Sarp şirketin gelir giderlerini incelerken oldukça yorulmuştu. Uzun zaman olmuştu işlerle uğraşmayalı. Alışması gerekiyordu ve mutluydu kafasını en azından işe verebildiği için. Işık her an gözünün önünde olunca biraz zor oluyordu ama geliyordu üstesinden. Ve bunda en büyük yardımcısı kuşkusuz Serap’tı. Çünkü ne zaman Serap’la yan yana olsa, Işık ortadan kayboluyordu. İlk başlarda bir rastlantı diye düşünse de birkaç defa üst üste aynı şey olunca Işık’ın zayıf noktasını yakalamıştı. Yalnız anlamadığı şey onu rahatsız eden yalnızca Serap mıydı yoksa kendisi mi? İnkâr edecek değildi Sarp, bu durum yaralı ruhuna ilaç gibi geliyordu. Belki durum hiç sandığı gibi değildi ama bu yanılgıyla bile mutlu olabiliyordu.
“Sarp hadi yemeğe gidelim.” Diyen adama baktı Sarp ve hemen ardından masadaki dos
