Yaşananlar öyle bir yara açmıştı ki yüreğinde, kapanması zor, iyileşmesi imkânsızdı... Bu acıdan geriye yitik bir ruh kalmıştı yalnızca. Kayıptı ruhu Asya’nın. Bedeniydi yalnızca görünen. İçinin, yüreğinin sesine kulaklarını kapatmış sadece yaşamsal faaliyetlerini yerine getiriyordu. Ruhsuz bir şekilde. Ve donuklaşmıştı Asya. Ağlayamıyor, içinde ki yaranın bir nebze de olsa hafiflemesini sağlayamıyordu. Hafiflesin de istemiyordu zaten. Yanmalıydı daha çok... Kızgın alevlerde kül olmalıydı… Daha fazla hissetmeliydi bu zehri... Hissetmeliydi ki yaptığının kefaretini az da olsa ödeyebilsin. Altay’a yaşattığının yanında hiç olduğunu biliyordu bu içinde ki ateşin. Bu yüzden cehennemde bile yansa azdı.
“ Bugün ameliyat olacak biliyorsun değil mi?” Diye soran Taner’e boş gözlerle baktı, sürekli
