akong tanungin ito.

"Baby? sino ang kasama mo dito? bakit ikaw lang mag isa?" tanong ko sa bata.

Nag aalala ako, dahil hindi safe sa bata ang mag isa. Lalo na sa edad nitong hindi pa maiiwan, sa panahon ngayon na maraming nangingidnap nang bata.

"I don't know," sagot nito sa akin, bigla itong bumaba sa pagkakahawak ko at hinila ako papunta sa slides,

Gusto nitong mag slides kay inalalayan ko itong umakyat at hinintay na mag slide. Tawa ito nang tawa, napangiti ako nang makita ang masayang mukha nito. Magaan ang pakiramdam ko sa batang ito, bigla kong naisip ang aking anak at tinitigan ang bata. Siguro kasing edaran nito ang Red ko, napangiti ako sa aking naisip gusto ko ring ipasyal si Red dito kapag nagkita na kami. Bigla itong lumapit sa akin at tinuro ang tubig na hawak nang isang batang naglalaro, nauhaw ito kaya hkinarga ko at nag lakad kami at bumili nang tubig.

Hindi ka alam kong ano ang pangalan nito, nang matapos itong uminom ay hinila ulit ako nito papuntang duyan, mahina lang ang pag duyan ko dito. Bigla itong tumngin sa akin akin pinalapit ako, bumaba ito sa duyan at pinaupo ako bago sumampa sa akin. Napangiti ako sa ginawa nito, ang sweet naman nang batang ito, ang swerte nang nanay.

Hindi ko namalayan ang oras, pagtingin ko sa relo kong suot ay malapit nang mag aalas singko, hindi ko alam kong bakit wala pang nanghahanap dito sa bata. Nag request pa itong mag slide kay pinag bigyan ko na, nang magsawa ito ay naupo kami sa upoan. Nagpa lingon-lingon ako sa paligid kong may naghahanap ba pero wala akong makita.

Kinarga ko ang bata at dinala sa guard house, nireport ko itong nawawala dahil wala namang naghahanap nang anak sa loob nang park. Lumuhod ako at tinanong ang pangalan nito,

"Baby, what is your name?" tanong ko dito, 

Hindi ito nagsalita, bagkos ay tinitigan lang ako nang bata. Kinakabahan ako basi sa titig nito sa akin.

"Baby may kasama kaba kanina dito? Kasi mag gagabi na at walang naghahanap sa iyo," pagpapainitindi ko dito,

"Maam, kailangan po nating malaman ang pangalan nang bata," ang sabi sa akin nang guard,

"Kuya ayaw pong mag salita eh, pwede po bang e review niyo na lang po sa cctv nang park?" tanong ko dito,

Magsasalita pa sana ako nang may babaeng humahangos sa may pintoan.

"Larett....."  sambit nito sabay baling sa direksyon ko.

Lumapit ito sa akin at inabot ang bata, maganda ang babae may hawig ito sa bata.

"Hi, thank you sa tulong mo miss. Bigla kasi itong tumakbo kanina sa yaya niya, kanina pa namin ito hinanap," paliwanang nito,

"Walang anuman, hindi ko rin kasi maiwan. Nag-alala ako dito kaya dinala ko na rito sa guard house upang e report," 

"Salamat talaga, by the way I'm Bea. Pamangkin ko ito anak nang kuya ko," pakilala nito.

"I'm Lavi, walang anoman," sagot ko dito,

"Baby say thank you to her," utos nito sa bata ngunit hindi ito nag abalang tumingin.

"Pasensya ka na tinopak na naman siguro, sege salamat ulit mauuna na kami," paalam nito,

Larette......

Pagkatapos magpaalam ni Bea kasama iyong bata si Larette ay umalis na akong park, bumalik ako sa red hub upang mag hapunan. Nagpaluto lang ako at sa mini office na ako kumain, mula dito sa office ko ay tanaw ko ang mga taong kumakain sa labas, tinted glass kasi ito kaya hindi kita sa labas.

Nag tambay lang ako nang isang oras sa red hub at nag check nang ibang reports, so far wala namang problema dito. Mag aalas nuebe na nang gabi bago ko naisipanng umuwi sa hotel room ko. Nag book lang ako nang grab, bukas na bukas ay bibili ako nang sasakyan ang hirap nang walang sasakyan.

Hindi mawala sa isip ko ang mukha nang bata, nang makita niyang nadapa ito kanina at umiiyak ay nasasaktan siya kaya agad niya itong nilapitan. I don't know why pero magaan ang loob ko sa bata, hindi ko ma explaine pero gusto ko ulit itong makita. Bumalik ang diwa ko nang mang ring ang aking cellphone, nakita kong si Lucy ang caller kaya agad kong sinagot ito. 

"Hi cous, how are you?" bungad nito sa kanya,

"I'm good, nag visit ako sa red hub and nag punta akong church, doon na rin ako mag dinner ngayon, kakauwi ko lang ikaw kamusta ka diyan sa London? kamusta iyong auction mo?" kwento ko dito, kapag kuwan ay kinamusta ko na rin ito sa kanang ganap.

"Really? so how's the red hub? okay lang naman ba? Okay lang ako dito, medyo na busy ang schedule ko kaya ngayon lang ako nakatawag, okay naman ang auction ko marami rin ang dumalo." sagot nito,

"It's good, the foods, the staff, and the service. Solid na solid, I checked some files wala namang problema, marami ring customer kaya hindi na ako magtataka kong bakit punoan palagi." kwento ko dito, yes that's true, base sa mga nakita niya kanina ay malakas ang red hub at base na rin sa reports na ni review niya.

"That's a good news Lavi, baka pwede ka nang mag tayo nang isang branch niyan." masayang saad nito,

"I'm planning for that too, and napaka loyal at tapat rin nang mga empeyado doon," dagdag ko pa dito,

"I'm glad at hindi ako nagkamali sa pagpili nang mga ito." aniya ni Lucy,

"Yes, that's why you're the best. Ang sulit lang at magaan sa pakiramdam. So kailan ka uuwi dito?" tanong ko dito,

"I don't know and I can't tell yet mahirap na, maybe next month pa kasi may nagpahabol sa aking gallery eh hindi naman ako makapag hindi sa client kong iyon. No choice ako, I need to finish my work here before ako uuwi diyan." malaungkot na pahayag nito.

"How about tito? Did you tell him already?" nababahalang tanong ko rito.

"Yes, he understand me but I know he's still hoping pa rin na makauwi ako this month, kaya nga bukas na bukas rin ay sisimulan ko na ang pag pinta para makahabol ako at makauwi." I heard Lucy sight.

"You are so lucky that tito is a very understanding and supportive father." saad ko,

"Yes, bahala na basta I tried my best na makauwi pa rin this month. Bibilisan ko nalang ang pag paint ko dito." determinadong saad nito.

"Are you sure? Sino ba kasi ang client mo at masyado namang VVIP iyan?" kunot-noong tanong ko rito.

"Well hindi mo siya kilala Lavi, mahal kasi ang offer triple kaya go na ako. I think naman kaya ko namang tapusin ito nang isang linggo."

"Goodluck cous, anyway may sasabihin sana ako sa iyo if you have enough time pa." aniya ko dito,

"Sure, what is it?" nahimigan ko ang pagiging exited nito.

"Lucy, may nakita kasi akong bata sa park, actually I met him sa park katabi nang church na nadaanan ko kanina, huminto ako dito dahil maraming mga kids, magaan ang pakiramdam ko sa batang iyon," pagsisimula ko sa kanya at biglang nag flash sa akin ang mukha ni Larette, ang cute at gwapong mukha nito.

"What happen?" tanong nito na halata ang pagkabitin.

"Nakita kong umiiyak ito at nadapa, so lumapit ako at tinulongan ko ito. Alam mo iyong mga mata niya it reminds me of someone, he's too cute that I can't resist, he's two years old according to his aunt. Parang ayaw ko na nga itong isauli sa kanyang tita eh." tumatawang kwento ko sa pinsan ko sa kabilang linya.

"Normal lang siguro iyon Lavi, siyempre may Red kana bilang isang mom normal lang iyong pakiramdam na nararamdaman mo kanina. Anyway anong plano mo bukas? May ganap ka ba? Kailan mo balak lumipat nang condo?" iniba nito ang topic namin, at sunod-sunod nitong tanong sa akin.

"Hey isa-isa lang cous, mahina ang kalaban mo." tumatawang sagot ko dito, narinig ko naman ang pag-ingos nito sa kabilang linya.

"Tsk, so anong ganap mo bukas." naiinip na tanong nito.

"Marissa called me, kailangan kong mag attend sa isang charity ball tomorrow evening, andito na rin lang ako so ako nalang ang dadalo as representative." sagot ko dito.

"Do you have dress naman siguro diba? May auction ba? Anong donation mo doon?" tanong nito, mahilig kasi ito sa auction, dahil mahilig ito sa collection.

"Hmm, yes I have dresses naman dito, since for childrens naman. I decided to donate some of my collections from VS you know some of my design." sagot ko pa dito.

"That's good, may date ka ba bukas? So kailan mo sisimulang hanapin iyong tatay nang baby mo?" tanong pa nito, sa totoo lang ay kinakabahan ako hindi ko alam kong saan ko ito unang hahanapin, at hindi ko rin alam kong ano ang sasabihin ko kapag nagkita kami nito.

"I don't know maybe the day after tomorrow, ayaw kong magsayang nang araw Lulu. I want to see my child as soon as possible, but I don't know kong saan ko ito hahanapin," malungkot na sabi ko dito, gusto ko nang makita ang anak ko at mayakap ito.

"Soon krissy, makikita mo rin si Red," pag comfort nito sa akin,

"Hoping for that, where are you right now? Are you in London?" tanong ko dito,

"In Toronto, mag aatend ako nang art exhibit, you know for my collections, inimbetahan ako nang kasamahan ko rin sa mga exhibit kaya may pass ako." kwento nito at tumawa, hilig na talaga nito ang mangolekta, kahit mga bata palang kami noon, palagi itong nagpapabili kay tito nang mga paintings na makikita nito online.

"Goodluck, how's your suitor naman? Matagal na rin iyong nanliligaw sa iyo." tudyo ko dito na ikinatawa ko lang, narinig ko namang umingos ang huli.

"Sa awa nang diyos buhay pa naman at nangungulit pa, sinabihan ko na nga itong may asawa at anak na ako na naiwan sa pinas, walang epekto pa rin dito. Kong may award lang sa pinaka masugid na manliligaw for sure mananalo ito." at tumawa ito, baliw talaga ginawa ba namang honor student ang manliligaw.

"Baliw! So kailan mo balak sagutin iyan? Matagal na iyang nagpaparamdam sa iyo diba? Ilang  beses mo iyang kwenento sa akin hanggang ngayon ay hindi ko pa rin iyan nakikita, baka mamaya kilala ko iyan ha magaling ka pa man din magtago nang mga sekreto mo." pag eentriga ko dito, totoo kahit kailan ay hindi ko pa ito nakikita, panay lang ito kwento sa akin. Alam ko namang may nararamdaman na ang aking pinsan ayaw lang aminin, mas lalo tuloy akong na curious dito sa kanyang manliligaw.

"I don't know, as of now gusto kong enjoyin mo na ang pagiging single ko." sagot nito sa akin,

"Sege ka kapag iyan napagod who you ka talaga, mawawalan ka na nang manliligaw mo at malay mo iyan na talaga ang para sa iyo." biro ko dito,

"Edi bahala siya sa buhay niya, kasalanan niya naman iyan. Noong high school kami wala man lang itong pakialam sa akin and now hahabol-habol ito sa akin, aba! Magtiis siya." narinig kong nag dabog ito sa kabilang linya, napalaki naman ang mata ko sa sinabi nito.

"So dati mo pa itong kakilala?" intriga ko sa pinsan ko, agad naman itong natahimik sa kabilangb linya.

"Kyaaaaah! bakit ko ba kasi sinabi iyon, wala na alam mo na tuloy." pagdadabog nito na ikinatawa ko.

"Hmmm, so it means kilala ko rin ba iyan?" tudyo ko.

"Lavi, sege nga sabihin mo sa akin kong sinong lalaki ang kilala mo noong highschool tayo eh puro ka lang naman aral eh." sarkastikong saad nito,

"Oo nga pala, ang daya hindi ko tuloy kilala kong sino iyan." napangusong sabi ko dito,

"Sa daming nagpaparamdam sa iyo ni wala ka ngang pakiaalam eh. So no, hindi mo kilala ang manliligaw ko." pagyayabang nito,

"Makikilala ko rin iyan alam ko namang may feelings ka na for him, ang hindi ko lang maintindihan ay kong bakit hindi mo pa ito sinasagot almost a year a siguro itong nanliligaw wala man lang progress. Kapag iyan talaga nagsawa bahala ka sa buhay mo." litanya ko dito, nakakaawa na rin kasi iyong lalaki dahil mahigit isang taon na itong nanliligaw sa pinsan ko ni wala man lang progress.

"Do you think it's time na para sagutin ko ito?" 

"Lulu nasa iyo pa rin iyan, kong talagang ayaw mo na itong pahirapan at kong ayaw mo itong nakikita na may kasamang ibang babae, abay gumalaw kana." sagot ko,

"What if lolokohin lang ako nito, what if masasaktan lang ako, ayaw kong masaktan Lavi." nanghihinang saad nito,

"What are you talking about Lucy? Why are you thinking that way? Nasaan na iyong pinsan kong matapang? I know you, kahit ano pa man ang kahinatnan nang pagsagot mo dito always remember na kasama mo ako palagi." assured ko dito,

"Takot akong masaktan, ever since pagkabata alam mo iyan."

"Kaya nga diba may kasabihan na kapag hindi tayo nasasaktan hindi tayo matutoto." sagot ko naman,

"Thank you cous, I think kakausapin ko na ito after nang call ko sa iyo."

"Good, tawagan nalang tayo bukas for updates? I need to sleep na dahil maaga pa akong aalis bukas, goodnight Lulu! I love you." paalam ko dito, 

"Okay, Goodnight to you dear! i love you too." paalam nito at pinatay ko na ang tawag nito.

Napahiga nalang ako at napatitig sa kawalan.

You can't go back and change the beginning, but you can start where you are and change the ending.

                                                                                                                      - C.S Lewis