Kapının eşiğinde sessiz bir şekilde duruyordu Asya. Adım atmaya korkuyordu. Sesinden çok, sessizliğinden korkuyordu Asya. Onunla konuşmamaya, yaşadıklarını, hissettiklerini anlatmamaya dayanabilecek miydi? Bilmiyordu…
Kapıyı açıp içeri girdiğinde kalbi göğsünden çıkacakmış gibi atıyordu. Ona doğru attığı her adımı gözyaşlarıyla süslüyordu. Engelleyemiyordu. Engel olmak da istemiyordu. Şimdiye dek onsuz, onun yokluğuna ağlamıştı ama şimdi… Acısına ağlıyordu, geçip giden yıllarına… Yabancı oluşuna, kayıp oluşlarına…
Derin bir uykunun kolları arasındayken sevdiği, sığınmak istedi ona. Yanına uzanmak ve özlediği, unuttuğu kokusunu solumak… Başka bir şey istemiyordu Asya. Kalbinin üzerine koydu elini. O kadar hızlı atıyordu ki… Duymasından korktu Asya. Duyup anlamasından korktu… Hemen yanı
