Tolga, arabanın içinde oturmuş, karşısında duran evi izliyordu son iki saattir. Tüm odaların lambası yanıyordu sadece bir oda hariç. Özlem korkardı karanlıktan, yalnızlıktan... O odaya girmemesi içini rahatlasa da ağrısını kaldırmıyordu. Özlem o evde olmamalıydı. Şu an yeni evlerinde, yataklarında birbirlerine sarılmış bir şekilde hayal kurmaları gerekirdi.. Böyle ayrı, böyle garip, böyle küskün değil...
Ne demişti Kayahan, “İnsan, bu hayatta herkesi öldürebilir hatta kendini bile. Yalnızca adını sol yanına kazıdığı kadını hayallerinde bile öldüremezmiş.” Öylesine doğruydu ki bu söz… Ne yapsa, ne söylese unutamazdı onu. Hatta gerçekten aldatmış olsaydı bile aklından çıkaramazdı...
Özlem’e hep bir adım uzaklıkta olacaktı Tolga. Varlığını hissettirmeden kollayacaktı sevdiğini. Onu koru
