Bir Kalbin Yarım Hikâyesi

15.Bölüm Devamı

Ertesi sabah...Saat altıyı on geçiyordu.Alarm çalmadan önce gözlerini açmıştı Elira.Gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştı.Tavana bakarak uzun süre öylece yattı.

"Bugün bitecek."

Kendi kendine bunu söyledi.Sanki bu cümle ona cesaret verecekmiş gibi.Yatağından kalktı.Dolabını açtı.Dakikalarca kıyafetlere baktı.Ne giyeceğini bile bilmiyordu.Sonunda sade, lacivert bir kumaş pantolon ve beyaz gömlek seçti.Saçlarını her zamanki gibi topladı.Makyaj yapmadı.Aynada kendine baktığında sadece yorgun gözlerini gördü.

"İyisin."

Fısıltıyla söyledi.

"İyi olmak zorundasın."

Şirkete geldiğinde saat henüz sekiz buçuktu.Koridorlar yeni yeni dolmaya başlamıştı.Masasına geçti.Bilgisayarını açtı.Kod ekranına baktı.Ama tek satır bile okuyamıyordu.Kalbi normalden hızlı atıyordu.Tam o sırada tanıdık bir ses duyuldu.

"Günaydın."

Elira'nın elleri bir an durdu.Yavaşça başını kaldırdı.Deniz birkaç metre önünde duruyordu.Üzerinde siyah gömlek, gri kumaş pantolon vardı.Yıllar onu değiştirmişti.Omuzları daha genişti.Yüzündeki sert ifade daha belirgindi.Ama gözleri...O gözler hiç değişmemişti.Elira kısa bir an baktı.Sonra tekrar bilgisayarına döndü.

"Günaydın."

Sesi oldukça sakindi.Deniz bunu beklemiyordu.Dün konferans salonunda gördüğü şaşkın genç kadın gitmişti sanki.Yerine mesafeli biri gelmişti.

"Toplantıya geliyor musun?"

"Evet."

"Birkaç dakika sonra başlayacak."

"Biliyorum."

Deniz birkaç saniye daha bekledi.Sanki söylemek istediği başka şeyler vardı.Ama vazgeçti.

"Pekâlâ."

Arkasını dönüp uzaklaştı.Elira onun gidişini izlemedi.Sadece derin bir nefes aldı.

"Başardım."

Kendi kendine fısıldadı.

"En azından paniklemedim."

Toplantı salonu kısa sürede dolmuştu.Yaklaşık on iki kişilik ekip sessizce yerlerine geçiyordu.Elira boş koltuk aradı.Bir tane kalmıştı.Deniz'in yanı.İçinden küçük bir of çekti.

"Bundan daha kötü ne olabilir ki?"

Yavaş adımlarla gidip yerine oturdu.Aralarında yalnızca birkaç santimetre vardı.Deniz bilgisayarını açıyordu.Elira ise not defterini çıkardı.Hiçbiri konuşmadı.Toplantı başladı.Proje yöneticisi yeni yazılımın teslim tarihini anlattı.Görev dağılımları yapıldı.Elira not almaya çalışıyordu.Fakat sürekli yanında oturan adamın varlığını hissediyordu.Toplantının ortasında müdür konuştu.

"Arayüz tarafını Elira yönetecek."

Elira başını salladı.

"Hata analizlerini ise Deniz üstlenecek."

Deniz de onay verdi.Müdür dosyalara göz attı.

"İkiniz sürekli koordineli çalışacaksınız."

Elira'nın kalemi elinden düştü.Sessizlik oldu.Deniz eğilip kalemi yerden aldı.Hiçbir şey söylemeden uzattı.

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim."

İlk kez göz göze geldiler.Sadece iki saniyeydi.Ama Elira için yıllar kadar uzundu.Toplantı sona erdiğinde herkes salondan çıkmaya başladı.Elira da hızlıca bilgisayarını topladı.Tam kapıya yönelmişti ki arkasından Deniz'in sesi geldi.

"Elira."

Adını ondan duymayalı altı yıl olmuştu.Ayakları istemsizce durdu.Yavaşça arkasını döndü.

"Evet?"

Deniz birkaç saniye sustu.Sanki cümlelerini özenle seçiyordu.

"Konuşabilir miyiz?"

Elira'nın kalbi yeniden hızlandı.

"Sanmıyorum."

"Neden?"

"Çünkü konuşacak bir şeyimiz olduğunu düşünmüyorum."

Deniz derin bir nefes verdi.

"Ben düşünüyorum."

"Geç kaldın."

Bu iki kelime Deniz'in yüzündeki ifadeyi değiştirdi.Elira devam etti.

"Altı yıl önce konuşman gerekiyordu."

Koridorda sessizlik oluştu.İnsanlar yanlarından geçip gidiyordu.Ama ikisi de oldukları yerde kalmıştı.Deniz gözlerini Elira'dan ayırmadan konuştu.

"Her şey göründüğü gibi değildi."

Elira acı bir tebessüm etti.

"İnsan en çok bu cümleden nefret ediyor biliyor musun?"

"Elira..."

"Boş ver."

"Bir kez olsun beni dinle."

"Ben yıllarca seni bekledim."

Deniz'in yüzü soldu.

"Bekledim."

Elira'nın sesi ilk kez titredi.

"Bir açıklama gelir diye bekledim."

Derin bir nefes aldı.

"Gelmedi."

Deniz konuşmak istedi.Ama kelimeler boğazına düğümlendi.Elira gözlerini kaçırdı.

"Şimdi izninle işe dönmem gerekiyor."

Hiç arkasına bakmadan yürüyüp gitti.Deniz olduğu yerde kaldı.İlk kez, yıllar önce verdiği suskunluk kararının ne kadar büyük bir bedeli olduğunu gerçekten hissediyordu.Ve kendi kendine sessizce fısıldadı:

"Bu kez seni yarı yolda bırakmayacağım, Elira."

Koridorun sonunda yürüyen Elira ise bunu duymadı.Ama içinde, yıllardır kapalı tuttuğu yaraların yeniden kanamaya başladığını çok iyi hissediyordu.