จนตอนนี้พี่เฟสก็ยังไม่ยอมคุยกับฉัน คือฉันถามเรื่องโทรศัพท์เขาก็ไม่ตอบและก็ไม่คืน ฉันก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำและเป็นอยู่ตอนนี้
“พี่เฟสฟางขอโทรศัพท์คืนนานแล้วนะ” ก็ตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าที่ฉันออกจากห้องมาเจอเขาจนตอนนี้แปดโมงกว่าแล้ว
“.....” เขาก็ยังนั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่ที่เดิม
คือเข้าใจอารมณ์ปะ โทรศัพท์มันก็สำคัญมากอ่ะ เราต้องใช้ติดต่อกับคนอื่นไง การไปเรียนบางทีฉันอาจจะกำลังจะออกไปอาจารย์ยกคลาดอะไรแบบนี้ก็ได้ไง
“เฮ้อ!” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะลุกเพื่อเข้าห้องไปแต่งตัวไปมหา’ลัย
“จะไปไหน” คำแรกในวันนี้เลยที่พี่เฟสพูดออกมา
“ไปแต่งตัวสิคะ” ฉันตอบกลับไปด้วยเสียงไม่พอใจเท่าไหร่
“.....” พอตอบแล้วอะไรคือเงียบล่ะ นี่เขาเป็นบ้าหรือเปล่า แต่ช่างเถอะ ฉันเลี่ยงเข้ามาแต่งชุดนักศึกษาจนเสร็จก็หยิบกระเป๋าและกุญแจรถออกจากห้องนอน
“เดี๋ยว” เสียงเข้มของพี่เฟสดังขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังจ
