Murat, karakolun soğuk koridorlarından geçerek nezarethaneye doğru ilerledi. Görevli asker, selam vererek demir kapıyı açtı. Murat, Ali’yi gördüğünde içini ağır bir hüzün kapladı. Genç adam, köşede yere oturmuş, elleriyle yüzünü kapatmıştı. Murat'ın geldiğini fark edince hemen ayağa kalktı ve selam durdu.
"Komutanım!" dedi, sesi çatlamıştı. "Özür dilerim. Her şey benim hatam..."
Murat elini kaldırarak onu susturdu. "Kes Ali. Şimdi özür zamanı değil. Otur da konuşalım."
Ali, Murat’ın karşısındaki banka çekingen bir şekilde oturdu. Yüzündeki mahcubiyet ve gözlerindeki üzüntü her şeyi anlatıyordu.
"Nasıl oldun?" diye sordu Murat, karşısındaki genç askeri dikkatle inceleyerek. "Burada durumun nasıl?"
Ali omuzlarını silkti. "İyi, komutanım. Bir şikayetim yok. Ama... Ailem olmadan
