“Ağlama.” Diyen Altay’ın sesi yüreğine dokundu. Öyle şefkatli, öyle acılıydı ki… Saçlarını okşayan eli dudaklarına götürüp öpmek, yaşadıklarının gerçek olduğuna inanmak istiyordu.
“Hep seni bekledim. Hiç gelmesen bile beklerdim seni...”
“ Hep sana gelmek istedim. Gelemesem bile, beni beklediğini bilmek isterdim…”
Asya, başını Altay’ın boynundan çekip yüzüne baktı. Altay’ın elini tutup kalbinin üzerine getirdi ve hissetsin istedi... Kalbinin yalnızca o varken böyle attığını bilsin istedi.
“Duyuyor musun atışları? Senin yanında böyle kanat çırpıyor kalbim. Yokluğunda heyecanlanmadım, korkmadım, sevinmedim… Ben, sensizken bir adım öteye bile gidemedim. Karanlıkta kaldım, kimsesiz kaldım. Ben sensiz kaldım Altay... İnan hiçbir şeyin önemi yok senin yanında olduktan sonra.”
“Asya’m… Güzel
