"Özge! Kalk hadi! Bıktım senin tembelliğinden. Kalk da bir işe yara!"
Funda sabah erkenden söylenerek kızının odasına girmiş, perdeleri hızla açıp güneşin direk Özge'nin gözlerinin üzerine düşmesine sebep olmuştu.
O sabah yine neden hâlâ ailesiyle yaşadığını sorgulayarak uyanmıştı Özge. Onları neden hâlâ çok sevdiğini... Hâlâ bir cevabı yoktu. Bu yüzden hâlâ onlarla yaşıyordu.
"Ne var anne sabah sabah? Yine rüyanda Meyra ablam senden daha mı güzeldi? Bence kurtul sen o aynadan. Bozuk o bozuk."
"Zevzek zevzek konuşma da kalk. Meyra kim ki benden daha güzel olacak. Dün ki çocuk daha o."
Annesinin buna ciddi ciddi cevap verdiğine inanmakta güçlük çekiyor olmayı diledi Özge. Maalesef durum bunun tam tersiydi. Esas cevap vermeseydi şaşırırdı...
"Kalk hadi! Doruk'u arayacaksın daha."
Özge
