Tolga, Özlem’in iştahlı bir şekilde yemeği yediğini görünce keyfi azda olsa yerine gelmişti. Onu izlerken zaman duruyordu sanki. Akmıyordu hiç... Ve her şey Özlem’de takılı kalıyordu. Özlem, izlendiğinin farkına varmış olacak ki Tolga’ya bakıyordu şimdi.
“Sen neden yemiyorsun?” diye soran kadına, “Yiyorum ya.” Diye cevap verdi.
“Daha çok beni izliyorsun.”
“Öyle mi yapıyorum? Hiç farkında değilim.” Dedikten sonra, sandalyesine yaslandı.
“Yemeğini ye Tolga.” Diyen Özlem, bu defa ciddiydi. Tolga, onu kızdırmaması gerektiğini bildiğinden yemeğine çevirdi bakışlarını.
“Afiyet olsun.” Dedi, başını tabaktan kaldırmadan.
Yemekleri bitip, salona geçtiklerinde Özlem’le beraber karşılıklı koltuklara oturdular.
“Bu ev senin mi?” diye sorduğunda Özlem, başını iki yana salladı Tolga.
“Senin.”
