Miss Independent

Chapter 2

Present Day of Lavi

"Have you already pack your things Kris?" Lucy ask me, while checking her phone.

"Yes, sinabi mo ba kay tito na ngayon ang uwi ko?" referring to his father, umiling naman ito.

"No, ayaw kong pangunahan ka. Hindi naman nagtatanong si dad, he knows how to respect peoples desicion. Ready ka na?" tanong nito sa akin,

Tumango ako bilang sagot sa tanong nito, umupo ito sa harapan ko at hinawakan ang kamay ko at ngumiti, alam kong masaya itong uuwi na ako. Kahit hindi nito sabihin pero alam kong nag-aalala ito sa batang iniwan ko, ramdam ko iyon everytime na mag-uusap kami palagi ako nitong tinatanong kong namimiss ko ba o hindi.

"Lavi, sundin mo ang puso mo. You don't know how happy I am na uuwi kana at alam kong magiging the best for Red, bumawi ka sa kanya okay? Alam mong masaya akopara sa iyo at its time na bumawi ka na for years na wala ka sa tabi nito." sabi nito sa akin na maluha-luha,

"Salamat Lulu sa lahat nang tulong at hindi pag-iwan sa akin, even though may mga desisyon akong hindi mo nagugustuhan. Gusto ko ring ayusin ang gulo namin nila mommy at daddy, pero natatakot ako. Paano kong hindi na ulit ako tanggapin nang mga magulang ko?" nag-aalalang tanong ko dito, ngumiti lang ito.

"Ano ka ba, huwag ka ngang mag-isip nang ganyan. Lagi mong tatandaan na walang magulang ang kayang tiisin ang anak, hindi man magiging madali ang lahat but I know hindi ka nila kayang tiisin especially tita." sagot nito sa akin, kahit papaano ay gumaan naman ang pakiramdam ko.

"Namiss ko na ang pamiya ko Lulu, uuwi akong pilipinas na wala man lang magsusundo sa akin, umalis akong bansa na walang alam ang mga ito at ngayon uuwi akong wala pa rin itong kaalam-alam." mapait kong saad dito.

"Alam kong na miss ka na rin nila Lavi, ikaw lang ang nag-iisang anak nila tita at tito remeber, it's been two years cous for sure nakalimutan na iyon nila tita at tito." paalala nito sa akin,

"Tatanggapin ko kong ano man ang sasabihin nila, kasalanan ko rin naman," saad ko kay Lucy,

"Goodluck for Red, bumawi ka sa kanya okay? Gosh gusto ko na itong mayakap at makahingi nang sorry sa batang iyon." saad nito sa akin,

"Yes, excited na akong makita siya kahit sa malayo lang muna, ano kaya ang namana nito sa akin." I said full of hopes, napangiti ako sa aking naisip.    

"Pwede mo siyang lapitan Lavi, kailangan mo lang mag paalam sa ama nito, I'm sure he won't mind naman eh," suhestyon nito,

"What if ayaw ako nitong makita o maka usap? Paano kong ayaw ako nitong palapitin kay Red? Sa lahat nang ginawa ko dito for sure galit iyon Lulu, siguradong mahihirapan ako sa paglapit kay Red but its okay kakayanin ko naman." nag-aalalang saad ko dito.

"Masyado kang advance mag-isip, hindi mo pa nga nakikita at nakausap iyong tao kong ano-ano na ang iniisip mo, malay mo naman diba mabait naman si Brett sabi nila." saad nito sa akin, tiningnan ko ito nakita ko ang pagsilay nang ngiti nito.

"Alam nating dalawa na hindi posibling hanggang ngayon ay galit ito sa akin, alam kong hindi malabong sinusumpa ako nito sa pag-iwan nang anak ko, kaya huwag na tayong umasang maiintindihan niya ang reason ko." sagot ko dito, ayaw kong umasa dahil alam kong malabo iyong mangyare.

"Saka muna isipin iyan kapag nakaharap mo na, sa ngayon mag handa ka na upang hindi ka mahuli sa flight mo, hala sege kilos ka na diyan nang mahatid na kita." utos nito at kinuha ang mga baggage ko.

Tumayo ito, at tinulungan akong ayusin ang ibang gamit ko. Nilabas nito sa living room ang mga baggage ko, naglakad ako sa kusina upang kunin ang tumbler ko na nakapatong sa ibabaw nang mesa.

"Ready na iyong hotel mo, at sabihan mo lang ako kapag gusto mong lumipat nang condo para mapag inquire ako, I have friends there na may-ari nang condo para makapag discound ka doon." sabi pa nito,

"Salamat Lulu, your the best!" saad ko dito at niyakap nang nakatalikod, lumingon naman ito at niyakap rin ako.

"Baka mamaya kapag nandoon ka na ay hindi muna ako kontakin niyan, baka makakalimutan muna ako." kunwaring pagtatampo nitong saad sa akin.

"Hindi iyon mangyayare, ikaw lang ang contacts ko baka nakaklimutan mo, ikaw lang rin ang nag-iisang bestfriend ko, at nag-iisang bestfriend ko. Now tell me paano kita makakalimutan abir," nakangiting sagot ko dito.

"Sabi mo iyan ha, baka susunod rin ako doon. Malapit na ang death anniversary ni mommy eh. Gusto ko ring bisitahin si daddy sa Cebu alam mo na matanda na si dad palagi nga ako nitong binibiro na gusto na nitong magkaapo sa akin." saad nit sa akin.

"Really? Edi sagutin mo na iyong masugid mong mangliligaw para mapagbigyan ang request ni tito?" tanong ko dito habang tumatawa, napa ingos naman ito.

"Nako tigilan mo ako sa pag-aasar mo diyaan. Anyway nextweek babalik na akong London, so goodluck my dearest cousin, magiging busy rin ako doon fro auction, sayang hindi mo na maabutan, but its okay excited ako for you." imporma nito, yes hindi kami magkasama palagi, dahil may sarili din itong pinagkaka-abalahan, binibisita lang ako nito sa paris to check kong okay pa ba ako.

Ang business nang tito ko ay nasa Cebu naka base, may-ari ito nang isang contruction building at may pinapatakbo itong university. Si Lucy naman ay may sariling business sa London, mahilig ito sa art kaya naman nag patayo si tito nang Art Museum regalo nito kay Lucy. Lahat nang gusto nito ay binibigay ni tito kaya naiinggit ako dito dahil suportado ni tito ang lahat nang gustong gawin nito sa buhay. Malayong malayo sa mga magulang ko, kabaliktaan naman ang trato nnag mga ito sa akin, ang gusto nang mga ito na sila palagi ang nasusunod at magdedesisyon sa buhay ko.

"Thank you Lulu, mamimiss kita nang sobra," sabi ko dito nang makarating kaming airport.

Naupo kami sa waiting area, maaga kaming nakarating dito. Mamimiss ko ang Paris, naging tahanan ko ito nang dalawang taon, dito ko nakamit ang kalayaan na inaasam ko, pero hindi ako kontento kahit pa naabot ko na ang pangarap ko. Pakiramdam ko ang may kolang sa buhay. Masaya naman ako sa aking gingawa but at the end of the day ay malungot pa rin ako, may hinahanap ako.

"Ayusin mo na ang buhay mo okay? Update mo ako sa lahat nang ganap mo." kapag kuwan ay bilin nito sa akin,

"Of course, update kita kaagad. Kahit mahihirapan akong makamit ang kapatawaran nila ay titiisin ko, deserve ko naman," sagot ko dito,

"Balitaan mo ako ha, huwag kang mag dadalawang isip na tawagan ako kapag gusto mo nang makaka-usap." paalala nito.

Kong pwede ko lang itong isama ay ginawa ko na, iba pa rin kapag may isang taong gumagabay sayo. Sa loob nang dalawang taon ko dito sa Paris ay naging independent woman ako, natuto akong mag luto nang sarili ko, kapag nalulungkot ako ay tinatawagan ko na lang ito at magugulat nalang ako na pag-gising ko kinabukasan ay nasa condo ko na ito.

"Yes, don't worry kapag nahihirapan na ako ay tatawagan kita palagi," sagot dito,

"Update mo ako palagi ha, huwag mong isipin na wala kang kakampi, nandito lang ako palagi Lavi." paalala nito,

"Kong gusto mong mag bakasyon, tawagan mo ako at tatawagan ko si dad, pwede kang mag stay doon sa Cebu. Mas maganda sa probinsya makakapag isip ka, at fresh ang hangin doon malayo sa gulo, malayo sa manila na magulo at maingay." aniya.

"Pwede ba ako doon, mamaya pinag sabihan na nila daddy si tito, at baka ako pa ang dahilan na mag-away pa si daddy at tito." pag-alala ko dito.

"Hindi nakikisali si daddy sa issue nang iba Lavi alam mo iyan." saad ni Lucy sa akin,

"Shempre magkapatid pa rin sila ni daddy," depensa ko naman,

"Magkaiba si daddy at tito Leandro, alam mo iyan,"

"Kinakabahan pa rin ako. Ano kaya ang mangyayare sa akin pag dating ko sa pilipinas, may tatanggap pa kaya sa akin?" pangamba ko,

Hindi ko maiwasang isipin ang posibleng mangyare sa akin pag dating ko sa pilipinas. Wala akong mauuwiang pamilya.

"Be positive Lavi, masyado nang kinain nang negativity vibes iyang utak mo," saad nito,

Tumayo na ako nang marinig ko ang pag tawag nang passengers, tumayo rin ito at niyakap ako. 

"Mag-iingat ka doon ha, huwag kang mag papalipas nang gutom, take your time and enjoy, wishing the best thing Lavi, I love you cous, mamimiss kita sobra." sabi nito bago ako pinakawalan sa pagkakayakap,

"Ikaw rin mag ingat ka sa London, at mas lalong mag-ingat ka sa manliligaw mo," tumatawang paalala ko dito.

"Hay nako! Huwag mo nang ipaalala sa akin ang lalaking iyon, buti nalang at hindi ako nasundan dito sa Paris, nakaka umay na palaging may naka sunod sa iyo, feeling ko tuloy may extra body guard ako." naiinis na sagot nito sa akin na ikinatawa ko.

"Bakit ka niinis, ayaw mo noon may instant body gurad kana," tukso ko pa dito,

"Tigilan mo na ako, ikaw ayusin mo ang buhay mo at mag ayos ka na at baka ikaw na ang next na tawagin," sagot nito sa akin.

"Bye Lucy, see you soon. Isama mo ako sa pag uwing Cebu ha, daanan mo ako," tumango lang ito at kumaway sa akin,

Naglakad na akong hinihila ang aking maleta, pinakita ko lang ang aking ticket at tumuloy na. Ilang saglit lang ay nag lakad na ako papasok sa loob nang eroplano at hinanap ang aking upoan. Nilagay ko ang headphone sa tainga ko.

The ride went fine, safe akong nakarating sa hotel ko. Tomorrow na ako mag inquire nang condo, so for tonight sa hotel mo na ako mag stay. Nagpahinga ako hindi ko namalayang naka tulog pala ako, nagising ako nang banta alas tres na nang hapon, I decided na sa labas nalang mag dinner mamaya, gusto kong mag libot ngayon, nag bihis lang ako at bumaba na, nag grab lang ako dahil wala akong sasakyan dito at matatagalan pa ang pag dating nang sasakyan ko dito.

Namiss ko rin ang pinas especially the foods, I went to my red hub hindi ko ipinaalam ni isa sa mga empleyado ko, I want to surprise them. One year ko na itong red hub, the moment na nalaman ko mula kay Lucy ang pangalan nang baby ko. 

"Hi," bati ko staff,

"Maam. Lavi?!" gulat nilang bati sa kin nang makita ako.

"Maaaaaaam....1" gulat itong napalakas ang boses,

"Yes, that's me," nakangiti kong sabi dito,

Hindi man nila ako nakikita sa personal, but through skype ay nakikita nila ang mukha ko at minsan pag wala akong schedules ay nag-uusap kami nang mga ito.

"Welcome home maam, tuloy po tayo sa office niyo po,"

"Thank you Beth," she's my manager here in Red Hub,

"Welcome po," sagot nito sa akin,

  Pinagmasdan ko ang resto, sobrang linis nito kahit walang boss na nagdedekta araw-araw. Hindi ako nagkamali sa mga pinili kong maging staff, the foods, the staff, the service and the ambiance ay napaka sulit. Napangiti ako sa aking nakikita, anak para sa iyo ito nawa mapatawad mo si mommy  hindi ko namalayang may tumulo palang luha galing sa aking mga mata.  

"Small steps in the right DIRECTION can turn out to be the biggest step of your life,"