Tolga, hemen yanı başında uyuyan kadından ayıramıyordu gözlerini. Gözünü bir an bile kırpmadan bakıyordu sevdiğine. Bir an çekmiyordu bakışlarını. Ondan ayrı geçirdiği günlerin acısını çıkarmak istercesine, özlem yüklüydü bakışları… İçi öylesine bir korkuyla doluydu ki... Ya kaybetseydi onu? Ya eksik kalsaydı nefesi? Kendisi sebep olmuştu… Özlem’i bu hale kendi getirmişti. Ölüm yakışmıyordu ki Özlem’ine… Ölüm yakın olmamalıydı ona. Biraz daha geç kalsaydı... Düşünmek istemiyordu bunları Tolga çünkü düşündükçe kendini boğuluyormuş gibi hissediyordu. Nefesi kesiliyordu. Gözlerinden süzülen damlalar eline düşünce fark etti ağladığını. Asıl ölüm onsuz olmakmış meğer, yeni anlıyordu Tolga. Onsuz nefes alamamakmış… Yapamazdı ki Tolga bunların hiçbirini. Yaşayamazdı Özlem olmadan... İçinde ki hı
